Paulus Potter
Paulus Potter (ochrzczony 20 listopada 1625 w Enkhuizen, pochowany 17 stycznia 1654 w Amsterdamie) – holenderski malarz animalista i pejzażysta.
Życie artysty nie zostało dokładnie poznane, w 1628 jego rodzina przeniosła się do Lejdy, a w 1631 roku do Amsterdamu, gdzie studiował malarstwo z ojcem, Pieterem Symonszem Potterem. Był członkiem gildii św. Łukasza w Delft, później w 1649 zamieszkał w Hadze, gdzie został członkiem lokalnego cechu malarzy. W 1652 poślubił Adriane Beacon Eynde i wkrótce powrócił do Amsterdamu. Jego mentorem i opiekunem był lekarz i burmistrz Nicolaes Tulp. Malarz zmarł przedwcześnie w 29. roku życia na gruźlicę. Pozostawił po sobie ponad 100 prac wykonanych techniką olejną i kilka akwafort[1], jego uczniem był Johan de Ducq.
Potter znany jest głównie z przedstawień zwierząt (krów, koni, owiec i psów), wkomponowanych w rozległe krajobrazy. Jego prace odznaczają się fotograficzną dokładnością i perfekcyjną perspektywą. Malarz stosował jasne palety i zwracał uwagę na przestrzenność kompozycji, w których znaczącą rolę odgrywało światło. Jego twórczość miała wpływ na następne pokolenia malarzy pejzażystów, w XIX w. uważano go za prekursora romantyzmu[2].
Największe zbiory prac Pottera posiada muzeum w Luwrze i Mauritshuis w Hadze.
Wybrane prace [edytuj]
- Młody byk, Mauritshuis, 1647
- Las pod Hagą, Luwr,
- Krowa przeglądająca się w wodzie, Haga,
- Postój przed oberżą, Ermitaż,
- Odjazd na polowanie, Berlin.
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Robert Genaille, [red.]: Słownik malarstwa holenderskiego i flamandzkiego. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1975, s. 159-160.
