Perkoz rdzawoszyi
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Perkoz rdzawoszyi | |
| Podiceps grisegena[1] | |
| (Boddaert, 1783) | |
.jpg&filetimestamp=20050328163932) |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Podgromada | Neornithes |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | perkozy |
| Rodzina | perkozy |
| Rodzaj | Podiceps |
| Gatunek | perkoz rdzawoszyi |
| Kategoria zagrożenia (CzKGZ)[2] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 gnieździ się zimuje |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Perkoz rdzawoszyi (Podiceps grisegena) – gatunek średniej wielkości wędrownego ptak wodnego z rodziny perkozów, zamieszkującego środkową i wschodnią Europę, Syberię, Zakaukazie, wybrzeża Morza Aralskiego, północną część Japonii i Amerykę Północną na obszarze od Alaski po Labrador. W Polsce niektóre osobniki również zimują. Zasadniczo wędrówki na krótkie dystanse. Odloty zaczynają się w październiku i trwają przez cały listopad, przy czym stare osobniki odlatują pierwsze.
- Cechy gatunku
- Upierzenie godowe - szyja czerwonokasztanowata, białawe policzki, wierzch głowy czarny, na głowie dwie kępki piór tworzące "rogi". Upierzenie spoczynkowe - szyja szaro-biała, barwy stonowane. Białe plamy na rozwiniętych skrzydłach są mniejsze niż u perkoza dwuczubego.
- Wymiary średnie
- długość ciała ok. 43 cm
rozpiętość skrzydeł 70 cm
masa ok. 0,5-0,9 kg - Biotop
- Płytkie, silnie zarośnięte zbiorniki słodkowodne. Zimą widywany na wybrzeżach morskich.
- Gniazdo
- Zazwyczaj na wodzie w strefie rzadkich trzcin lub innych roślin wodnych wystających ponad powierzchnię, w odosobnieniu. Gniazdo stanowi pływająca, jednak zazwyczaj zakotwiczona za pomocą wbudowanych w nie roślin, sterta roślin wodnych i błotnych wymieszana z mułem.
- Toki
- Najczęściej odbywają się wieczorem lub nocą zaraz po powrocie na lęgowiska w marcu lub kwietniu. Podczas toków ptaki wydają charakterystyczne, donośne dźwięki podobne do rżenia konia lub kwiczenia świni[3] (normalnie odzywa się "kek, kek"). Jednocześnie oba ptaki stoją wyprostowane naprzeciw siebie i kręcą głowami w prawo i lewo. Samce przyjmuje figurę przypominającą łabędzia, a samica stroszy pióra.
- Jaja
- Zazwyczaj jeden lęg w roku, składa 4 do 5 brunatniejących jaj.
- Wysiadywanie
- Jaja są wysiadywane przez okres 22 do 23 dni przez obydwoje rodziców. Pisklęta wykluwają się kolejno jedno za drugim, a podczas gdy jeden z dorosłych ptaków zajmuje się już wyklutym potomstwem, to drugi ogrzewa jeszcze niepęknięte jaja. Zagniazdownik, pisklęta uzyskują samodzielność po 8 do 10 tygodniach. Młode są karmione owadami i ich larwami, ślimakami, skorupiakami i rybkami, a po 6 tygodniach potrafią już same je wyszukiwać. Rodzina rozdziela się na jesieni. Podrośnięte pisklęta mają na białych policzkach i podgardlu ciemne pasy, ale pozbawionej czerwonawej łysinki czy plamy, za to widać białawy pas wpadający w brąz.
- Pożywienie
- Małe ryby, owady, mięczaki, skorupiaki i kijanki.
- Ochrona
- Objęty ochroną gatunkową ścisłą.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Bibliografia
- Karel, Stastny: Ptaki wodne. Warszawa: Delta, 1993. ISBN 83-85817-10-7.
Przypisy
- ↑ Podiceps grisegena w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Podiceps grisegena. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Łukasz Przybyłowicz, Renata Krzyściak-Kosińska, Marek Kosiński: Atlas zwierząt. Bielsko-Biała: Pascal sp. z o.o., 2007. ISBN 978-83-7304-86-9.
