Percival Proctor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Percival P-14 Proctor
Percival Proctor III, Duxford
Percival Proctor III, Duxford
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Percival Aircraft Company
Typ wojskowy samolot łącznikowy i treningowy
Konstrukcja jednosilnikowy dolnopłat o konstrukcji mieszanej, podwozie – stałe
Załoga 2
Historia
Data oblotu 8 października 1939
Lata produkcji 19391945
Dane techniczne
Napęd 1 silnik De Havilland Gipsy Six
Moc 200 KM
Wymiary
Rozpiętość 12,04 m
Długość 8,59 m
Wysokość 2,21 m
Powierzchnia nośna 18,77 m²
Masa
Własna 1 075 kg
Startowa 1 588 kg
Osiągi
Prędkość maks. 257 km/h
Prędkość przelotowa 225 km/h
Pułap 4 265 m
Zasięg 1 255 km
Dane operacyjne
Liczba miejsc
2 – 3
Użytkownicy
Wielka Brytania, Stany Zjednoczone
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Percival P-14 Proctorbrytyjski samolot łącznikowy i treningowy z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po koniec lat trzydziestych XX wieku brytyjskie Ministerstwo Lotnictwa w związku z potrzeba modernizacji swoich sił wydało szereg wymagań na nowe samoloty wojskowe, jedno z nich z 1938 roku dotyczyło samolotu treningowego, do szkolenia nawigatorów i pilotów.

Na podstawie tych wymagań wytwórnia lotnicza Percival Aircraft Company z miejscowości Gravesend w hrabstwo Kent opracowała samolot oznaczony jako Precival Proctor, który był wersją rozwojową produkowanego już cywilnego samolotu Percival Vega Gull. Samolot różnił się tym, że posiadał tylko dwa miejsca, zamiast trzech swojego poprzednika. Zastosowano w nim także nowy silnik De Havilland Gipsy Six. Projekt tego samolotu przedstawiono Ministerstwu Lotnictwa, które zaakceptowało go i został on skierowany do produkcji seryjnej bez budowy prototypu.

Pierwszy seryjny samolot, który został oznaczony jako Percival Proctor Mk I został oblatany 8 października 1939 roku. Następnie prowadzono jego produkcję wprowadzając jego kolejne wersje. Produkcję seryjną zakończono w 1945 roku i łącznie zbudowano 1268 samolotów tego typu wszystkich wersji.

Wersje samolotu Percival Proctor:

  • Mk I – samolot łącznikowy, z dwoma miejscami pasażerskimi
  • Mk IA – samolot treningowy do szkolenia radiooperatorów, budowany dla lotnictwa Marynarki Wojennej (Fleet Air Arm)
  • Mk II – samolot treningowy do szkolenia nawigatorów
  • Mk III – samolot łącznikowy, trzymiejscowy
  • Mk IV – samolot treningowy z podwójnymi sterami, miejsce radiooperatora obok miejsca pilot
  • Mk V – wersja cywilna samolotu, przystosowana do przewozu 4 pasażerów

Służba w lotnictwie[edytuj | edytuj kod]

Samoloty Percival Proctor po rozpoczęciu produkcji seryjnej zostały skierowane do jednostek treningowych i szkół lotniczych RAF, gdzie szkolono na nich nawigatorów i radiooperatorów.

Po skierowaniu do Wielkiej Brytanii jednostek lotnictwa amerykańskiego otrzymały one do szkolenia także samoloty tego typu. Część samolotów Precival Proctor używano także jako samoloty łącznikowe. W lotnictwie wojskowym samoloty te używane były do zakończenia II wojny światowej.

Po wycofaniu z lotnictwa wojskowego zostały one sprzedane dla lotnictwa cywilnego, gdzie używano ich do lat sześćdziesiątych XX wieku.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Samolot Percival Proctor to jednosilnikowy, dolnopłat o konstrukcji mieszanej, głównie drewnianej, kabiny zakryte, podwozie stałe.