Perkozek zwyczajny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Perkozek zwyczajny
Tachybaptus ruficollis[1]
(Pallas, 1764)
Perkozek zwyczajny
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd flamingowe
Rodzina perkozy
Rodzaj Tachybaptus
Gatunek perkozek zwyczajny
Synonimy
  • Podiceps ruficollis (Pallas, 1764)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     gnieździ się

     zimuje

     występuje całorocznie

Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło perkozek w Wikisłowniku

Perkozek zwyczajny, perkozek (Tachybaptus ruficollis) – gatunek niewielkiego wędrownego ptaka wodnego z rodziny perkozów, zamieszkującego Europę poza jej północno-wschodnim skrajem oraz południową i środkową Afrykę i południową Azję. Ptaki z populacji środkowoeuropejskiej zimują w Europie Zachodniej i basenie Morza Śródziemnego. Przeloty: marzec i listopad.

Cechy gatunku 
Ubarwienie godowe wiosną – przód brązowy ze srebrzystobiałym połyskiem, policzki i gardło kasztanowe, kąt dzioba żółty. Ubarwienie spoczynkowe jesienią i zimą – wierzch brązowy, boki i spód brudnobiałe, biaława pierś, jasnożółta szyja. To płochliwy ptak, dlatego nie widuje się go raczej na wodach otwartych. Jako jedyny perkoz gniazduje dwa razy w roku i jest zarazem najmniejszym przedstawicielem rzędu. Zwykle jego obecność zdradza tylko głos – krótkie "bi, bi, bi" (w czasie gniazdowania zmieniające modulacje podnosząc się i opadając) lub pojedyncze "nit". W czasie toków słychać zarówno samca jak i samicę. Prawdopodobnie oboje wiążą się na stałe. Samiec w czasie zalotów stroszy pióra, bije dziobem po wodzie, rozpryskuje ją i nurkuje. Staje się bardzo wojowniczy, odganiając ze swojego terytorium intruzów.
Wymiary średnie 
długość ciała ok. 25–27 cm
rozpiętość skrzydeł 40 cm
masa ok. 120–300 g
Biotop 
Małe, śródlądowe, gęsto zarośnięte zbiorniki wodne.
Gniazdo 
W płytkiej wodzie między trzcinami budowane przez oboje rodziców z roślin wodnych. Za każdym razem, gdy wracają do gniazda nurkują i przynoszą trochę roślin.
Jaja 
Wyprowadza dwa lęgi w roku, składając w marcu i czerwcu zazwyczaj 5 do 6 jaj, które wraz z gniciem roślin budujących gniazdo stają się brunatne. Rodzice wysiadują je na przemian.
Wysiadywanie i młode 
Jaja są wysiadywane przez okres 20 do 21 dni. Zagniazdowniki, pisklęta osiągają samodzielność po około 45 dniach. Po wykluciu gniazdo nie traci znaczenia. Małe ptaki korzystają z niego dla wypoczynku i rozgrzania się, choć w tym celu wchodzą też na grzbiety rodziców. Upierzenie piskląt jest podobne do szaty spoczynkowej, pokryte czarnym puchem z rudymi podłużnymi pasami na grzbiecie, a na głowie mała srebrzysta plamka koło ucha. W razie niebezpieczeństwa ojciec i matka nurkując gwałtownie rozpryskują gejzery wody.
Pożywienie 
Drobne zwierzęta wodne, owady i ich larwy.
Ochrona 
Objęty ochroną gatunkową ścisłą.
Występowanie w Polsce 
Spotykany w całym kraju, częściej na nizinach[3].

Przypisy

  1. Tachybaptus ruficollis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Tachybaptus ruficollis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Łukasz Przybyłowicz, Krzyściak-Kosińska, Kosiński: Atlas zwierząt. Bielsko-Biała: Pascal sp. z o.o., 2007, s. 136. ISBN 978-83-7304-86-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Pisklę perkozka