Paullus Fabius Maximus

Paullus Fabius Maximus – rzymski polityk i senator w czasach Augusta.

Paullus pochodził z patrucjuszowskiej rodziny Fabiusów. Był synem Quintusa Fabiusa Maximusa, który był konsulem dodatkowym (consul suffectus) w 45 p.n.e. Jego młodszym bratem był Africanus Fabius Maximus, konsul w 10 p.n.e. Paullus był bliskim przyjacielem Augusta i mężem Marcji, jego kuzynki.

Zapewne około 27 p.n.e. Paullus był kwestorem. W 11 p.n.e. pełnił godność konsula. Bez odczekania pięciu lat przerwy został w 10/9 p.n.e. prokunsulem w prowincji Azja a w 3/2 p.n.e. legatem w prowincji Hispania Tarraconensis. Paullus był również pontyfikiem i należał do Bractwa Arwalskiego.

Bibliografia

• Sextus Iulius Frontinus, De aquis urbis Romae, ks. II, 125

Poprzednik: Marek Waleriusz Messala Appianus i Kwiryniusz

Konsul Cesarstwa rzymskiego 11 p.n.e.

Następca: Africanus Fabius Maximus i Jullus Antoniusz