Pelikan kędzierzawy
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Pelikan kędzierzawy | |
| Pelecanus crispus[1] | |
| Bruch, 1832 | |
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Podgromada | Neornithes |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | pelikanowe |
| Rodzina | pelikany |
| Rodzaj | Pelecanus |
| Gatunek | pelikan kędzierzawy |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
Pelikan kędzierzawy (Pelecanus crispus) – gatunek dużego, wędrownego ptaka wodnego z rodziny pelikanów (Pelecanidae). Występuje wyspowo, głównie w południowo-zachodniej Azji, poza tym w Europie: w deltach Wołgi i Dunaju. W starożytności gniazdował w Europie Zachodniej, a do połowy XIX wieku na Węgrzech. Zimuje w południowej Azji. Tylko wyjątkowo pojawia się w Polsce[3]. Osobniki tego gatunku zostały kilkakrotnie sfotografowane na terenie Polski w 2010 roku, również w Warszawie[4].
- Cechy gatunku
- Upierzenie ciała białe z szaroniebieskim nalotem, srebrne pokrywy skrzydeł. Lotki pierwszorzędowe czarne, drugorzędowe szare. Linia upierzenia na czole prosta. Na głowie i szyi nastroszony czub. Dziób długi i potężny, żółty. W szacie godowej worek skórny pod żuchwą jest pomarańczowo-czerwony, w spoczynkowej – różowy. Nogi szaroniebieskie, żółta plama na piersi. Młode białe.
- Wymiary średnie
- Biotop
- Rozlewiska, duże jeziora, delty rzek z dużą ilością wysepek lub szerokim pasem trzcin, rzadziej wybrzeża.
- Gniazdo
- Gnieździ się kolonijnie. Gniazda blisko siebie. Gniazda buduje z trzcin i innych roślin, zazwyczaj na ziemi lub bardzo rzadko na drzewie.
- Jaja
- W zniesieniu 2 jaja.
- Wysiadywanie
- Jaja wysiadywane przez okres 29 do 30 dni przez obydwoje rodziców. Gniazdownik.
- Pożywienie
- Niemal wyłącznie ryby.
- Ochrona
- Objęty ochroną gatunkową Czerwona księga VU, CITES 1A.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Pelecanus crispus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Pelecanus crispus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Ludwik Tomiałojć, Tadeusz Stawarczyk: Awifauna Polski. Rozmieszczenie, liczebność i zmiany. Wrocław: PTPP "pro Natura", 2003, s. 82. ISBN 83-919626-1-X.
- ↑ Strona internetowa SO PTZool: Orzeczenia bieżące. 2010. [dostęp 27 września 2010].
- ↑ 5,0 5,1 P. Sterry, A. Cleave, A. Clements, P. Goodfellow: Ptaki Europy: przewodnik ilustrowany. Warszawa: Horyzont, 2002. ISBN 83-7311-341-X.