Pedagogika resocjalizacyjna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pedagogika resocjalizacyjna – dział pedagogiki specjalnej zajmujący się nauczaniem i wychowaniem osób z zaburzonym zachowaniem i niedostosowanych społecznie. Osoby takie poddaje się resocjalizacji.

Istotą pedagogiki resocjalizacyjnej jest opis i wyjaśnianie procesów zachodzących pomiędzy wychowankiem a wychowawcą, a jako dyscypliny naukowej jest formowanie zaleceń i wdrażanie projektów zmian w procesie kształtowania człowieka.

Pedagogika resocjalizacyjna jest także nazywana pedagogiką niedostosowanych społecznie. Pedagogika resocjalizacyjna wywodzi się z pedagogiki specjalnej. Ta druga do końca XX wieku zakładała izolowanie nieprzystosowanych jednostek. Następnie na zachodzie narodził się nurt pedagogiki integracyjnej obecnie wchodzącej w założenia pedagogiki resocjalizacyjnej. Zamiast izolować jednostkę należy przywrócić społeczeństwu.

Jedną z głównych przedstawicielek pedagogiki resocjalizacyjnej jest Maria Grzegorzewska, która w 1964 roku wydała w Polsce podręcznik zatytułowany "pedagogika specjalna". W 1952 roku powstał w Warszawie Polski Instytut Pedagogiki Specjalnej zajmujący się m. in działem pedagogiki resocjalizacyjnej. Od 1972 roku w jego miejscu istnieje IPSiR. Instytut Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji, wchodzący w skład Uniwersytetu Warszawskiego. Do jego najbardziej znanych wykładowców należą Stanisław Jedlewski (pedagog), Czesław Czapów (pedagog), Stanisław Walczak (prawnik), Adam Podgórecki (prawnik).

CELE PEDAGOGIKI RESOCJALIZACYJNEJ:

- uspołecznienie: zachowanie interesów grupy społecznej, wyraża się poprzez eliminowanie egoizmu (interes społeczeństwa), - swobodny rozwój osobowości manifestujący się aktywnością twórczą oraz zanikaniem dewiacji (interes jednostki)

ZADANIA PEDAGOGIKI RESOCJALIZACYJNEJ:

- wyeliminowanie czynników, które wywołują zaburzenia stanu osobowości (likwidowanie przyczyn), - naprawianie stanów osobowości (usunięcie negatywnych zmian w osobowości), - utrwalenie uzyskanych w powyższych dwóch zakresach rezultatów resocjalizacji.

PRZEDMIOT PEDAGOGIKI RESOCJALIZACYJNEJ:

Przedmiotem jest nie tylko wąsko rozumiane wychowanie korygujące niedostatki socjalizacji osób nieprzystosowanych społecznie, ale i szersza działalność obejmująca funkcję: - opiekę resocjalizacyjną (zaspakaja potrzeby), - wychowanie resocjalizujące, - terapia (leczenie dysfunkcji).

ZAKRES PEDAGOGIKI RESOCJALIZACYJNEJ:

W zakres wchodzi, jako jej składowa: - teleologia - dyscyplina naukowa o o kreślonym celu (teleo- odległosc, odległosc ma tu wymiar przeszłości), - aksjologia 0 nauka o wartościach, - diagnostyka - określa, jaki jest badany.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]