Pedagogika osób z niepełnosprawnością intelektualną

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Pedagogika osób z niepełnosprawnością intelektualną (pedagogika niepełnosprawnych intelektualnie, oligofrenopedagogika) (grec.: "oligos" - pomniejszenie, "phren" - umysł; pomniejszona, obniżona sprawność umysłowa) dział pedagogiki specjalnej zajmujący się wychowaniem i nauczaniem osób z niepełnosprawnością intelektualną. Podmiotem jest jednostka upośledzona umysłowo, przedmiotem proces jej rewalidacji obejmujący wszechstronny rozwój i przystosowanie do życia w społeczeństwie.

Dla osób upośledzonych ustala się taki metodyczny tok działalności wychowawczej, aby osiągały najwyższy możliwy poziom rozwoju, zgodnie z indywidualnymi możliwościami, i aby równocześnie zdobywały umiejętności w zakresie adaptacji społecznej (Wyczesany, 1998). W myśl poglądów współczesnych uczonych i wychowawców celem procesu rewalidacji osób z niepełnosprawnością intelektualną powinno być przyswojenie m. in. następujących umiejętności społecznych:

  • współżycia z innymi ludźmi
  • przystosowania się do wymogów pracy zawodowej
  • gospodarowania środkami finansowymi
  • obchodzenie się z urządzeniami użyteczności publicznej i racjonalnego korzystania z nich
  • właściwego wykorzystania czasu wolnego (Clarke, 1971; Sękowska, 1998; Wyczesany, 1999)