Paw indyjski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Paw indyjski
Pavo cristatus[1]
Linnaeus, 1758
Paw indyjski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Nadrząd neognatyczne
Rząd grzebiące
Rodzina kurowate
Rodzaj Pavo
Gatunek paw indyjski
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Paw indyjski, paw niebieski, paw zwyczajny[3] (Pavo cristatus) - gatunek dużego ptaka grzebiącego z rodziny kurowatych (Phasianidae). Jako ptak hodowlany często spotykany w kolekcjach na całym świecie.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Samiec bardzo barwny. Głowa i szyja oraz pierś i brzuch błękitne, z metalicznym połyskiem, na głowie czub z piór tworzący koronę, grzbiet zielony z metalicznym połyskiem, skrzydła brązowe z czarnymi prążkami. Właściwy ogon stosunkowo krótki, biało-brązowy. To co nazywa się "pawim ogonem" to w rzeczywistości tren utworzony przez wydłużone pióra pokryw nadogonowych. Na końcówce brązowozielonych piór znajdują się "pawie oka", na które składają się koncentryczne kręgi: czarny, niebieski, płowy i żółty. Samice mają wierzch ciała brązowawy, spód jasny. Nie posiadają trenu, mają natomiast koronę na głowie. Tren samca osiąga ostateczną długość między 3 a 6 rokiem życia. Pawie tworzą haremy, w których na jednego samca przypada 2 do 5 samic.

Wymiary
  • Długość ciała samca 220 - 225 cm, samicy 80 - 90 cm
  • Rozpiętość skrzydeł 140 - 160 cm
  • Waga 2500 - 6000 g
Biotop 
Lasy strefy tropikalnej oraz nadrzeczne zarośla. Pierwotnie zamieszkiwał Indie, Pakistan i Cejlon. Gdy człowiek zaczął je oswajać, w wielu miejscach na świecie zdziczałe ptaki utworzyły samoutrzymujące się populacje.
Gniazdo 
Na wolności buduje gniazda w gęstych zaroślach.
Jaja 
W niewoli wyprowadza do 3 lęgów w roku. W zniesieniu 3 do 5 jaj, w niewoli 6 do 8.
Wysiadywanie 
Jaja wysiadywane są przez okres 28 dni przez samicę.
Pożywienie 
Wszystkożerny, zjada zarówno nasiona jak i zwierzęta, zarówno bezkręgowce jak i drobne kręgowce, w tym jadowite węże.
Ochrona 
W Indiach traktowany z sympatią, jako tępiciel węży i skorpionów, oraz ze względu na czujność - na widok drapieżnika (np. tygrysa) wszczyna głośny alarm.

Odmiany hodowlane[edytuj | edytuj kod]

Paw, to jeden z najwcześniej udomowionych ptaków ozdobnych, znany już w starożytnym Egipcie.

W Polsce był i jest chlubą pałaców i dworów, a pióra są ozdobą ludowych czapek krakowskich. W hodowli powstało wiele odmian, z których najstarsze i najpopularniejsze są:

  • Odmiana biała - forma albinotyczna, białe zarówno koguty jak i kury.
  • Odmiana czarnoskrzydła - samiec ma czarne pokrywy skrzydłowe, a samice są ubarwione podobnie jak formy dzikie, lecz są od nich mniejsze.
  • Odmiana plamkowana - ubarwione jak forma dzika, lecz w różnym stopniu pokryte białymi cętkami.

Pawie w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Przez starożytnych Greków i Hindusów pawie były uważane za ptaki boskie. W Grecji były one poświęcone bogini Herze.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o ptaku

Przypisy

  1. Pavo cristatus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Pavo cristatus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Albin Łącki: Wśród zwierząt – ptaki. Ponań: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1988, s. 96. ISBN 83-09-01320-5.