Pawilon
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Pawilon – budowla architektoniczna.
- Część reprezentacyjnej budowli – najczęściej pałacowej, rezydencjonalnej – lub jej skrzydło, które wyróżnia się z całości założenia architektonicznego odrębnym dachem i ornamentyką. Pawilon może być również osobnym elementem pałacowego zespołu architektonicznego.
- Lekka, niewielka budowla wywodząca się z altany wykorzystywana w architekturze ogrodowej, szczególnie rozpowszechniona w XVI–XIX wiecznych ogrodach.
- Współcześnie budynek zwykle wolno stojący, parterowy lub dwukondygnacyjny, o lekkiej konstrukcji, który występuje pojedynczo lub w kompleksach (np. pawilony w ośrodkach wypoczynkowych).
[edytuj] Bibliografia
- Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 117. ISBN 83-85001-89-1.