Pelops (syn Tantala)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zobacz hasło Pelops w Wikisłowniku

Pelops – w mitologii greckiej syn Tantala, założyciel dynastii Pelopidów. Jako dziecko zabity przez ojca i podany na uczcie bogów, zjedzony jedynie przez Demeter; wskrzeszony przez Hermesa na polecenie Zeusa. Mąż Hippomadei, zabójca Ojnomaosa.

Jako dziecko został zabity przez ojca i podany na uczcie bogom. Tylko Demeter, pogrążona w smutku po porwaniu Persefony, zjadła kawałek łopatki, natomiast inni bogowie nie tknęli potrawy. Został wskrzeszony przez Hermesa na polecenie Zeusa (łopatka została zastąpiona kością słoniową), po czym przebywał pewien czas na Olimpie.

Chcąc zdobyć rękę Hippodamei, córki Ojnomaosa, króla Pisy (w Elidzie) musiał wygrać wyścig z władcą, który jako syn Aresa otrzymał od ojca nadzwyczajne konie, które gwarantowały mu zwycięstwo (Ojnomaos zgładził wcześniej 12 pretendentów). Hippodameja, chcąc zagwarantować swojemu kochankowi zwycięstwo, poprosiła woźnicę Ojnomaosa, Myrtilosa, który także się w niej kochał, o wyciągnięcie z wozu ojca zatyczek z osi rydwanu (lub, według innej wersji, zastąpienie zatyczek woskowymi). Ojnomaos zginął uplątany w lejce i ciągnięty przez konie lub, według innej wersji mitu, zabity przez Pelopsa. Tuż przed śmiercią przeklął zdradę Myrtilosa, życząc mu śmierci z rąk Pelopsa. Po wygranym wyścigu Pelops jechał rydwanem wraz z Hippodameją i Myrtilosem. Zatrzymali się, a Pelops udał się poszukać wody dla oblubienicy. Wówczas Myrtilos spróbował zgwałcić Hippodameję. Dowiedziawszy się o tym, Pelops zabił woźnicę, zrzucając go z Gerajstosu do morza zwanego później Myrtojskim. Myrtilos w ostatnich chwilach życia przeklął ród Pelopsa.[1]

Pelops został później oczyszczony z dwóch zabójstw przez Hefajstosa i sprawował władzę w Elidzie, a następnie podbił cały Peloponez (Peloponnesos – gr. "wyspa Pelopsa"). Przekleństwo ojca swojej żony (lub woźnicy Myrtilosa) dotknęło synów Pelopsa – Atreusa i Tiestesa – oraz ich potomków. Jedno z podań mówi, iż jest inicjatorem igrzysk w Olimpii. Mit ten jest częstym tematem w sztuce antycznej (rzeźby w świątyni Zeusa w Olimpii) i nowożytnej (m.in. Peter Paul Rubens).

Przypisy

  1. Stanisław Stabryła: Złote jabłka Afrodyty. Greckie legendy o miłości. Warszawa: Czytelnik, 2007, s. 199-212. ISBN 978-83-07-03121-7.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]