Paullus Fabius Maximus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Paullus Fabius Maximus – rzymski polityk i senator w czasach Augusta.

Paullus pochodził z patrucjuszowskiej rodziny Fabiusów. Był synem Quintusa Fabiusa Maximusa, który był konsulem dodatkowym (consul suffectus) w 45 p.n.e. Jego młodszym bratem był Africanus Fabius Maximus, konsul w 10 p.n.e. Paullus był bliskim przyjacielem Augusta i mężem Marcji, jego kuzynki.

Zapewne około 27 p.n.e. Paullus był kwestorem. W 11 p.n.e. pełnił godność konsula. Bez odczekania pięciu lat przerwy został w 10/9 p.n.e. prokunsulem w prowincji Azja a w 3/2 p.n.e. legatem w prowincji Hispania Tarraconensis. Paullus był również pontyfikiem i należał do Bractwa Arwalskiego.

Związki rodzinne[edytuj | edytuj kod]

                                   

Marek Atiusz Balbus
pretor 59 p.n.e.


• Julia Młodsza

                     
               

Atia Balba Cezonia


• 1.Gajusz Oktawiusz
• 2.Lucjusz Marcjusz Filip

Atia Młodsza


• Lucjusz Marcjusz Filip

                   
               

Oktawia Młodsza


• 1.Gajusz Klaudiusz Marcellus
• 2.Marek Antoniusz

August


• 1.Klaudia
• 2.Skrybonia
• 3.Liwia

Marcja


• Paulus Fabiusz Maksimus

                   
               

Julia


• 1.Marek Klaudiusz Marcellus
• 2.Marek Agrypa
• 3.Tyberiusz

Fabia Numantyna


• Sekstus Appuleiusz

Paulus Fabiusz Persikus
konsul 34 n.e.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik:
Marek Waleriusz Messala Appianus i Kwiryniusz
Konsul Cesarstwa rzymskiego
11 p.n.e.
Następca:
Africanus Fabius Maximus i Jullus Antoniusz