Paweł Jengałyczew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Paweł Jengałyczew
Павел Енгалычев
Paweł Jengałyczew w 1915 roku
Paweł Jengałyczew w 1915 roku
generał-lejtnant generał-lejtnant
Data urodzenia 25 marca 1864
Data i miejsce śmierci 12 sierpnia 1944
Lozanna
Przebieg służby
Lata służby 1881–1917
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Stanowiska szef sztabu 6 Armii (1914),
generał-gubernator warszawski (1914–1917)
Główne wojny i bitwy powstanie bokserów,
I wojna światowa
Odznaczenia
Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Kawaler Legii Honorowej (Francja) Order Daniła I (IV klasa) Order Albrechta Order Korony (Prusy)

Paweł Nikołajewicz Jengałyczew (ros. Павел Николаевич Енгалычев, ur. 25 marca 1864, zm. 12 sierpnia 1944 w Lozannie) – rosyjski generał, ostatni generał-gubernator warszawski i głównodowodzący wojsk Warszawskiego Okręgu Wojskowego od 23 grudnia 1914 do lipca 1915 (formalnie do 1917), książę.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Paweł Jengałyczew urodził się 25 marca 1864 roku, w rodzinie książęcej pochodzenia tatarskiego[1][2]. Był synem Nikołaja Iwanowicza Jengałyczewa, który przed reformą uwłaszczeniową cesarza Aleksandra II dysponował majątkiem liczącym 45 675 dziesięcin ziemi, położonych na terenie guberni tambowskiej i niżnonowogrodzkiej[1]. Pełnił on także różne funkcje w lokalnej administracji, był m.in. w latach 1875–1878 marszałkiem szlachty[1]. Jego matka, hrabina Nadieżda Pawłowna Ignatjewa była siostrą ministra i generała Nikołaja Ignatjewa[1]. Paweł Jengałyczew swą służbę wojskową rozpoczął w 1881 roku. Wstąpił do Korpusu Paziów, który ukończył z wyróżnieniem w sierpniu 1883 roku, otrzymując pierwszą kategorię[3]. W stopniu korneta otrzymał przydział do Pułku Kawalergardów Gwardii Jej Wysokości Marii Fiodorowny[3]. W 1887 roku awansowany do stopnia porucznika[2]. W 1889 roku został absolwentem Mikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego (ukończył ją z pierwszą kategorią)[2][3]. W marcu 1892 roku przeszedł do kwatery głównej jednostek gwardyjskich stacjonujących w Petersburgu (jako ober-oficer)[2]. Zostaje też dowódcą szwadronu w Lejb-Gwardyjskim Pułku Ułanów Jej Wysokości Aleksandry Fiodorowny[3]. W 1894 roku otrzymuje awans na pułkownika, po czym skierowano go do Berlina w roli attaché wojskowego[2]. W latach 1900–1901 był przedstawicielem armii rosyjskiej przy niemieckim korpusie ekspedycyjnym w Chinach, w czasie powstania bokserów[2]. W 1902 roku powraca do Rosji, gdzie otrzymuje pozycję dowódcy Lejb-Gwardyjskiego Pułk Huzarów Jego Wysokości[2]. W 1905 roku awansowany do stopnia generała-majora i jako komendant pałacowy powierzona mu zostaje ochrona cesarza Mikołaja II Romanowa i jego rodziny[2]. Pozycja ta ułatwia jego karierę, gdyż wkrótce staje się członkiem świty cesarskiej, fligiel-adiutantem monarchy, pozostając w dyspozycji Ministerstwa Dworu Cesarskiego. Na początku 1914 roku Jengałyczew otrzymuje stopień generała-lejtnanta, a także zostaje naczelnikiem Mikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego[2]. Na tym stanowisku nie służył długo, gdyż w czasie I wojny światowej zajęcia zostały zawieszone, a Jengałyczew został mianowany szefem sztabu 6 Armii, odpowiedzialnej za obronę Piotrogrodu[4]. Zostaje generałem-adiutantem i wkrótce otrzymuje nowe zadanie, otrzymując 23 grudnia 1914 roku nominację na generała-gubernatora warszawskiego i głównodowodzącego wojsk Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Do Warszawy przybył w styczniu 1915 roku.

Pod naporem wojsk niemieckich, w lipcu 1915 roku, zmuszony jest opuścić Warszawę[4]. Mimo utraty przez Imperium Rosyjskie ziem Kraju Nadwiślańskiego w 1915 roku, Jengałyczew formalnie pozostał na swym stanowisku do rewolucji lutowej z 1917 roku (lub do 4 kwietnia 1917 roku[3]). Po upadku monarchii oddał się do dyspozycji Sztabu Generalnego, ale nie otrzymał przydziału, pozostając w rezerwie Kijowskiego Okręgu Wojskowego[3]. 19 lipca 1917 roku odchodzi na własną prośbę ze służby wojskowej, z pensją i prawem noszenia munduru[3]. W 1918 roku mieszkał w Kisłowodzku, a w 1919 roku w Jekaterynodarze[3]. Wspierał ruch Białych, a po ich klęsce w wojnie domowej, emigrował na zachód. Zmarł 12 sierpnia 1944 roku w szwajcarskiej Lozannie.

Książę Paweł Jangałyczew żonaty był z Margaritą Aleksiejewną Stenbock-Fermor, damą dworu cesarzowej Aleksandry Fiodorownej, córką Aleksieja Stenbock-Fermora[5]. Miał z nią córkę Margaritę, ur. 16 kwietnia 1901 w Berlinie, zm. 16 grudnia 1976 w Rzymie[1].

Przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

Herb rodu Jengałyczewów

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Przydziały[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Rosyjskie[edytuj | edytuj kod]

Zagraniczne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Anton von Essen
Generał-gubernator warszawski
1914–1917
Następca
brak

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Tatiskray.ru: Енгалычевы (ros.). [dostęp 2013-22-10].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 Stat.encyclopedia.mil.ru: Енгалычев Павел Николаевич (ros.). [dostęp 2013-22-10].
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 Regiment.ru: князь Енгалычев Павел Николаевич (ros.). [dostęp 2013-22-10].
  4. 4,0 4,1 4,2 Grwar.ru: князь Енгалычев Павел Николаевич (ros.). [dostęp 2013-22-10].
  5. Tsarselo.ru: Енгалычев Павел Николаевич (ros.). [dostęp 2013-22-10].