Penny Hardaway

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Anfernee Hardaway
Anfernee Hardaway
Rzucający obrońca
Pełne imię i nazwisko Anfernee Deon "Penny" Hardaway
Pseudonim Penny
Data i miejsce urodzenia 18 lipca 1971
Memphis, USA
Obywatelstwo USA
Wzrost 201 cm
Masa ciała 100 kg
Kariera
Aktywność 1993–2007
Szkoła średnia Treadwell
College University of Memphis
Draft 1993, numer: 3
Golden State Warriors

Anfernee Deon "Penny" Hardaway (ur. 18 lipca 1971 r. w Memphis) – amerykański koszykarz występujący w lidze NBA w latach 1993–2007, grający najczęściej na pozycji rzucającego obrońcy lub rozgrywającego. Złoty medalista olimpijski z 1996 roku.

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Hardaway urodził się i dorastał w Memphis. Pseudonim Hardawaya "Penny" powstał, gdy jego babcia Louise Hardaway mówiąca z południowoamerykańskim akcentem wołała na niego "Pretty", jednak brzmiało to właśnie jak "Penny". To właśnie jego babcia najczęściej zajmowała się młodym Hardawayem, podczas gdy jego matka pracowała. Pierwsza miłością Hardawaya był futbol amerykański, jednak szybko przekonał się on, że jego powołaniem jest koszykówka. W czasach nauki w Lester Middle School był jednym z najlepszych koszykarzy w stanie.

High School[edytuj | edytuj kod]

Penny dorastał grając w koszykówkę w Memphis w Treadwell High School, zdobywając średnio na mecz: 36,6 punktów, 10,1 zbiórek, 6,2 asyst, 3,9 przechwytów oraz 2,8 bloków. W ostatnim roku gry został nazwany Graczem Roku spośród wszystkich uczniów szkół średnich. W sumie Hardaway w szkole średniej zdobył 3.039 punktów.

College[edytuj | edytuj kod]

W czasie pierwszego roku na studiach Penny nie grał ze względu na naukę, jednak już w drugim roku poprowadził Memphis do wielu sukcesów w NCAA, zdobywając średnio na mecz: 17,4 punktów, 7,0 zbiórek, 5,5 asyst, 2,5 przechwytów oraz 1,3 bloków. Został także wyróżniony nagrodami: Gracz Roku Midwest Conference oraz Debiutant Roku w konferencji.

Latem 1992 roku został wybrany (wspólnie z m.in. Chrisem Webberem, Grantem Hillem i Allanem Houstonem) do drużyny 1992 USA Basketball Developmental Team, która była jednym ze sparingpartnerów dla Drużyny Olimpijskiej USA z 1992 roku, na czele której stali m.in. Michael Jordan czy Magic Johnson. Co ciekawe - drużyna Hardawaya pokonała Dream Team 62-54 w czasie 20-minutowego spotkania pokazowego.

W kolejnym roku gry dla Memphis Penny poprawił swoje osiągnięcia w stosunku do poprzedniego sezonu. W sezonie 1992-93 osiągał średnie na mecz: 22,8 punktów, 8,5 zbiórek, 6,4 asyst, 2,8 przechwytów oraz 1,2 bloków. Ponadto dwukrotnie osiągał triple double, co jest niezwykle rzadkim osiągnięciem w koszykówce uniwersyteckiej. Ponownie został również wyróżniony nagrodą Gracz Roku Midwest Conference, a także był w składzie najlepszych zawodników spośród wszystkich graczy uniwersyteckich w USA.

Penny po trzech latach na uniwersytecie Memphis State przerwał naukę, aby wziąć udział w drafcie do ligi NBA w 1993 roku. W 1994 roku uniwersytet Memphis State zastrzegł numer 25, z którym grał dla drużyny Tigers Anfernee Hardaway. Dziesięć lat później, w maju 2003 roku Hardaway wrócił na Uniwersytet Memphis i dokończył studia licencjackie.

Anfernee Hardaway został uhonorowany numerem 5 na liście 100 najbardziej nowocześnie grających zawodników uniwersyteckich w historii.

NBA[edytuj | edytuj kod]

Orlando Magic (1993-1999)[edytuj | edytuj kod]

1993-1994[edytuj | edytuj kod]

Penny został wybrany przez Golden State Warriors z numerem 3. w pierwszej rundzie draftu w 1993 roku, ale szybko został oddany do Orlando Magic w wraz z trzema kolejnym wyborami w pierwszej rundzie w zamian za Chrisa Webbera. Sezon rozpoczął jako rzucający obrońca, jednak w trakcie sezonu był częściej rozgrywającym. Zdobywając średnio na mecz: 16,6 punktów, 6,6 asyst, 5,4 zbiórek oraz 190 przechwytów w trakcie całego sezonu (6 miejsce w lidze), poprowadził Orlando Magic do pierwszego udział w play off. 15 kwietnia 1994 roku uzyskał swoje pierwsze triple double, zdobywając 14 punktów, 12 asyst oraz 11 zbiórek w spotkaniu przeciwko Boston Celtics.

Po debiutanckim sezonie został wybrany do pierwszej piątki NBA All-Rookie Team, a także przegrał minimalnie rywalizację z Chrisem Webberem o miano Debiutanta Roku. Ponadto w trakcie All-Star Weekend otrzymał nagrodę MVP Rookie Game.

1994-1995[edytuj | edytuj kod]

W kolejnym sezonie 1994-95 Penny Hardaway pokazał grę na niezwykle wysokim poziomie. Orlando wygrało 57 spotkań w sezonie zasadniczym, a Hardaway zdobywał średnio na mecz: 20,9 punktów, 7,2 asyst, 4,4 zbiórki oraz 1,7 przechwytów. Jako jedyny zawodnik w lidze zdobywał jednocześnie przeciętnie 20 punktów, 5 asyst i rzucał ze skutecznością 50% na każdy mecz. Po raz pierwszy w karierze Penny wystąpił w spotkaniu All Star Game jako zawodnik podstawowej "piątki", a także był uhonorowany nagrodą All-NBA First Team.

W play off Orlando spisywało się doskonale, głównie dzięki fantastycznej grze duetu Penny Hardaway - Shaquille O'Neal. W drugiej rundzie wyeliminowali Chicago Bulls i ostatecznie awansowali do finałów NBA. Tam jednak lepsi okazali się koszykarze Houston Rockets, wygrywając serię 4-0. W finałowych spotkaniach Hardaway zdobywał średnio 24,5 pkt. na mecz.

1995-1996[edytuj | edytuj kod]

Tuż przed rozpoczęciem sezonu kontuzji doznał O'Neal i nie grał przez kilka miesięcy. To sprawiło, że rolę prawdziwego lidera w Magic przejął Hardaway i wywiązywał się z niej doskonale. Pomimo braku O'Neala drużyna była wciąż jedną z najlepszych w lidze, a Penny został wybrany graczem listopada (śr. 27,0 pkt.). Ponownie wystąpił także w podstawowym składzie Wschodu w All Star Game. Ostatecznie Orlando wygrał w całym sezonie 60 spotkań, a Hardaway zdobywał średnio w meczu: 21,7 punktów, 7,1 asyst, 4,3 zbiórki i w całym sezonie uzyskał 166 przechwytów (5 miejsce w lidze). Po raz kolejny został uhonorowany nagrodą All-NBA First Team. Ponownie jako jedyny zawodnik w lidze zdobywał jednocześnie przeciętnie 20 punktów, 5 asyst i rzucał ze skutecznością 50% na każdy mecz. W głosowaniu na najlepszego zawodnika ligi (MVP) zajął 3 miejsce.

W play off Orlando Magic dotarli do finału Konferencji Wschodniej, w którym ulegli późniejszym mistrzom - Chicago Bulls. W rundzie play off Penny zdobywał średnio 24,5 pkt oraz 8 asyst. W spotkaniu przeciwko Denver Nuggets Anfernee Hardaway uzyskał 42 punkty, najwięcej w karierze.

Latem 1996 roku Penny grał w drużynie olimpijskiej USA, która w czasie Igrzysk Olimpijskich w Atlancie zdobyła złoty medal. Hardaway w każdym meczu zdobywał przeciętnie 9 punktów, a w meczu finałowym USA - Jugosławia zdobył 17 punktów.

1996-1997[edytuj | edytuj kod]

W czasie letniej przerwy między sezonami zespół Orlando Magic opuścił Shaquille O'Neal, który przeniósł się do Los Angeles Lakers. Hardaway stał się samodzielnym liderem Magic, jednak kontuzje nie pozwoliły mu zagrać we wszystkich spotkaniach. Ostatecznie Penny wystąpił w 59 meczach, w których zdobył przeciętnie na mecz: 20,5 punktów, 5,6 asyst, 4,5 zbiórki i 1,6 przechwytów. Został także uhonorowany nagrodą All-NBA Third Team i po raz kolejnym wystąpił w wyjściowym składzie w All Star Game.

Orlando Magic wygrał w sezonie 47 spotkań i w pierwszej rundzie play off trafiło na Miami Heat. Po pierwszych dwóch spotkaniach Heat prowadzili 2-0, jednak doskonała gra Hardawaya w kolejnych spotkaniach sprawiła, że nadzieje fanów Magic na awans do dalszej rundy ponownie odżyły. Penny zdobył 42 pkt w trzecim meczu, 41 pkt. w czwartym i 33 pkt. w spotkaniu numer 5. Brak wsparcia ze strony kolegów sprawił, że ostatecznie to Miami okazało się lepszą drużyną,awansując do drugiej rundy. Hardaway w play off zdobywał średnio 31,0 pkt. na mecz, ustępując w tej klasyfikacji tylko Michaelowi Jordanowi (31,1 pkt.)

1997-1998[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1997-98 był jednym z najbardziej pechowych w karierze Hardawaya. Kontuzja kolana wykluczyła go z gra przez niemal cały sezon. W sumie rozegrał tylko 19 spotkań, zdobywając średnio na mecz: 16,4 punktów, 4,0 zbiórki, 3,6 asysty i 1,5 przechwytów. Po raz czwarty z rzędy wystąpił także w wyjściowym składzie Wschodu w czasie All Star Game, zdobywając w nowojorskiej Madison Square Garden sześć punktów i trzy asysty.

1998-1999[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1998-99 został znacznie skrócony ze względu na lokaut i z tego powodu każda drużyna rozegrała tylko 50 spotkań w sezonie zasadniczym. Penny wystąpił we wszystkich tych pojedynkach, zdobywając przeciętnie na mecz: 15,8 punktów, 5,7 zbiórek, 5,3 asyst oraz uzyskując w sezonie 111 przechwytów (5 miejsce w lidze).

W play off Magic przegrali jednak szybko z Philadelphia 76ers, a Penny w serii zdobywał średnio 19,0 punktów.

W sumie Penny rozegrał 369 spotkań w sezonie zasadniczym w barwach Orlando Magic, zdobywając przeciętnie 19,0 punktów, 6,3 asysty, 4,7 zbiórki oraz 1,9 przechwytów na każde spotkanie. W 45 spotkaniach play off jego średnie były jeszcze lepsze wynosiły: 21,8 punktów, 6,5 asysty, 4,9 zbiórki i 1,9 przechwytów. Do dziś jest jedną z największych ikon tego zespołu w historii jej występów w NBA.

Phoenix Suns (1999-2004)[edytuj | edytuj kod]

1999-2000[edytuj | edytuj kod]

5 sierpnia 1999 roku Anfernee Hardaway podpisał kontrakt z Phoenix Suns w zamian za Dannego Manninga, Pata Garrity i przyszły wybór w drafcie dla Magic. Wówczas to wraz z Jasonem Kiddem tworzyli jeden z najlepszych filarów obronnych w NBA nazwany BackCourt 2000.

W całym sezonie duet Kidd-Hardaway rozegrał wspólnie tylko 45 spotkań ze względu na kontuzję stopy Hardaway'a i kostki Kidda. W sumie w pierwszym sezonie w Suns Penny zagrał w 60 spotkaniach zdobywając średnio na mecz: 16,9 punktów, 5,8 zbiórek, 5,3 asyst oraz 1,6 przechwytów. Phoenix Suns zakończyli sezon z wynikiem 53-29, co dało im piąte miejsce na Zachodzie.

W pierwszej rundzie play off ich przeciwnikiem byli faworyzowani San Antonio Spurs, którzy byli obrońcami tytułu mistrzowskiego z poprzedniego sezonu. Dość niespodziewanie to Phoenix, które musiało radzić sobie bez kontuzjowanego Kidda, okazało się lepsze wygrywając 3-1 w serii best of five. W spotkaniu numer 3 Penny zaliczył swoje pierwsze triple double w play off (17 pkt, 13 as., 12 zb.). W drugiej rundzie play off przeciwnikami Suns byli Los Angeles Lakers na czele z byłym kolegą klubowym Hardaway'a Shaquillem O'Nealem oraz Kobe Bryantem. Na tym etapie rozgrywek Lakersi okazali się jednak za silni dla "Słońc", wygrywając serię 4-1, a później zdobywając mistrzowskie pierścienie. W play off średnie Penny'ego zwiększyły się do 20,3 punktów, 5,7 asyst i 4,9 zbiórek średnio na jedno spotkanie.

2000-2001[edytuj | edytuj kod]

W sezon 2000-01 Hardaway wchodził w nowymi nadziejami, jednak szybko został sprowadzony na ziemię. Po rozegraniu zaledwie 4 spotkań, Penny doznał kontuzji kolana, po której musiał poddać się operacji. Do końca sezonu już nie wrócił na parkiet. Jego przeciętne z czterech spotkań to: 9.8 punktów, 4.5 zbiórki, 3.8 asyst oraz 1.5 przechwytów.

Phoenix Suns zakończyło sezon regularny z szóstym wynikiem na Zachodzie (51-31), a w pierwszej rundzie play off ulegli Sacramento Kings 1-3.

2001-2002[edytuj | edytuj kod]

Na początku sezonu 2001-02 Hardaway był już zdrowy i w całym sezonie rozegrał 80 spotkań w barwach Suns w sezonie zasadniczym. Miejsce Jasona Kidda w składzie Phoenix zajął Stephon Marbury, co wymusiło nieco inną grę "Słońc". Penny doskonale rozpoczął rozgrywki, zdobywając przeciętnie 19.9 punktów w listopadzie, jednak w trakcie sezonu do Phoenix przyszedł Joe Johnson, a zastępując Hardaway'a w wyjściowej "piątce". Po raz pierwszy w swojej karierze Penny zmuszony był rozpoczynać mecze z ławki rezerwowych, co odbiło się na jego statystykach w całym sezonie. Ostatecznie jego średnie w sezonie regularnym wynosiły: 12.2 punktów, 4.4 zbiórki, 4.1 asysty oraz 1.5 przechwytów.

Phoenix Suns zakończyło sezon zasadniczy z wynikiem 36-46, zajmując dziesiąte miejsce na Zachodzie i nie awansując do play off po raz pierwszy od 14 lat.

2002-2003[edytuj | edytuj kod]

Kolejny sezon Anfernee Hardaway rozpoczął z ławki rezerwowych, jednak słaba gra Joego Johnsona sprawiła, że Penny szybko wrócił do wyjściowej "piątki". Jego doświadczenie w połączeniu z energią młodych graczy takich jak Stephon Marbury, Amare Stoudemire i Shawn Marion pozwoliła Phoenix osiągnąć znacznie lepsze wyniki niż w poprzednim sezonie. Hardaway w trakcie całego sezonu opuścił 24 spotkania ze względu na kontuzję ręki. Tuz po powrocie w spotkaniu przeciwko Dallas Mavericks osiągnął kolejne w karierze triple-double (10 pkt., 10 zb., 10 as.). Ostatecznie sezon zasadniczy Hardaway zakończył ze średnimi: 10.6 punktów, 4.4 zbiórki, 4.1 asysty i 1.1 przechwytów.

Sezon regularny Phoenix zakończyło z ósmym wynikiem na Zachodzie (44-38). W pierwszej rundzie play off ich przeciwnikami byli San Antonio Spurs. "Ostrogi" okazały się lepsze, wygrywając serię 4-2 i zdobywając później mistrzowski tytuł. Hardaway w spotkaniach z San Antonio zdobywał przeciętnie: 12.0 punktów, 6.0 zbiórek, 4.3 asysty oraz 2.2 przechwytów.

2003-2004[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2003-04 Penny kilkukrotnie wychodził w wyjściowym składzie Suns, jednak częściej zajmował miejsce na ławce rezerwowych. Po rozegraniu 34 spotkań w barwach Phoenix, 6 stycznia 2004 roku Hardaway przeniósł się do zespołu New York Knicks wraz ze Stephonem Marburym i Cezarym Trybańskim. Co ciekawe - w odwrotnym kierunku do Suns trafił przy okazji tej wymiany m.in. inny Polak Maciej Lampe. Penny Hardaway w barwach "Słońc" w sezonie osiągnął średnie: 8.7 punktów, 2.9 zbiórek i 2.9 asyst.

W sumie dla Phoenix Suns Hardaway zagrał w 236 spotkaniach w sezonie zasadniczym zdobywając przeciętnie: 12.4 punktów, 4.5 zbiórek, 4.2 asyst i 1.3 przechwytów. W play off wystąpił w 15 spotkaniach zdobywając przeciętnie: 17.3 punktów, 5.3 zbiórek, 5.1 asyst oraz 1.8 przechwytów.

New York Knicks (2004-2006)[edytuj | edytuj kod]

2003-2004[edytuj | edytuj kod]

Penny Hardaway pomógł nowojorczykom w awansie do rundy play off, pomimo niekorzystnego bilansu 39-43. Penny w sezonie zasadniczym zdobywał przeciętnie dla New York Knicks: 9.6 punktów, 4.5 zbiórek i 1.9 asyst. W całym sezonie 2003-04 (w barwach Phoenix Suns i New York Knicks) Hardaway uzyskał średnie: 9.2 punktów, 3.8 zbiórek i 2.3 asyst.

W I rundzie play off Knicksi trafili na New Jersey Nets, przegrywając 0-4. Penny należał do najskuteczniejszych zawodników swojej drużyny, zdobywając średnio: 16.5 punktów, 5.8 asyst oraz 4.5 zbiórek.

2004-2005[edytuj | edytuj kod]

Przez większą część kolejnego sezonu Anfernee walczył z kontuzjami. Ostatecznie w całym sezonie wystąpił tylko w 37 spotkaniach zdobywając w nich przeciętnie: 7.3 punktów, 2.4 zbiórek i 2.0 asyst. New York Knicks na koniec sezonu regularnego uzyskali bilans 33-49 i nie awansowali do play off.

2005-2006[edytuj | edytuj kod]

Poprzez problemy z kolanami w sezonie 2005-06 Penny zagrał tylko w czterech spotkaniach. Nie były to jednak udane spotkania, bowiem zdobywał w nich średnio: 2.5 punktów, 2.5 zbiórek i 2.0 asyst.

22 lutego 2006 roku wraz ze Steve'em Francisem i Trevorem Arizą, został przekazany do Orlando Magic. Pięć dni później, 27 lutego 2006 roku Hardaway został zwolniony przez Orlando.

Łącznie w barwach New York Knicks Penny Hardaway zagrał w 83 spotkaniach, zdobywając przeciętnie 8.2 punktów, 3.5 zbiórek i 1.9 asyst.

Miami Heat (2007-2008)[edytuj | edytuj kod]

2007-2008[edytuj | edytuj kod]

Po dłuższej przerwie poświęconej na wyleczeniu kontuzji, Hardaway podpisał 9 sierpnia 2007 roku kontrakt z Miami Heat. Tym samym ponownie został kolega klubowym Shaquilla O'Neala. Ponadto po raz pierwszy w karierze ubrał koszulkę z numerem 7 - do tej pory zawsze grał z numerem 1.

Ostatecznie w barwach Miami Penny rozegrał 16 spotkań, zdobywając w nich średnio 3.8 punktów, 2.2 zbiórki, 2.2 asyst i 1.19 przechwytów. 12 grudnia 2007 roku władze Heat zwolniły Hardaway'a.

Najlepsze spotkanie w sezonie Anfernee Hardaway rozegrał 17 listopada 2007 roku, zdobywając w zwycięskim pojedynku z New Jersey Nets 16 punktów, trafiając wszystkie 6 rzutów z gry, w tym cztery zza linii 3 punktów.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

W 1994 roku, Hardaway wystąpił wraz z m.in. Shaquillem O'Nealem i Nickiem Nolte w filmie Drużyna asów, wcielając się w postać Bucha McRae.

Statystyki w NBA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
   M Mecze   S5  Pierwsza piątka  MPG  Minuty na mecz
 FG%  Celność rzutów z pola  3P%  Celność rzutów "za 3"  FT%  Celność rzutów wolnych
 RPG  Zbiórki na mecz  APG  Asysty na mecz  SPG  Przechwyty na mecz
 BPG  Bloki na mecz  PPG  Punkty na mecz

Na podstawie Basketball-Reference.com (ang.)

Sezon regularny[edytuj | edytuj kod]

Sezon Drużyna M S5 MPG FG% 3P% FT% RPG APG SPG BPG PPG
1993/94 Orlando 82 82 36,8 46,6% 26,7% 74,2% 5,4 6,6 2,3 0,6 16,0
1994/95 Orlando 77 77 37,7 51,2% 34,9% 76,9% 4,4 7,2 1,7 0,3 20,9
1995/96 Orlando 82 82 36,8 51,3% 31,4% 76,7% 4,3 7,1 2,0 0,5 21,7
1996/97 Orlando 59 59 37,6 44,7% 31,8% 82,0% 4,5 5,6 1,6 0,6 20,5
1997/98 Orlando 19 15 32,9 37,7% 30,0% 76,3% 4,0 3,6 1,5 0,8 16,4
1998/99 Orlando 50 50 38,9 42,0% 28,6% 70,6% 5,7 5,3 2,2 0,5 15,8
1999/00 Phoenix 60 60 37,6 47,4% 32,4% 79,0% 5,8 5,3 1,6 0,6 16,9
2000/01 Phoenix 4 4 28,0 41,7% 25,0% 63,6% 4,5 3,8 1,5 0,3 9,8
2001/02 Phoenix 80 56 30,8 41,8% 27,7% 81,0% 4,4 4,1 1,5 0,4 12,0
2002/03 Phoenix 58 51 30,6 44,7% 35,6% 79,4% 4,4 4,1 1,1 0,4 10,6
2003/04 Phoenix 34 10 25,8 44,3% 40,0% 85,7% 2,9 2,9 0,8 0,2 9,7
2003/04 New York 42 4 29,0 39,0% 36,4% 77,5% 4,5 1,9 1,0 0,3 9,6
2004/05 New York 37 0 24,2 42,3% 30,0% 73,9% 2,4 2,0 0,8 0,1 7,3
2005/06 New York 4 0 18,0 28,6% 0,0% 100,0% 2,5 2,0 0,5 0,0 2,5
2007/08 Miami 16 8 20,3 36,7% 42,1% 88,9% 2,2 2,2 1,2 0,1 3,8
Razem 704 557 33,7 45,8% 31,6% 77,4% 4,5 5,0 1,6 0,4 15,2

Play-offy[edytuj | edytuj kod]

Sezon Drużyna M S5 MPG FG% 3P% FT% RPG APG SPG BPG PPG
1994 Orlando 3 3 44,3 44,0% 45,5% 70,0% 6,7 7,0 1,7 2,0 18,7
1995 Orlando 21 21 40,4 47,2% 40,4% 75,7% 3,8 7,7 1,9 0,7 19,6
1996 Orlando 12 12 39,4 46,5% 36,4% 74,4% 4,7 6,0 1,7 0,3 23,3
1997 Orlando 5 5 44,0 46,8% 36,7% 74,1% 6,0 3,4 2,4 1,4 31,0
1999 Orlando 4 4 41,8 35,1% 46,2% 76,9% 5,0 5,5 2,3 0,3 19,0
2000 Phoenix 9 9 42,9 46,2% 26,3% 71,0% 4,9 5,7 1,6 1,2 20,3
2003 Phoenix 6 6 40,7 38,6% 36,0% 72,2% 6,0 4,3 2,2 0,8 12,7
2004 New York 4 3 42,0 36,5% 35,7% 83,3% 4,5 5,8 1,5 0,3 16,5
Razem 64 63 41,3 44,8% 38,0% 74,6% 4,7 6,2 1,9 0,8 20,4

Rekordy życiowe[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie NBA.com (ang.) [Zarchiwizowano 6 lipca 2008]

  • 42 punkty (08.11.1995)
  • 13 zbiórek (trzy razy)
  • 19 asyst (13.04.1995)
  • 7 przechwytów (trzy razy)
  • 4 bloki (dwa razy)
  • 54 minuty gry (08.11.1995)
  • 6 celnych rzutów zza linii 3 punktów (02.11.1997)
  • 17 celnych rzutów z gry (dwa razy)
  • 17 celnych rzutów osobistych (03.04.1997)

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • Gracz Roku Memphis High School (1989, 1990)
  • Wybrany do drużyny First Team All-American (1990)
  • Gracz Roku American High School (1990)
  • Gracz Roku Great Midwest Conference (1992, 1993)
  • MVP Meczu Debiutantów NBA (1994)
  • Wybrany do drużyny Debiutantów Roku (1994)
  • Gracz Miesiąca (listopad 1995)
  • Wyróżnienie w Finałach NBA (1995)
  • Złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w Atlancie (1996)
  • Wybrany do All-NBA First Team (1995, 1996)
  • Wybrany do All-NBA Third Team (1997)
  • Uczestnik All Star Game (1995, 1996, 1997, 1998)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]