Paweł Kukolnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paweł Kukolnik

Paweł Kukolnik (ur. 5 lipca 1795 w Zamościu, zm. 15 września 1884 w Wilnie) – rosyjski historyk i poeta, profesor Uniwersytetu Wileńskiego, cenzor wileński.

Pochodził z rusińskiej[1] rodziny, która dla kariery przesiedliła się do Rosji. Jego ojciec, Bazyli Kukolnik był rosyjskim pedagogiem i pisarzem rolniczym. Brat Nestor Kukolnik był pisarzem i dramaturgiem, pisał w języku rosyjskim. Od 1810 urzędnik w kolegium rzymskokatolickim, następnie w wydziale dóbr państwowych, ministerium sprawiedliwości. Dla ułatwienia sobie kariery przeszedł 1824 na prawosławie. W roku 1824 dzięki poparciu Nowosilcowa mianowany został profesorem historii powszechnej i statystyki, po Joachimie Lelewelu, mimo, że historią nigdy się nie zajmował. Po zamknięciu uniwersytetu (1832) profesor w nowo otwartej Akademii Duchownej, a wcześniej jeszcze (od 1829) cenzor w Wilnie. W latach 1851—1865 ponownie cenzor w Wilnie, a nawet przez 2 lata był prezesem Komitetu cenzury. Napisał kilka popularnych artykułów z historii i etnografii Litwy, które dedykował Murawiewowi.

Nagrobek Pawła Kukolnika na Cmentarzu we Wilnie

Przypisy

  1. Николаенко А. Таганрожец Нестор Васильевич Кукольник // www.library.taganrog.ru. — 1998. — 1 марта.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ilustrowana Encyklopedia Trzaski, Everta i Michalskiego (1924-1927)
  • Wielka Ilustrowana Encyklopedia Gutenberga (1934-1939)