Paul Ludwig Ewald von Kleist

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paul Ludwig Ewald von Kleist
Paul Ludwig Ewald von Kleist
Paul Ludwig Ewald von Kleist
feldmarszałek feldmarszałek
Data i miejsce urodzenia 8 sierpnia 1881
Braunfels an der Lahn
Data i miejsce śmierci 13 listopada 1954
Włodzimierz
Przebieg służby
Lata służby 1900-1945
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, II wojna światowa
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Paul Ludwig Ewald von Kleist (ur. 8 sierpnia 1881 w Braunfels an der Lahn, zm. 13 listopada 1954 we Włodzimierzu) — niemiecki feldmarszałek.

Służba[edytuj | edytuj kod]

W 1939 roku, podczas ataku na Polskę dowodził XXII Korpusem Armijnym, w którego skład weszły od 2 września: 2 Dywizja Pancerna, 4 Dywizja Lekka i 3 Dywizja Górska.

W 1940 roku, podczas kampanii francuskiej dowodził Grupą Pancerną "Kleist". W trakcie walk prosił o odwołanie Guderiana z dowodzenia XIX Korpusem, albowiem wbrew rozkazom kontynuował natarcie. Gen. Gerd von Rundstedt odrzucił prośbę, a Guderian odciął siły aliantów w Belgii.

W 1941 podczas inwazji na Bałkany stał na czele 1 Grupy Pancernej, która walczyła w Jugosławii i Grecji.

Podczas inwazji na Związek Radziecki w 1941 roku Kleist kierował działaniami 1 Armii Pancernej wchodzącej w skład GA Południe. Wykonała ona rajd z Lubelszczyzny nad Morze Azowskie, odcinając pięć radzieckich korpusów zmechanizowanych.

W 1942 roku stanął na czele GA A, która prowadziła ofensywę na Kaukazie. W 1943 roku, po katastrofie stalingradzkiej kierował udanym odwrotem czterech niemieckich armii z Kaukazu i Kubania. Został wtedy mianowany feldmarszałkiem, będąc jedynym niemieckim oficerem awansowanym na ten stopień za działania defensywne.

30 marca 1944 von Kleist został odwołany ze stanowiska dowódcy Grupy Armii "A", gdy wbrew wyraźnemu rozkazowi Hitlera wycofał podlegające mu wojska z zajmowanych pozycji, by uniknąć okrążenia.

Po 1945[edytuj | edytuj kod]

W 1945 roku Kleist został aresztowany przez Amerykanów i przekazany Jugosławii. Tam w 1946 roku został oskarżony o zbrodnie, których dokonał w trakcie kampanii bałkańskiej i skazany na 15 lat pozbawienia wolności. Następnie został przekazany ZSRR, gdzie został skazany na 25 lat pozbawienia wolności. Zmarł w 1954 roku w więzieniu we Włodzimierzu. Von Kleist był jedynym feldmarszałkiem III Rzeszy, który zmarł w radzieckiej niewoli.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

Ewald von Kleist jako jedyny został mianowany na stopień feldmarszałka za działanie defensywne, a konkretnie za odwrót z Kaukazu w 1943. Podczas tej odwrotowej operacji, kosztem utraty 6. Armii Paulusa, udało się uratować 4 armie wycofujące się z Kaukazu. Zatem rozkaz Hitlera dla Paulusa „utrzymać pozycję do ostatniego żołnierza” miał swoje logiczne uzasadnienie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sir Basil H. Liddell Hart, Karmazynowe Bractwo. Generałowie Wehrmachtu o wojnie, Kraków-Międzyzdroje 2006