Penelope (film 1966)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy filmu z 1966 roku. Zobacz też: inne znaczenia tego terminu.
Penelope
Penelope
Gatunek komedia, kryminał
Data premiery 9 czerwca 1966
Kraj produkcji USA
Język angielski
Czas trwania 97 minut
Reżyseria Arthur Hiller
Scenariusz George Wells
Główne role Natalie Wood
Ian Bannen
Muzyka Johnny Williams
Zdjęcia Harry Stradling Sr.
Scenografia George W. Davis
Preston Ames
Henry Grace
Keogh Gleason
Kostiumy Edith Head
Ann Landers
Montaż Rita Roland
Produkcja Arthur Loew Jr.
Wytwórnia Euterpe
Metro-Goldwyn-Mayer
Dystrybucja Metro-Goldwyn-Mayer

Penelopeamerykańska komedia kryminalna z 1966 roku w reżyserii Arthura Hillera, na podstawie powieści Howarda Fasta.

Tytułowa Penelope (Natalie Wood) jest młodą żoną bankiera (Ian Bannen). Od pewnego jednak czasu czuje się znudzona i zaniedbywana przez zajętego pracą męża. By zwrócić na siebie uwagę, wpada na oryginalny pomysł. Postanawia obrabować bank męża. Porzuca torbę z łupem, a do aresztu pod zarzutem napadu na bank trafia przypadkowa, niewinna osoba. Przerażona Penelope ujawnia, że to ona była prawdziwym sprawcą tego przestępstwa. Jednak nikt nie chce jej uwierzyć. Co gorsza jej mąż zaczyna dostrzegać u niej znamiona choroby psychicznej.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Mimo iż bankier James Elcott, mąż Penelope, kocha swoją żonę, jest całkowicie pochłonięty pracą zawodową. Pod wpływem impulsu Penelope przebiera się za miłą staruszkę i dokonuje napadu na bank męża, kradnąc 60 tys. dolarów. Następnie udaje się do toalety, gdzie zrzuca z siebie przebranie i wychodzi w żółtym kostiumie. Informuje ochronę obiektu, że widziała staruszkę z bronią w ubikacji, po czym spokojnie opuszcza bank. Następnie udaje się do niezrównoważonego psychicznie psychoterapeuty, Gregory'ego Mannixa i opowiada mu historię swojej kleptomanii.

Kamery monitoringu zarejestrowały jedynie tylną część ciała ubranej na żółto opuszczającej bank złodziejki. Porucznik policji Bixbee zauważa uderzające podobieństwo w sposobie poruszania się Penelope, starszej pani i kobiety w żółtym kostiumie. Penelope pozbywa się kostiumu w sklepie z używaną odzieżą. Garsonka zostaje wkrótce nabyta przez Sadabę, właścicielkę butiku z elegancką odzieżą. Sadaba odkrywa znaczenie kostiumu w śledztwie i wraz ze wspólnikiem Kaczusiem próbuje szantażować Penelope. Penelope wyznaje dr. Manniksowi, że dokonała napadu na bank i przekazuje mu pieniądze, które psychoterapeuta zobowiązuje się pod osłoną nocy zwrócić bankowi. Próbując podołać obietnicy, pod wpływem emocji, Mannix pośpiesznie wyrzuca pieniądze w pobliżu siedziby banku. Pieniądze podnosi przypadkowa prostytutka, którą następnie policja oskarża o dokonania napadu.

Kierowana wyrzutami sumienia Penelope wyznaje prawdę mężowi, lecz George nie wierzy jej słowom. Aby go przekonać, organizuje przyjęcie, na które zaprasza wszystkie kobiety, którym wcześniej kradła jakieś części biżuterii. Próbuje zwrócić im te precjoza, lecz kobiety wypierają się ich własności. Wzburzona Penelope ucieka z domu. Następnego dnia ponownie dokonuje napadu na bank męża, tym razem jest z tego powodu zrozpaczona. George uświadamia sobie prawdę o przestępstwach Penelope; zdaje sobie sprawę, że swoim zaniedbaniem przyczynił się do takiego postępowania żony. Nie wnosi oskarżenia przeciwko niej. Ostatecznie odnajduje ją w gabinecie dr. Manniksa, gdzie prosi ją o przebaczenie. Wyleczona z kleptomanii Penelope wybacza mu i pogodzeni razem udają się do domu.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]