Paweł Suchoj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paweł Suchoj
Data i miejsce urodzenia 22 lipca 1895
Głębokie
Data i miejsce śmierci 15 września 1975
Moskwa
Miejsce spoczynku Moskwa, ZSRR
Zawód konstruktor lotniczy
Alma Mater Wyższa Szkoła Techniczna w Moskwie
Odznaczenia
Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonego Sztandaru Order "Znak Honoru"
Białoruski znaczek z 1995 roku wydany w 20 rocznicę śmierci konstruktora

Paweł Osipowicz Suchoj (biał. Павел Восіпавіч Сухі, ros. Павел Осипович Сухой, ur. 22 lipca 1895, Głębokie, zm. 15 września 1975 w Moskwie) – radziecki konstruktor lotniczy. Od jego nazwiska pochodzi oznaczenie samolotów Su.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W 1914 zaczął studia na uniwersytecie moskiewskim na wydziale matematyczno-fizycznym, w 1915 zmienił uczelnię na moskiewską Wyższą Szkołę Techniczną. W 1916 został wcielony do armii rosyjskiej. Od 1924 pracował w Centralnym Instytucie Aero i Hydrodynamiki (CAGI). Pracował w biurze projektowym Tupolewa. W 1926-1927 uczestniczył w projektowaniu samolotu ANT-5 (myśliwiec, oznaczenie I-4). Kierował stworzonym biurem konstrukcyjnym (projekty: ANT-25, ANT-25/2, DB-2, ANT-37bis) Od 1936 jego biuro uzyskało pewną samodzielność i zaczęło projektować samoloty pod oznaczeniem Su, od inicjałów konstruktora. Pierwszym był myśliwiec wysokościowy Su-1 (I-330) – październik 1940. Jedynym projektem, który wszedł w tym okresie do produkcji, był lekki bombowiec Su-2, który wziął udział w II wojnie światowej, nie był jednak produkowany w dużej liczbie. Podczas wojny biuro opracowało szereg prototypów samolotów, które jednak nie były kierowane przez władze do produkcji. Niezrealizowany pozostał m.in. udany samolot szturmowy Su-6 (przegrał w konkurencji z Iłem-2).

Tuż po II wojnie światowej jego biuro badało zdobyczne niemieckie samoloty (np. Messerschmitt Me 262) i przeszło na konstruowanie samolotów odrzutowych, które jednak również nie trafiały do produkcji. Między innymi w 1946 zbudował prototyp Su-9 (pierwszy o tym oznaczeniu) jako jednego z pierwszych radzieckich myśliwców odrzutowych. Po katastrofie prototypu myśliwca przechwytującego Su-15 (pierwszego o tym oznaczeniu) w 1949 biuro konstrukcyjne Suchoja zostało jednak rozformowane i podporządkowane Tupolewowi.

Dopiero po śmierci Stalina w 1953 radzieckie władze ponownie zorganizowały biuro konstrukcyjne OKB-1 Suchoja, w 1954 przemianowane na OKB-51. Biuro Suchoja stało się wówczas najważniejszym obok biura MiG konstruktorem lekkich samolotów bojowych w ZSRR. Masowo produkowano myśliwce przechwytujące Su-9 i Su-15, samoloty szturmowe i myśliwsko-szturmowe Su-7, Su-17/20/22 i Su-25 oraz bombowce frontowe Su-24, przy czym biuro Suchoja było podstawowym radzieckim konstruktorem samolotów tych kategorii. Warto zauważyć, że numeracja typów samolotów częściowo powtarzała się po wcześniejszych nieprodukowanych prototypach. Pod kierunkiem Suchoja jeszcze rozpoczęto w 1971 prace nad myśliwcem wielozadaniowym Su-27, pozostającym w swoich wersjach rozwojowych jednym z najnowocześniejszych[potrzebne źródło] myśliwców wielozadaniowych na świecie aż do I dekady XXI wieku.

Biuro projektowe Suchoja obecnie

Po śmierci Suchoja jego biuro konstrukcyjne kontynuuje oznaczanie samolotów Su, różnicując przy tym asortyment (Su-37, Su-38, Su-47 Su-49, Su-62 itp.). Imieniem Suchoja nazwano jego biuro konstrukcyjne (ros. OKB Suchogo), a przedsiębiorstwo OAO Kompania Suchoj powstałe wokół tego biura jest obecnie największym holdingiem zajmującym się produkcją lotniczą w Rosji. Jego grób znajduje się na cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie.


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]