Pete Rademacher

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Pete Rademacher
Data i miejsce urodzenia 20 sierpnia 1928
Tieton
Obywatelstwo Stany Zjednoczone USA
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 23
Zwycięstwa 15
Przez nokauty 8
Porażki 7
Remisy 1
Dorobek medalowy

Thomas Peter "Pete" Rademacher (ur. 20 sierpnia 1928 w Tieton w stanie Waszyngton[1]) – amerykański bokser kategorii ciężkiej, mistrz olimpijski z 1956.

Zdobył złoty medal w wadze ciężkiej (ponad 81 kg) na letnich igrzyskach olimpijskich w 1956 w Melbourne, wygrywając wszystkie walki przez nokaut. Pokonał kolejno: Josefa Němeca z Czechosłowacji (KO 2. runda), Daniela Bekkera z ZPA (KO 3. runda) i w finale Lwa Muchina z ZSRR (KO 1. runda)[1].

Po igrzyskach przeszedł na zawodowstwo. Już w pierwszej walce zawodowej zmierzył się o tytuł z ówczesnym mistrzem wagi ciężkiej Floydem Pattersonem. Był to pierwszy (i do tej pory jedyny) przypadek, by pięściarz walczył o tytuł mistrzowski w swym debiucie. Rademacher powalił Pattersona w 2. rundzie, ale później sam leżał na deskach 7 razy i przegrał przez nokaut w 6. rundzie[1].

Nigdy więcej nie walczył o tytuł, ale mierzył się ze znanymi bokserami. Wygrał z takimi pięściarzami, jak Ulli Nitschke, LaMar Clark, George Chuvalo i Carl "Bobo" Olson (w swej ostatniej walce w 1962), a pokonali go: Zora Folley, Brian London, Doug Jones, Archie Moore i Karl Mildenberger.

Po zakończeniu kariery pracował w McNeil Corporation w Akron w stanie Ohio, dochodząc do funkcji prezesa.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Olympics at Sports-Reference.com > Athletes > Pete Rademacher (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2012-08-17].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]