Pentoksyfilina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pentoksyfilina
Pentoksyfilina
Pentoksyfilina
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C13H18N4O3
Masa molowa 278,31 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 6493-05-6
PubChem 4740[2]
DrugBank DB00806[3]
Klasyfikacja
ATC C04AD03
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pentoksyfilina (ATC: C 04 AD 03) – organiczny związek chemiczny, lek z grupy metyloksantyn.

Działanie[edytuj | edytuj kod]

Zwiększa przepływ krwi przez naczynia kończyn oraz naczynia mózgowe. Zmniejsza lepkość krwi i zmienia metabolizm krwinek czerwonych, zwiększając w nich stężenie ATP i cyklicznych nukleotydów, co powoduje zmianę ich kształtu. Hamuje agregację płytek krwi, poprzez zwiększenie w nich biosyntezy cyklicznego adenozynomonofosforanu i prostacykliny, a zahamowanie biosyntezy tromboksanu. Dzięki temu zapobiega tworzeniu się zakrzepów. Zwiększa także aktywność plazminogenu i hamuje antyplazminę, a przez nasilenie syntezy i uwalniania prostacykliny wzmaga działanie antyagregacyjne.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Lek stosuje się w chorobach przebiegających ze zwężeniem naczyń kończyn dolnych. Zmniejsza on objawy chromania przestankowego i przyśpiesza gojenie się owrzodzeń niedokrwiennych kończyn dolnych.

Może być zastosowany również w zespołach przebiegających z zaburzeniami krążenia mózgowego.

Lek podawany doustnie, przeciętnie 3 razy dziennie po 100 mg. Maksymalnie można podać 1200 mg/24 godz. Może być podawany domięśniowo we wstrzyknięciach po 200–400 mg/24 godz w dwóch wstrzyknięciach. U osób w podeszłym wieku nie należy przekraczać 100 mg na dawkę. Może być też podawany dożylnie w dawce 100–200 mg w powolnych wstrzyknięciach lub we wlewie 200–600 mg/24 godz.

Działania niepożądane[edytuj | edytuj kod]

Lek jest dobrze tolerowany. Rzadko pojawiają się zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty i biegunka. Zwiększa siłę działania doustnych leków przeciwcukrzycowych. Powoduje bardzo niewielkie zjawisko podkradania. Przedawkowanie może wywołać wymioty, zaczerwienienie twarzy i obniżenie ciśnienia tętniczego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wojciech Kostowski i Zbigniew S. Herman: Farmakologia. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2003. ISBN 83-200-2753-7.

Przypisy

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.