Paul Gachet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Portret doktora Gacheta, Vincent van Gogh, 1890, (zaginiony)
Dom doktora Gacheta, Paul Cézanne, ok. 1873, Musée d'Orsay

Paul-Ferdinand Gachet (ur. 30 lipca 1828 w Lille, zm. 9 stycznia 1909 w Auvers-sur-Oise) – francuski lekarz, kolekcjoner, miłośnik malarstwa i artysta amator. Był przyjacielem i mentorem wielu malarzy m.in. Pissarra, Cézanne`a, Maneta, Renoira i Guillaumina.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Gachet urodził się i wychował w Lille, na przełomie 1844 i 1845 jego rodzina przeniosła się do Mechelen. Studiował medycynę w Paryżu, był uczniem Armanda Trousseau. Po odbyciu praktyk w szpitalach psychiatrycznych w Le Kremlin-Bicêtre i Salpêtrière osiadł w Paryżu gdzie prowadził samodzielną praktykę. Za pośrednictwem przyjaciela Amanda Gautiera poznał paryskie środowisko artystyczne i szczególnie związał się z francuskimi impresjonistami. Jego pacjentami byli m.in. Renoir, Manet i van Gogh, artyści często płacili mu swoimi obrazami i szkicami. W 1872 lekarz kupił dom w Auvers-sur-Oise, mieszkał tam do końca życia często goszcząc artystów. Zgromadził dużą kolekcję obrazów, głównie prace impresjonistów.

Paul Gachet interesował się malarstwem od młodości, uchodził za utalentowanego malarza-amatora, często wykonywał kopie obrazów innych twórców. Zajmował się też grafiką i publikował w rocznikach Paryż w akwaforcie. Jego najsłynniejszym pacjentem i przyjacielem był Vincent van Gogh, którym opiekował się przez dwa ostatnie miesiące życia. Wykonany w tym czasie Portret doktora Gacheta został sprzedany na licytacji w 1990 za 82,5 mln dolarów[1].

Po śmierci lekarza jego bogata kolekcja przeszła w ręce jego dzieci, Paula i Marguerity. Pod koniec lat 40. XX w. większa część zbioru została przekazana państwu francuskiemu i znalazła się w Luwrze. Ujawnienie licznych i nieznanych obrazów van Gogha wywołało falę spekulacji na temat ich autentyczności, część krytyków zarzucała Gachetowi fałszerstwo. Zdarzały się również opinie, że lekarz zazdrosny o talent Vincenta przyczynił się do jego samobójczej śmierci. Większość z tych zarzutów nie znalazła potwierdzenia w dostępnych źródłach historycznych, jednak część wątpliwości pozostała nie wyjaśniona[2].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Od Maneta do Pollocka. Słownik malarstwa nowoczesnego. Warszawa: Arkady, 1973, s. 131.