Peleas i Melizanda
Peleas i Melizanda (oryg. fr. Pelléas et Mélisande) – dramat Maurice'a Maeterlincka powstały w 1892.
Spis treści |
Treść [edytuj]
Wnuk króla Arkela, Golaud, odnajduje w lesie otaczającym rodzinny zamek tajemniczą, olśniewająco piękną dziewczynę, Melizandę. Zachwycony jej urodą, poślubia ją, chociaż na wszystkie pytania o swoje pochodzenie i przeszłość dziewczyna odpowiadała pojedynczymi słowami o niedającym się zinterpretować znaczeniu, pogrążona jest w nieustającej melancholii. Po zamieszkaniu w zamku Melizanda spotyka młodszego brata Golauda, Peleasa; młodzi zakochują się w sobie. Golaud szybko odkrywa to uczucie i zaczyna śledzić żonę. Zastaje ją w parku, gdy ta całuje Peleasa. Zabija wówczas brata i rani Melizandę. Dziewczyna umiera, jednak przyczyną jej śmierci nie jest rana, lecz niechęć życia, wrodzony smutek, jaki cechował ją od urodzenia.
Cechy utworu [edytuj]
Peleas i Melizanda to jedna z tragedii symbolistycznych Maeterlincka, którego intencją było wyrażenie w dramatach tajemnicy życia, melancholii stanowiącej nieodłączny element życia człowieka. Świat przedstawiony w utworze jest odrealniony i niemożliwy do precyzyjnego opisania, zaś rysunek psychologiczny postaci zastępuje próba ukazania najbardziej fundamentalnych doznań człowieka, zrozumienia jego natury[1]. Reakcje i zachowania bohaterów pozostają w ścisłym związku ze zjawiskami zachodzącymi w naturze, co sugeruje istnienie wszechwładnego, panującego nad losem każdej jednostki niewyjaśnionego przeznaczenia[2].
Zdaniem G. Lansona i P. Tuffrau Peleas i Melizanda to najwybitniejsza sztuka teatralna Maeterlincka[3].
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- G. Lanson, P. Tuffrau, Historia literatury francuskiej w zarysie, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1963
- red. A. Adam, G. Lerminer, E. Morot-Sir, Literatura francuska, t.II, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1980, 83-01-00316-2
