Paul Kiparsky

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

René Paul Viktor Kiparsky (ur. 28 stycznia 1941 w Helsinkach, Finlandia) jest profesorem językoznawstwa na Uniwersytecie Stanforda. Jest synem rosyjskiego językoznawcy i slawisty Valentina Kiparsky'ego.

Studiował na Uniwersytecie Helsińskim oraz Uniwersytecie Minnesota. Doktoryzował się w roku 1965 pod kierunkiem Morrisa Hallego w Massachusetts Institute of Technology. Tam też pracował w latach 1965-1984. Od r. 1984 wykłada na Uniwersytecie Stanforda.

Jego praca doktorska pt. "Phonological Change" ("Zmiana fonologiczna", 1965) oraz dalsze badania w dziedzinie językoznawstwa historycznego odegrały ważna rolę w kształtowaniu się podejścia do problematyki zmiany językowej z perspektywy językoznawstwa generatywnego. Jest twórcą teorii Fonologii i Morfologii Leksykalnej (Lexical Phonology and Morphology - LPM) oraz uznanym badaczem indyjskiego gramatyka Paniniego.

W ostatnich latach jego praca ujęta jest w ramy Teorii Optymalności z elementami Fonologii Leksykalnej.

W r. 1985 otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu w Göteborgu, w 2008 r. Uniwersytetu w Konstancji, a w 2010 r. Uniwersytetu Patraskiego. W ciągu swojej długiej kariery naukowej został również laureatem wielu innych prestiżowych nagród i wyróżnień.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]