Pete Rademacher
|
|||
| Data i miejsce urodzenia | 20 sierpnia 1928 Tieton |
||
| Obywatelstwo |  USA |
||
| Styl walki | praworęczny | ||
| Kategoria wagowa | ciężka | ||
| Bilans walk zawodowych | |||
| Liczba walk | 23 | ||
| Zwycięstwa | 15 | ||
| Przez nokauty | 8 | ||
| Porażki | 7 | ||
| Remisy | 1 | ||
| Dorobek medalowy | ||||||||||||
|
||||||||||||
Thomas Peter "Pete" Rademacher (ur. 20 sierpnia 1928 w Tieton w stanie Waszyngton[1]) – amerykański bokser kategorii ciężkiej, mistrz olimpijski z 1956.
Zdobył złoty medal w wadze ciężkiej (ponad 81 kg) na letnich igrzyskach olimpijskich w 1956 w Melbourne, wygrywając wszystkie walki przez nokaut. Pokonał kolejno: Josefa Němeca z Czechosłowacji (KO 2. runda), Daniela Bekkera z ZPA (KO 3. runda) i w finale Lwa Muchina z ZSRR (KO 1. runda)[1].
Po igrzyskach przeszedł na zawodowstwo. Już w pierwszej walce zawodowej zmierzył się o tytuł z ówczesnym mistrzem wagi ciężkiej Floydem Pattersonem. Był to pierwszy (i do tej pory jedyny) przypadek, by pięściarz walczył o tytuł mistrzowski w swym debiucie. Rademacher powalił Pattersona w 2. rundzie, ale później sam leżał na deskach 7 razy i przegrał przez nokaut w 6. rundzie[1].
Nigdy więcej nie walczył o tytuł, ale mierzył się ze znanymi bokserami. Wygrał z takimi pięściarzami, jak Ulli Nitschke, LaMar Clark, George Chuvalo i Carl "Bobo" Olson (w swej ostatniej walce w 1962), a pokonali go: Zora Folley, Brian London, Doug Jones, Archie Moore i Karl Mildenberger.
Po zakończeniu kariery pracował w McNeil Corporation w Akron w stanie Ohio, dochodząc do funkcji prezesa.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Olympics at Sports-Reference.com > Athletes > Pete Rademacher (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2012-08-17].
Bibliografia [edytuj]
- Pete Rademacher Biography (ang.). BiographyBase. [dostęp 2012-08-17].
- Olympics at Sports-Reference.com > Athletes > Pete Rademacher (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2012-08-17].
- Wykaz walk zawodowych Rademachera (ang.). boxrec.com. [dostęp 2012-08-17].
