Paweł Graś

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paweł Graś
P gras.jpg
Data i miejsce urodzenia 23 lutego 1964
Kęty
Poseł VII kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 8 listopada 2011
do 14 listopada 2014
Rzecznik prasowy Rządu RP
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 23 lutego 2009
do 7 stycznia 2014
Poprzednik Agnieszka Liszka
Następca Małgorzata Kidawa-Błońska
Sekretarz generalny Platformy Obywatelskiej
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 14 grudnia 2013
do 18 listopada 2014
Poprzednik Andrzej Wyrobiec
Następca Andrzej Biernat (p.o.)

Paweł Bolesław Graś (ur. 23 lutego 1964 w Kętach) – polski przedsiębiorca i polityk, od 1998 poseł na Sejm III, IV, V, VI i VII kadencji, od 2007 do 2008 i od 2009 do 2014 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, od 2009 do 2014 rzecznik prasowy rządów Donalda Tuska, od 2013 do 2014 sekretarz generalny PO.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Syn Tadeusza i Haliny Grasiów. Przez trzy lata studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie (na tej samej uczelni) dziennikarstwo w Instytucie Nauk Politycznych. Studia ukończył w 1992. Od 1990 kierował polsko-niemiecką firmą informatyczną Pro-Holding.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W czasach studiów zaangażował się w działalność opozycyjnego ruchu uczelnianego, pod koniec lat 80. był przewodniczącym Komisji Uczelnianej NZS na UJ.

Należał do Unii Polityki Realnej[1]. W 1995 brał udział w zakładaniu Ruchu Stu, przewodniczył tej partii w regionie małopolskim, a następnie kierował radą polityczną. W wyborach parlamentarnych w 1997 kandydował z listy AWS do Sejmu III kadencji w województwie krakowskim, jednak nie zdobył mandatu. Od kwietnia do grudnia 1998 był doradcą premiera Jerzego Buzka ds. obronności i bezpieczeństwa państwa. Objął mandat w Sejmie po rezygnacji z funkcji krakowskiego posła AWS Marka Nawary, składając ślubowanie poselskie 16 grudnia 1998. Jako reprezentant Ruchu Stu zasiadł wkrótce w Zespole Parlamentarnym PPChD[2]. Później był członkiem Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego (do 2001).

W lutym 2001 został pełnomocnikiem Platformy Obywatelskiej w Małopolsce Południowo-Zachodniej. Pełnił funkcje sekretarza Komisji Rewizyjnej PO oraz zastępcy sekretarza generalnego. W wyborach w 2001 uzyskał mandat posła jako kandydat Platformy Obywatelskiej w okręgu chrzanowskim, ponownie został wybrany cztery lata później, także jako kandydat PO. Zasiadał w Komisji Spraw Zagranicznych, Komisji Obrony Narodowej oraz Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka. W Sejmie IV kadencji był m.in. członkiem Komisji Nadzwyczajnej ds. rządowego projektu ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu. W Sejmie V kadencji przewodniczył stałej Podkomisji ds. Współpracy z Zagranicą i NATO. Od kwietnia do czerwca 2006 był wiceprzewodniczącym Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektów ustaw o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i Służbie Wywiadu Wojskowego (jednocześnie likwidujących Wojskowe Służby Informacyjne).

Od 26 czerwca 2007 był przewodniczącym Komisji ds. Służb Specjalnych. 22 i 24 sierpnia 2007 brał udział w wysłuchaniu informacji byłego ministra spraw wewnętrznych i administracji Janusza Kaczmarka ws. okoliczności śmierci Barbary Blidy oraz akcji Centralnego Biura Antykorupcyjnego w Ministerstwie Rolnictwa (tzw. afera gruntowa). Po wysłuchaniu ministra kierowana przez niego komisja wniosła o powołanie komisji śledczych do rozpatrzenia obu tych spraw.

W wyborach z 21 października 2007 po raz czwarty został wybrany do Sejmu, kandydując kolejny raz jako lider listy Platformy Obywatelskiej w okręgu chrzanowskim i otrzymując 35 779 głosów. 16 listopada 2007 objął stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów jako pełnomocnik rządu ds. bezpieczeństwa. 11 stycznia 2008 została przyjęta jego dymisja z tej funkcji.

23 lutego 2009 został powołany na rzecznika prasowego Rządu Donalda Tuska i sekretarza stanu w KPRM. W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję na kolejną kadencję, dostał 36 992 głosy[3].

14 grudnia 2013 wybrany na sekretarza generalnego PO. Zastąpił na tym stanowisku Andrzeja Wyrobca. 7 stycznia 2014 zakończył pełnienie funkcji rzecznika prasowego rządu, pozostając na stanowisku sekretarza stanu w KPRM. W związku z planami objęcia przez niego stanowiska w Brukseli (jako współpracownika przewodniczącego Rady Europejskiej Donalda Tuska) w listopadzie tego samego roku złożył mandat poselski oraz rezygnację ze stanowiska sekretarza stanu w KPRM, a także z funkcji sekretarza generalnego PO[4].

Po objęciu 1 grudnia przez Donalda Tuska stanowiska przewodniczącego Rady Europejskiej został starszym doradcą ds. polityki i komunikacji odpowiedzialnym za kontakty z Parlamentem Europejskim, parlamentami narodowymi i partiami politycznymi[5].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Paweł Graś jest żonaty, ma syna Jakuba.

Przypisy

  1. Kadry spod muszki. polityka.pl, 1 stycznia 2012. [dostęp 2014-12-08].
  2. Zespół Parlamentarny PPChD. chadecja.org.pl. [dostęp 2014-12-08].
  3. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2014-12-08].
  4. Paweł Graś przestał być sekretarzem generalnym PO. onet.pl, 18 listopada 2014. [dostęp 2014-12-08].
  5. Gabinet Przewodniczącego Rady Europejskiej (ang.). european-council.europa.eu. [dostęp 2014-12-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]