Perkołyska amerykańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Perkołyska amerykańska
Heliornis fulica[1]
(Boddaert, 1783)
Dorosła perkołyska amerykańska
Dorosła perkołyska amerykańska
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd żurawiowe
Rodzina perkołyski
Rodzaj Heliornis[2]
Bonnaterre, 1791
Gatunek perkołyska amerykańska
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Perkołyska amerykańska (Heliornis fulica) – gatunek średniego ptaka z rodziny perkołysek. Zasiedla Amerykę Południową i Amerykę Środkową.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Zasiedla leśne rzeki, strumienie oraz stawy i jeziora otoczone zwieszającą się roślinnością.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała: 26-33 cm

Masa ciała: 125-150 g

Wierzch głowy czarny, biała brew, spód głowy i przód szyi białe, reszta czarna; na szyi biała pręga. Skrzydła są szarobrązowe, kuper i ogon rudobrązowe. U samca górna część dzioba jest czarna, dolna - płowa, a u samicy dziób i obrączki oczne czerwone.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Podobnie jak reszta perkołysek, pożywia się owadami wodnymi oraz ich larwami, skorupiakami, żabami i drobnymi rybami.

Lęgi[4][edytuj | edytuj kod]

Terytorium samca to około 200m wzdłuż strumienia. Najdokładniejszy opis gniazdowania pochodzi z południowego Meksyku, obserwację prowadził ją Alvarez del Toro. 15 kwietnia odkrył prawie kompletne gniazdo. Miał średnicę 22 cm i głębokość 7 cm. Inne gniazdo odkryte w Panamie miało wymiary 18x22,5 cm. Jaj w gnieździe jest 2-4, są brudnobiałe, jedno z nich, na którym dokonano pomiaru miało wymiary 29-30 mm x 20 mm.

Samiec wysiaduje jaja w środku dnia, samica przez resztę czasu. Inkubacja trwa bardzo krótko, 10-11 dni. Pisklęta po wykluciu mają słabo rozwinięte dziób i nóżki. Samiec bardziej angażuje się w opiekę nad potomstwem. Pod skrzydłami posiada kieszenie skórne, w których nosi pisklęta w trakcie lotu.

Przypisy

  1. Heliornis fulica w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Heliornis. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 19 maja 2012]
  3. Heliornis fulica. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. Life History - Sungrebe (Heliornis fulica) - Neotropical Birds

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, BirdLife International (mapy wyst.), Phil Benstead i inni: Ptaki. Encyklopedia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. ISBN 978-83-01-15733-3.