Paweł Zalewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Paweł Zalewski
Paweł Ksawery Zalewski.JPG
Data i miejsce urodzenia 25 września 1964
Warszawa
Poseł do PE VII kadencji
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 14 lipca 2009
do 30 czerwca 2014
Odznaczenia
Order Gwiazdy Solidarności Włoskiej I Klasy (Włochy) Legia Honorowa V Klasy (Francja)

Paweł Ksawery Zalewski (ur. 25 września 1964 w Warszawie) – polski polityk, historyk, przedsiębiorca, poseł na Sejm I, V i VI kadencji, poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1990 ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego ze specjalnością edytorską.

W latach 80. prowadził opozycyjną działalność wydawniczą. Należał do Niezależnego Zrzeszenia Studentów. W 1989 uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu w podzespole ds. szkolnictwa wyższego. W latach 1989–1991 był doradcą ministra edukacji narodowej. W 1991 został posłem z listy Unii Demokratycznej. Zasiadał w radzie regionalnej tej partii, a także w radzie politycznej Frakcji Prawicy Demokratycznej wewnątrz ugrupowania. Od 1992 należał do Partii Konserwatywnej, z której wystąpił w 1993, współtworząc Koalicję Konserwatywną (wspólnie z Kazimierzem Michałem Ujazdowskim). W 1999 został wiceszefem rady politycznej Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego, z którego odszedł do Przymierza Prawicy. Od 2002 był członkiem zarządu głównego PiS. 11 maja 2007 rada polityczna wybrała go na wiceprezesa tej partii.

W latach 1991–1996 pracował na stanowisku starszego asystenta w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. W 1996 podjął pracę jako managing partner w międzynarodowej firmie doradztwa personalnego. Od 2002 do 2003 zasiadał w zarządzie województwa mazowieckiego. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 bez powodzenia kandydował z pierwszego miejsca listy PiS w okręgu łódzkim. W wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany posłem z listy PiS w okręgu sieradzkim. W Sejmie V kadencji przewodniczył Komisji Spraw Zagranicznych.

W 2007 tygodnik "Polityka" uznał go za najlepszego posła sezonu parlamentarnego 2006/2007[1].

W lipcu tego samego roku prezes PiS Jarosław Kaczyński zawiesił Pawła Zalewskiego w prawach członka partii, motywując to nielojalnością wobec partii, rządu i prezydenta[2]. Zarzuty wobec niego związane były z krytycznymi uwagami, jakie padły w wywiadzie radiowym 3 lipca 2007 pod adresem minister spraw zagranicznych Anny Fotygi, dotyczące posiedzenia sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych z 28 czerwca, na którym Anna Fotyga relacjonowała przebieg i ustalenia szczytu UE w Brukseli z 23 czerwca[3]. W październiku 2007 postępowanie dyscyplinarne zostało umorzone, a on sam powrócił na stanowisko wiceprezesa partii.

W wyborach parlamentarnych w tym samym roku po raz trzeci uzyskał mandat poselski, otrzymując 35 524 głosy. Wkrótce wraz z dwoma innymi wiceprezesami partii (Ludwikiem Dornem i Kazimierzem Michałem Ujazdowskim) ustąpił z zajmowanego stanowiska. 16 listopada 2007 wszyscy trzej, decyzją prezesa PiS Jarosława Kaczyńskiego, zostali zawieszeni w prawach członków partii. 12 grudnia tego samego roku wraz z Kazimierzem Ujazdowskim zrezygnował z członkostwa w PiS. W 2008 był wśród założycieli stowarzyszenia Mazowsze XXI[4] i publicystów portalu "Polska XXI", jednak nie zaangażował się w działalność ogólnopolskiego Ruchu Obywatelskiego "Polska XXI" i nie przystąpił do jego koła w Sejmie, pozostając posłem niezrzeszonym.

W 2009 został kandydatem Platformy Obywatelskiej w wyborach do Parlamentu Europejskiego w okręgu warszawskim. W maju tego samego roku przystąpił do klubu parlamentarnego PO, a następnie został członkiem partii. Uzyskując 51 529 głosów, zdobył mandat deputowanego do PE[5]. W PE przystąpił do grupy chadeckiej, wybrano go też na wiceprzewodniczącego Komisji Handlu Międzynarodowego. W lipcu 2011 zainicjował powołanie European Parliament-Ukraine LINK Group, skupiającą europosłów z różnych frakcji Parlamentu Europejskiego, której celem jest wspieranie procesu integracji Ukrainy z Unią Europejską[6]. W 2011 zajął 5. miejsce w rankingu na dziesięciu lobbystów Ukrainy na świecie, sporządzonym przez kijowski Instytut Polityki Światowej[7]. W styczniu 2013 decyzją ministra spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego został mianowany współprzewodniczącym Polsko-Ukraińskiego Forum Partnerstwa[8]. W wyborach w 2014 nie uzyskał europarlamentarnej reelekcji.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Janina Paradowska: Parlamentarne to kulturalne. polityka.pl, 2 lipca 2007. [dostęp 6 lipca 2010].
  2. Prezydent: Moją znajomość z posłem Zalewskim uważam za zakończoną. gazeta.pl, 5 lipca 2007. [dostęp 6 lipca 2010].
  3. Stenogram posiedzenia Komisji Spraw Zagranicznych z 28 czerwca 2007. [dostęp 6 lipca 2010].
  4. Paweł Zalewski wśród założycieli Stowarzyszenia "Mazowsze XXI". money.pl, 4 lutego 2008. [dostęp 26 czerwca 2011].
  5. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 6 lipca 2010].
  6. Nowa unijna grupa wsparcia dla Ukrainy. pawelzalewski.eu, 5 maja 2011. [dostęp 2 kwietnia 2013].
  7. Kwaśniewski, Zalewski i Sikorski lobbują za Ukrainą. tvn24.pl, 1 grudnia 2011. [dostęp 2 kwietnia 2013].
  8. Polaków i Ukraińców rozmowy. eastbook.eu, 4 lutego 2013. [dostęp 2 kwietnia 2013].
  9. Nie lubią PiS. Nie dostana orderów. wyborcza.pl, 3 listopada 2008. [dostęp 6 lipca 2010].
  10. Grande Ufficiale dell'Ordine della Stella della solidarietà italiana (wł.). quirinale.it, 17 października 2006. [dostęp 12 września 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]