Pchła piaskowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pchła piaskowa
Tunga penetrans
Linnaeus, 1758
Pchła piaskowa
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Gromada owady
Podgromada uskrzydlone
Rząd pchły
Rodzina Hectopsyllidae
Rodzaj Tunga
Gatunek pchła piaskowa
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pchła piaskowa[1] (Tunga penetrans syn. Sarcopsylla penetrans syn. Pulex penetrans) – gatunek pchły z rodziny Hectopsyllidae. Spotykana w tropikalnych i subtropikalnych rejonach Ameryk i Afryki.

Zasięg występowania

Tunga penetrans spotykana jest w tropikalnych i subtropikalnych rejonach do Meksyku po Amerykę Południową oraz w Afryce. Występuje w obszarach piaszczystych - jak plaże - i zapylonych, jak np. stajnie i obory[2].

Charakterystyka

Pchła piaskowa mierzy około 1 mm długości, stanowiąc najmniejszy gatunek pcheł. Na miękkiej skórze porusza się z prędkością 1 m/s, potrafi skoczyć 20 cm pionowo w górę. Najlepiej rozwija się w ciepłych piaszczystych glebach, szczególnie w okolicy chlewni, stajni lub innych skupisk zwierząt[3].

Rozwój

Zarówno samiec jak i samica żywią się krwią[3]. Samica jednak przedostaje się do warstwy ziarnistej, w której osiada na około 2 tygodnie, wystawiając jedynie tylną część ciała. U żywiciela w miejscu przebywania pchły pojawia się guzkowata opuchlizna. Po złożeniu około 100 jaj w skórze powstaje lezja. Larwy żywią się znalezionymi na skórze nieużytecznymi materiałami, zaś samica ginie[2].

Zagrożenia dla człowieka

Pchła piaskowa jest jedyną pchłą pasożytującą na ludziach. Zaatakowana przez samicę skóra skutkuje tungozą. Nieleczona może doprowadzić do wtórnych zakażeń bakteryjnych[2].

Przypisy

  1. Anna Jamróz, Magdalena Olkuśnik, Elżbieta Wójcik: Popularna encyklopedia powszechna. T. 11. 2002, s. 484. ISBN 83-85719-72-5.
  2. 2,0 2,1 2,2 Tungiasis [Tunga penetrans]. Laboratory Identification of Parasitic Diseases of Public Health Concern, 23 listopada 2013.
  3. 3,0 3,1 T.F. Cestari, S. Pessato, M. Ramos-e-Silva. Tungiasis and myiasis. „Clinics in Dermatology”. 25, s. 158-164, 2007.