Perspektywa powietrzna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Fragment obrazu Leonarda da Vinci Mona Lisa

Perspektywa powietrzna – technika malarska, która służy zwiększeniu iluzji głębi.

Przestrzeń wpływa na odbiór tonów i kolorów. W miarę oddalania się w kierunku horyzontu zwiększa się warstwa powietrza między obiektem a obserwującym. Wraz ze zwiększaniem się odległości tony i barwy bledną i stają się jaśniejsze, bardziej niebieskawe, a kształty przedmiotów stają się mniej wyraźne, jakby zamglone.

Za wynalazcę perspektywy powietrznej jest uznawany Leonardo da Vinci. Większość jego prac zawiera ten element, a jego brak na obrazach (np. Dama z gronostajem) powoduje wiele wątpliwości co do ich autorstwa.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]