Penda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Witraż z katedry w Worcester przedstawiający śmierć Pendy

Penda (zm. 15 listopada 655) - król Mercji od 626 roku.

Pozostawał wierny pogańskiej religii, podczas, gdy pozostali anglosascy władcy wyznawali chrześcijaństwo. W 633 roku w bitwie pod Hatfield Chase pokonał Edwina, króla Northumbrii, a w 642 roku pod Maserfield jednego z jego następców - Oswalda. W ten sposób stał się najpotężniejszym władcą na Wyspach Brytyjskich. Walczył ze Wschodnimi Anglami, doprowadził do wygnania króla Wessexu. Poległ pod Winwaed w bitwie z Oswiu, królem Bernicji.

Pochodzenie i data urodzenia[edytuj | edytuj kod]

Penda, jak podaje Kronika anglosaska, był w piątym stopniu potomkiem Icela, którego genealogia miała prowadzić do Wodana. Penda był synem Pybby, króla Mercji. Według Historia Britonum Nenniusza miał jedenastu braci; z imienia znani są Eowa i Coenwalh. Data jego urodzenia nie jest pewna. Według Kroniki anglosaskiej w chwili objęcia rządów w 626 roku miał 50 lat i panował przez kolejne 30[1]. Datę tę kwestionuje się ze względu na fakt, że w 655 roku, gdy Penda miał mieć 80 lat, jego syn Wulfhere był młodym człowiekiem[2]. Wysuwa się pogląd, że zapis Kroniki anglosaskiej jest nieprecyzyjny i Penda zginął w wieku 50 lat po 30 latach panowania, czyli w 626 roku miał 20 lat[3].

Ostatnia wyprawa[edytuj | edytuj kod]

W 655 roku na czele wielkiej armii najechał Bernicję. Towarzyszyli mu m.in. Cadafael ap Cynfeddw, król Gwynedd, i Aethelhere, król Anglów Wschodnich. Wsparcia wyprawie udzielił Œthelwald, król Deiry.

Przyczyny tej wyprawy pozostają niejasne.

Przypisy

  1. Anglo-Saxon Chronicle, Manuscript A (ASC A), rok 626.
  2. D. P. Kirby, The Earliest English Kings, wyd. 2, Routledge 2000, s. 68.
  3. N. Brooks, The Formation of the Mercian Kingdom, (w:) The Origins of Anglo-Saxon Kingdoms pod red. S. Bassett, 1999, s. 166.