Paul François Jean Nicolas, wicehrabia de Barras

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paul François Jean Nicolas, wicehrabia de Barras
Paul Barras
Data i miejsce urodzenia 30 czerwca 1755 r.
Fox-Amphoux
Data i miejsce śmierci 29 stycznia 1829 r.
Paryż
Deputowany do Konwentu Narodowego, sędzia Sądu Najwyższego w Orleanie, komisarz Gwardii Narodowej, członek Dyrektoriatu
Przynależność polityczna jakobini, potem poparł thermidorian i Dyrektoriat, a pod koniec życia zwolennik restauracji burbońskiej
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Paul François Jean Nicolas, wicehrabia de Barras (ur. 30 czerwca 1755 w Fox-Amphoux, zm. 29 stycznia 1829 w Paryżu) – francuski polityk okresu Wielkiej Rewolucji Francuskiej, jedna z głównych postaci polityki francuskiej okresu Dyrektoriatu.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Potomek szlacheckiej rodziny z Prowansji, urodzony w Fox-Amphoux, obecnie w departamencie Var. W wieku szesnastu lat wstąpił do pułku Langwedockiego, jako "kadet dżentelmen". W 1776 r. wyjechał do Indii Francuskich. Po pełnej przygód podróży, dotarł do Pondicherry i wziął udział w obronie tego miasta podczas drugiej wojny Angielsko-Maisurskiej, oblężenia, które zakończyło się poddaniem wobec Wielkiej Brytanii 18 października 1778 r. Po zwolnieniu z garnizonu Barras powrócił do Francji. Po ponownym udziale w ekspedycji do tego rejonu w latach 1782-1783, opuścił armię i następne lata spędził we względnym zapomnieniu.

Konwent Narodowy[edytuj | edytuj kod]

Po wybuchu Rewolucji 1789 r. opowiedział się za demokratycznymi ideami i został jednym z administratorów departamentu Var. W czerwcu 1792 r. objął stanowisko w Sądzie Najwyższym w Orleanie. Później tego samego roku, po wybuchu Francuskich Wojen Rewolucyjnych, Barras został Komisarzem w armii francuskiej, stojącej naprzeciwko sił sardyńskich na półwyspie włoskim oraz wszedł do Konwentu Narodowego jako deputowany z Var.

W styczniu 1793 r. głosował razem z większością za egzekucją króla Ludwika XVI. Przeważnie jednak był nieobecny w Paryżu, przebywając w misjach do południowo-wschodnich rejonów Francji. W tym okresie, podczas oblężenia Tulonu, poznał Napoleona Buonaparte (jego późniejsze starcie się z Napoleonem spowodowało, że bagatelizował zdolności militarne tego ostatniego: zauważył, że oblężenie prowadzone było przez 30 tys. ludzi przeciwko niewielkim siłom rojalistycznych obrońców, podczas gdy rzeczywista liczba wynosiła 12 tys.; również minimalizował udział Bonapartego w zdobyciu tego miasta)[1].

Termidor i Dyrektoriat[edytuj | edytuj kod]

W 1794 r. Barras opowiedział się za ludźmi, którzy zamierzali obalić frakcję Maximiliena de Robespierre’a. Przewrót Termidoriański spowodował wzrost jego znaczenia. W następnym roku, kiedy Konwent poczuł się zagrożony przez niezadowoloną Gwardię Narodową Paryża, mianował Barrasa na dowódcę sił zaangażowanych w jego obronę. Nominowanie z kolei przez niego Bonapartego doprowadziło do zastosowania gwałtownych środków, które spowodowały rozproszenie rojalistów i innych niezadowolonych po ulicach w pobliżu pałacu Tuileries, - znane jako 13 Vendémiaire (5 października 1795 r.) W konsekwencji Barras został jednym z 5 Dyrektorów, którzy kontrolowali rządy w Republice.

Dzięki swym bliskim (intymnym) stosunkom z Józefiną de Beauharnais Barras pomógł doprowadzić do małżeństwa pomiędzy nią i Bonapartem. Niektórzy z jego współczesnych domniemywali, że to było przyczyną, kryjącą się za nominacją Bonapartego na dowódcę armii we Włoszech na początku 1796 r. Sukcesy Bonapartego dały Dyrektoriatowi niebywałą stabilizację i kiedy latem 1797 r. rojaliści i pozostała jeszcze opozycja żyrondystów stawiła opór wobec rządu, Bonaparte wysłał generała Augereau, jakobina, do stłumienia ich ruchu w przewrocie 18 Fructidora (4 września 1797 r.).

Upadek i ostatnie lata życia[edytuj | edytuj kod]

Rzekomy brak moralności Barrasa, zarówno w życiu publicznym jak i prywatnym, często jest przytaczany jako główny przyczynek do upadku Dyrektoriatu i powstania Konsulatu. W każdym razie Bonaparte napotkał słaby opór podczas przewrotu 18 Brumaire'a (8 listopada 1799 r.). W tym czasie Barras postrzegany był jako stronnik zmian, ale został pominięty przez Pierwszego Konsula, kiedy ten przekształcił rząd Francji.

Jako że zgromadził wielką fortunę, resztę życia Barras spędził w luksusie. Napoleon najpierw uwięził go w zamku Grosbois (własność Barrasa), następnie zesłał do Brukseli i Rzymu i ostatecznie w 1810 r. internował w Montpellier. Uwolniony po upadku Cesarstwa umarł w Chaillot (obecnie część Paryża) i został pochowany na cmentarzu Père Lachaise. Chociaż był zwolennikiem Drugiej Restauracji, był pod nadzorem podczas rządów Ludwika XVIII i Karola X (jego Pamiętniki zostały ocenzurowane po jego śmierci).

Przypisy

  1. Jean-Barthélemy Le Couteulx de Canteleu, “Bonaparte in Barras’s Salon,” Napoleon: Symbol for an Age, A Brief History with Documents, ed. Rafe Blaufarb (New York: Bedford/St. Martin’s, 2008), 35-37.