Perdikkas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Perdikkas (stgr. Περδίκκας; ur. ok. 365 p.n.e. - zm. maj-czerwiec 320 p.n.e.) – wódz Filipa II i Aleksandra Wielkiego, jeden z diadochów. Był synem Orontesa, satrapy Myzji.[potrzebne źródło]

Po śmierci Aleksandra (323 p.n.e.) naczelny wódz armii, faktyczny regent państwa. Od 322 p.n.e. sprawował opiekę nad Filipem Arrhidaeusem i małym Aleksandrem IV synem Aleksandra. Dążył do zachowania imperium w całości. Zamierzał poślubić Kleopatrę siostrę Aleksandra i w ten sposób stać się królem Macedonii pozbawiając władzy Antypatra. Jego ambitne plany doprowadziły do wojny z pozostałymi diadochami (po stronie Perdikkasa stanął Eumenes z Kardii). W 321 p.n.e. podczas wyprawy na Egipt na którą Perdikkas zabrał ze sobą jako regent obu królów: Filipa Arrhidaeusa i Aleksandra IV. W wyniku niezadowolenia wśród własnych żołnierzy poniesionymi stratami przy przeprawianiu się przez Nil, brakiem sukcesów, niedostatkiem żywności i zachęcani przez obietnice Ptolemeusza żołnierze zawiązali spisek w wyniku którego Perdikkas został zamordowany we własnym namiocie przez swoich oficerów: Pejtona, Antygenesa i Seleukosa[1] (gdzieś między 21 maja a 19 czerwca 320 p.n.e.[potrzebne źródło]).

Twórca taktyki walki na dwa fronty. Zauważył on, że aby walczyć skutecznie na dwóch frontach, należy na jednym się bronić a na drugim atakować, dlatego polecił Eumenesowi bronić Azji Mniejszej, a sam wyruszył na podbój Egiptu Ptolemeusza. Taktyki tej uczą się absolwenci amerykańskich szkół wojskowych.[potrzebne źródło]

Przypisy

  1. Anna Świderkówna: Hellada królów. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1967, s. 33.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]