Paweł Romocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paweł Romocki
Paweł Romocki.jpg
Data i miejsce urodzenia 19 kwietnia 1880
Wola Marzeńska
Data i miejsce śmierci 28 czerwca 1940
Warszawa
Minister kolei żelaznych
Okres urzędowania od 14 czerwca 1926
do 24 września 1926
Poprzednik Kazimierz Bartel
Minister komunikacji
Okres urzędowania od 27 września 1926
do 27 czerwca 1928
Następca Alfons Kühn
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Grób Pawła Romockiego na warszawskim Cmentarzu Powązkowskim

Paweł Nepomucen Romocki herbu Prawdzic (ur. 19 kwietnia 1880 w Woli Marzeńskiej, zm. 28 czerwca 1940 w Warszawie) – inżynier technolog, major Wojska Polskiego, poseł na Sejm I kadencji w II RP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie I wojny światowej w I Korpusie Polskim generała Józefa Dowbora-Muśnickiego, żołnierz Polskiej Organizacji Wojskowej.

Absolwent Politechniki w Hanowerze (Königliche Technische Hochschule) i Instytutu Technologicznego w Petersburgu (Технологический Институт Императора Николая I). Do 1926 działacz Polskiego Stronnictwa Chrześcijańskiej Demokracji. W latach 1920–1922 kierownik Komitetu Przemysłowego przy Ministerstwie Spraw Wojskowych. W latach 1922–1926 poseł na Sejm RP z listy Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej, był członkiem klubu Chrześcijańsko-Narodowego Stronnictwa Pracy[1]. W latach 1926–1928 minister komunikacji w rządach Kazimierza Bartla i Józefa Piłsudskiego.

W latach 1928–1930 dyrektor Izby Przemysłowo-Handlowej w Wilnie. W 1932 Paweł Romocki wszedł w posiadanie części akcji Sierszańskich Zakładów Górniczych S.A. (większościowy pakiet udziałów należał do rodziny Potockich – linii krzeszowickiej) i został dyrektorem tych zakładów (po inż. Michale Dunajeckim), w skład których wchodziły liczne zakłady przemysłowe w dobrach Potockich (z rejonu Sierszy i Trzebini) z największym – kopalnią Artur w Sierszy. Funkcję dyrektora Sierszańskich Zakładów Górniczych sprawował do 1938, gdy został dyrektorem naczelnym Unii Polskiego Przemysłu Górniczo-Hutniczego w Katowicach.

Odznaczony Krzyżem Orderu Virtuti Militari V klasy[2].

Zmarł tragicznie w okresie okupacji Polski potrącony przez niemiecki samochód.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 1922 roku ożenił się z Jadwigą Niklewicz (1895–1975) i mieli razem trzech synów: Andrzeja (1923–1944), Jana (1925–1944) i Tomasza (1930–1931). Paweł Romocki wraz z żoną i najmłodszym synkiem spoczywają w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 236–VI–4)[3].

Przypisy

  1. Tadeusz i Witold Rzepeccy, Sejm i Senat 1922-1927, Poznań 1923, s. 471.
  2. Kawalerowie Orderu Virtuti Militari
  3. Cmentarz Powązkowski w Warszawie. (red.). Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984. ISBN 83-03-00758-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz, kto to jest?, Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej Warszawa 1938, s. 626, reprint Wydawnictw Artystycznych i Filmowych Warszawa 1983

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]