Pawłowsk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta w Petersburgu. Zobacz też: Pawłowsk – miasto w obwodzie woroneski i Pawłowsk – wieś w Kraju Ałtajskim.

Pawłowsk (ros. Павловск) – miasto w Rosji. Administracyjnie wchodzi w skład miasta Petersburg. Liczba mieszkańców w 2003 roku wynosiła ok. 15 tys.

Pałac i ogrody[edytuj | edytuj kod]

Pałac w Pawłowsku

W 1777 roku dla uczczenia narodzin wnuka caryca Katarzyna II podarowała ten majątek synowi Wielkiemu Księciu Pawłowi. Poleciła mu również swego ulubionego architekta Charlesa Camerona, żeby zaprojektował park i pałac. Prace w Pawłowsku rozpoczęły się w 1780 roku i były kontynuowane przez Marię Fiodorownę wdowę po Pawle I. W 1789 r. ulubiony architekt Pawła, Vincenzo Brenna dobudował skrzydła pałacowe. Niemal wszystkie apartamenty pałacu są stosunkowo skromne, co sprawia, że pałac charakteryzuje raczej swoisty czar niż przepych. Pożar w 1803 roku wymusił przebudowę części pałacu. Dokonał jej Andriej Woronichin. Westybul, zwany Egipskim, uzyskał obecny wygląd po dodaniu rzeźb z brązu i medalionów ze znakami zodiaku. U szczytu schodów znajduje się reprezentacyjny przedsionek Brenny, którego płaskorzeźby świadczą o militarnych zainteresowaniach Pawła. Z przedsionka wchodzi się do centralnej okrągłej Sali Włoskiej z oknami w kopule i masywnymi drzwiami z drzewa różanego i mahoniowego. Północny ciąg pokoi na tym piętrze użytkował Paweł, południowy Maria. W gabinecie Pawła znajduje się przepiękny portret Marii z sześciorgiem dzieci(1794) pędzla Jana Lampiego. Narożny pokój w ciągu Pawła nosi nazwę Salonu Wojny,a w ciągu Marii - Salonu Pokoju. Oba są bogato zdobione. Pomiędzy nimi znajduje się Sala Grecka, klasycystyczne arcydzieło Camerona.

Pałac otoczony jest przez angielski park pełen świątyń dumania, sztucznych ruin i altan. Znajduje się tam m.in. dorycka Świątynia Przyjaźni (1780), w której po raz pierwszy w Rosji zastosowano greckie formy architektoniczne.

W 1944 w czasie odwrotu Niemcy podłożyli ogień w budynkach pałacowych. Pałac płonął przez 10 dni, w wyniku czego zniszczeniu uległy prawe skrzydło, kopuła i wieży zegarowe. Przestały istnieć sala tronowa, kaplica i galeria obrazów. Doszczętnie zniszczona została również biblioteka Rossiego[1].

Przypisy

  1. Anna Reid Leningrad. Tragedia oblężonego miasta 1941-1944. Wydawnictwo Literackie, Kraków 2012. ISBN 978-83-08-04729-3