Paweł Graś

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Paweł Graś
P gras.jpg
Data i miejsce urodzenia 23 lutego 1964
Kęty
Poseł VII kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 8 listopada 2011
Rzecznik prasowy Rządu RP
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 23 lutego 2009
do 7 stycznia 2014
Poprzednik Agnieszka Liszka
Następca Małgorzata Kidawa-Błońska
Sekretarz generalny Platformy Obywatelskiej
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 14 grudnia 2013
Poprzednik Andrzej Wyrobiec
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Paweł Bolesław Graś (ur. 23 lutego 1964 w Kętach) – polski przedsiębiorca i polityk, od 1998 poseł na Sejm III, IV, V, VI i VII kadencji, od 2009 do 2014 rzecznik prasowy rządów Donalda Tuska, od 2013 sekretarz generalny PO.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Syn Tadeusza i Haliny Grasiów. Przez trzy lata studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie (na tej samej uczelni) dziennikarstwo w Instytucie Nauk Politycznych. Studia ukończył w 1992. Od 1990 kierował polsko-niemiecką firmą informatyczną Pro-Holding.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W czasach studiów zaangażował się w działalność opozycyjnego ruchu uczelnianego, pod koniec lat 80. był przewodniczącym Komisji Uczelnianej NZS na UJ.

Należał do Unii Polityki Realnej[1]. W 1995 brał udział w zakładaniu Ruchu Stu, przewodniczył tej partii w regionie małopolskim, a następnie kierował radą polityczną. W wyborach parlamentarnych w 1997 kandydował z listy AWS do Sejmu III kadencji w województwie krakowskim, jednak nie zdobył mandatu. Od kwietnia do grudnia 1998 był doradcą premiera Jerzego Buzka ds. obronności i bezpieczeństwa państwa. Objął mandat w Sejmie po rezygnacji z funkcji krakowskiego posła AWS Marka Nawary, składając ślubowanie poselskie 16 grudnia 1998. Jako reprezentant Ruchu Stu zasiadł wkrótce w Zespole Parlamentarnym PPChD[2]. Później był członkiem Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego (do 2001).

W lutym 2001 został pełnomocnikiem Platformy Obywatelskiej w Małopolsce Południowo-Zachodniej. Pełnił funkcje sekretarza Komisji Rewizyjnej PO oraz zastępcy sekretarza generalnego. W wyborach w 2001 uzyskał mandat posła jako kandydat Platformy Obywatelskiej w okręgu chrzanowskim, ponownie został wybrany cztery lata później, także jako kandydat PO. Zasiadał w Komisji Spraw Zagranicznych, Komisji Obrony Narodowej oraz Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka. W Sejmie IV kadencji był m.in. członkiem Komisji Nadzwyczajnej ds. rządowego projektu ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu. W Sejmie V kadencji przewodniczył stałej Podkomisji ds. Współpracy z Zagranicą i NATO. Od kwietnia do czerwca 2006 był wiceprzewodniczącym Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektów ustaw o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i Służbie Wywiadu Wojskowego (jednocześnie likwidujących Wojskowe Służby Informacyjne).

Od 26 czerwca 2007 był przewodniczącym Komisji ds. Służb Specjalnych. 22 i 24 sierpnia 2007 brał udział w wysłuchaniu informacji byłego ministra spraw wewnętrznych i administracji Janusza Kaczmarka ws. okoliczności śmierci Barbary Blidy oraz akcji Centralnego Biura Antykorupcyjnego w Ministerstwie Rolnictwa (tzw. afera gruntowa). Po wysłuchaniu ministra Komisja wniosła o powołanie komisji śledczych do rozpatrzenia obu tych spraw.

W wyborach z 21 października 2007 po raz czwarty został wybrany do Sejmu, kandydując kolejny raz jako lider listy Platformy Obywatelskiej w okręgu chrzanowskim i otrzymując 35 779 głosów. 16 listopada 2007 objął stanowisko sekretarza stanu w KPRM jako pełnomocnik rządu ds. bezpieczeństwa. 11 stycznia 2008 została przyjęta jego dymisja z tej funkcji.

23 lutego 2009 został powołany na rzecznika prasowego Rządu Donalda Tuska i sekretarza stanu w KPRM. W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję na kolejną kadencję, dostał 36 992 głosy[3].

14 grudnia 2013 wybrany na sekretarza generalnego PO. Zastąpił na tym stanowisku Andrzeja Wyrobca. 7 stycznia 2014 zakończył pełnienie funkcji rzecznika prasowego rządu, pozostając na stanowisku sekretarza stanu w KPRM.

Przypisy

  1. Kadry spod muszki. polityka.pl, 1 stycznia 2012.
  2. Zespół Parlamentarny PPChD. chadecja.org.pl.
  3. Serwis PKW – Wybory 2011

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]