Perfluorowęglowodory

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Perfluorowęglowodory[1] (węglofluory[2]; PFC z ang. perfluorocarbons) – organiczne związki chemiczne z grupy halogenoalkanów, w których wszystkie atomy wodoru zastąpione zostały atomami fluoru.

W przemyśle perfluorowęglowodory są stosowane jako czynniki wymiany ciepła, rozpuszczalniki, gazy nośne oraz stanowią odpad wielu procesów technologicznych. Są nietoksyczne i nie mają barwy ani zapachu. Są jednak szkodliwe dla środowiska, gdyż w formie gazowej, po przedostaniu się do atmosfery ziemskiej powodują efekt cieplarniany. Szacuje się, że mają one 6500–9200 razy wyższy potencjał tworzenia efektu cieplarnianego niż dwutlenek węgla[3].

Dwa najczęściej stosowane perfluorowęglowodory to:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Robert T. Morrison, Robert N. Boyd: Chemia organiczna. Warszawa: PWN, 1985, s. 532. ISBN 83-01-04166-8.
  2. J.D. Roberts, M.C. Caserio: Chemia organiczna. Warszawa: PWN, 1969, s. 347-350.
  3. Overview of Greenhouse Gases: Emissions of Fluorinated Gases. Environmental Protection Agency. [dostęp 2013-11-01].