Perturbacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Perturbacja – zakłócenie zgodnego z prawami Keplera ruchu ciał niebieskich, spowodowane głównie obecnością innych ciał, ale także oporem ośrodka oraz spłaszczeniem ciała centralnego.

Mechanika nieba wprowadza do równania ruchu masy poruszajacej się w potencjale grawitacyjnym dodatkowy wyraz zawierający pochodną funkcji perturbacynej. Funkcja ta uwzględnia oddziaływania grawitacyjne od trzeciej masy.

Źródła perturbacji sztucznych satelitów Ziemi[edytuj | edytuj kod]

Niecentryczność pola grawitacyjnego:

Czynniki charakteru niegrawitacyjnego (niepotencjalne):

Rodzaje perturbacji sztucznych satelitów Ziemi[edytuj | edytuj kod]

Perturbacje wiekowe są proporcjonalne do czasu t (pierwszego rzędu lub tn wyższych rzędów).

Perturbacje okresowe:

  • krótkookresowe, okres równy okresowi obiegu satelity wokół Ziemi, funkcje anomalii prawdziwej, średniej, mimośrodowej, lub okresu obiegu satelity itp.; pojawiające się za każdym obrotem satelity (taki sam); we wzorze mogą pojawić się wartości od 0° do 360°.
  • dobowe, okres równy jednej dobie gwiazdowej, funkcje czasu gwiazdowego, kąta godzinnego itp.; pojawiają się co doba; we wzorze muszą wystąpić współczynnik i wyraz zmieniający się co dobę (kąt godzinny, czas gwiazdowy).
  • długookresowe (25-30 dni i więcej), okres równy okresowi obiegu punktu perigeum (wokół orbity, zob. ruch peryhelium), funkcje argumentu perigeum; okres, w którym argument perigeum zmieni się o 360°.