Paulus Potter
Paulus Potter (ochrzczony 20 listopada 1625 w Enkhuizen, pochowany 17 stycznia 1654 w Amsterdamie) – holenderski malarz animalista i pejzażysta.
Życie artysty nie zostało dokładnie poznane, w 1628 jego rodzina przeniosła się do Lejdy, a w 1631 roku do Amsterdamu, gdzie studiował malarstwo z ojcem, Pieterem Symonszem Potterem. Był członkiem Gildii św. Łukasza w Delft, później w 1649 zamieszkał w Hadze, gdzie został członkiem lokalnej gildii artystów. W 1652 poślubił Adriane Beacon Eynde i wkrótce powrócił do Amsterdamu. Jego mentorem i opiekunem był lekarz i burmistrz Nicolaes Tulp. Malarz zmarł przedwcześnie w 29. roku życia na gruźlicę. Pozostawił po sobie ponad 100 prac wykonanych techniką olejną i kilka akwafort[1].
Potter znany jest głównie z przedstawień zwierząt (krów, koni, owiec i psów), wkomponowanych w rozległe krajobrazy. Jego prace odznaczają się fotograficzną dokładnością i perfekcyjną perspektywą. Malarz stosował jasne palety i zwracał uwagę na przestrzenność kompozycji, w których znaczącą rolę odgrywało światło. Jego twórczość miała wpływ na następne pokolenia malarzy pejzażystów, w XIX w. uważano go za prekursora romantyzmu[2].
Największe zbiory prac Pottera posiada muzeum w Luwrze i Mauritshuis w Hadze.
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Vitoria Charles, Joseph Manca [red.] 1000 arcydzieł malarstwa, Wydanie polskie: Firma Księgarska Jacek i Krzysztof Olesiejuk, Warszawa 2006, ISBN 978-83-7423-665-2.
