Pepin z Heristalu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Pepin z Heristalu znany też jako Pepin Średni, Pepin II, Pepin Gruby (ur. 635 lub 640, zm. 16 grudnia 714) – majordom Austrazji, Neustrii i Burgundii na dworze Merowingów w latach 680-714; stopniowo przejął kontrolę nad państwem frankijskim. Wnuk Pepina Starszego z małżeństwa jego córki Begi z Ansegizelem, synem biskupa Arnulfa z Metzu. Urodził się w Herstalu na terenie dzisiejszej Belgii.

W 680 roku został majordomem Austrazji. W początkach swych rządów walczył z majordomem Neustrii – Ebroinem. Po jego zabójstwie w 681 roku, jego następcą w Neustrii został Waratton. Zawarł on z Pepinem pokój, który utrzymał się do jego śmierci w 686 roku. Król Teuderyk III wraz z nowym majorodmem Neustrii Bertharem podjął próbę usunięcia Pepina ze sprawowanego urzędu. Najechali oni Austrazję, ale zostali pokonani w bitwie pod Tertry w 687 roku. Po tym wydarzeniu przejął pełnię władzy w państwie stając się rzeczywistym władcą królestwa Franków, jako majordom wszystkich królestw przyjął tytuł księcia Franków. W czasie następnych lat podporządkował sobie Fryzyjczyków (pokonawszy króla Radboda) i Alamanów. Rozpoczął również ewangelizację Germanii. W 695 roku mianował swojego syna Drogo majordomem Burgundii, a drugiego syna Grimoalda majordomem Neustrii. Pepin umarł 16 grudnia 714 roku w Jupille. Jego potomkowie utrzymali urząd majordoma na dworze Merowingów ostatecznie przejmując tron frankijski w 754 roku.

Potomstwo[edytuj | edytuj kod]

Pepin około 670 roku poślubił Plektrudę, dziedziczkę dużych terenów w rejonie Mozeli. Miał z nią dwóch synów: Drogo i Grimoalda, którzy zmarli przed jego śmiercią. Pepin jako następcę wskazał syna Grimoalda Teudoalda, nie zważając na innych swoich potomków (miał również dwóch nieślubnych synów z Alpaidą: Karola Młota oraz Childebranda, księcia Burgundii). Wywołało to po śmierci Pepina krwawą wojnę domową, w wyniku której władzę w królestwie przejął Karol Młot, założyciel dynastii Karolingów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Charles Oman: The Dark Ages 476-918. London: Rivingtons, 1914.