Peter Behrens

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Peter Behrens
Peter Behrens
Data i miejsce urodzenia 14 kwietnia 1868
Hamburg
Data i miejsce śmierci 27 lutego 1940
Berlin
Zawód architekt
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
P. Behrens: dom własny w Darmstadt

Peter Behrens (ur. 14 kwietnia 1868 w Hamburgu, zm. 27 lutego 1940 w Berlinie) – niemiecki architekt, projektant form przemysłowych i malarz, przedstawiciel secesji i modernizmu, współzałożyciel Deutsche Werkbundu.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Behrens studiował malarstwo na akademiach w Karlsruhe i Düsseldorfie u Ferdinanda Brütta[1].

W 1893 był współzałożycielem Secesji Monachijskiej[2], zaś od 1899 członkiem kolonii artystycznej Mathildenhöhe w Darmstadt, gdzie zaczął również działać jako architekt[2]. W 1902 uczył na kursach w Muzeum Rzemiosła w Norymberdze, zaś od 1903 do 1907 kierował Szkołą Rzemiosła Artystycznego w Düsseldorfie[2]. Od 1907 był doradcą artystycznym koncernu elektrycznego AEG[1], projektował zarówno wszelkie budynki fabryczne i biurowe, jak i formy produkowanych urządzeń (np. czajników, lamp, wentylatorów czy pieców elektrycznych[1]), nadając im łatwo rozpoznawalne i powszechnie kojarzone cechy, przez co uznaje się go za pioniera corporate design. Projektował też wzory czcionek[1] – w 1908 zaprojektował na szczycie gmachu Reichstagu inskrypcję Dem Deutschen Volke[2].

W 1907 był jednym z założycieli Deutsche Werkbundu[2]. W 1921 Behrens był wykładowcą na Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie, a od 1922 do 1936 – profesorem architektury w Wiedniu.

P. Behrens: Alexanderhaus w Berlinie

W berlińskiej pracowni Behrensa jako młodzi architekci terminowali m.in. Ludwig Mies van der Rohe, Le Corbusier i Walter Gropius.

Wybrane dzieła[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Fritz Helmuth Ehmcke: Behrens, Peter. W: Neue Deutsche Biographie (NDB). T. 2. 1955, s. 13–14. (niem.)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Archinform: Prof. Peter Behrens (niem.). fra.archinform.net. [dostęp 2010-07-05].
  3. Susanne Junker: Licht und Farbe im Berliner Untergrund (Light and colour in the Berlin subway) (ang.). www.architonic.com. [dostęp 2010-07-05].
  4. Licht und Farbe im Berliner Untergrund. U-Bahnhöfe der Klassischen Moderne Führer durch die Architektur der U-Bahnlinie 8 zur Ausstellung in der "Kleinen Humboldt-Galerie" (niem.). www.berliner-untergrundbahn.de. [dostęp 2010-07-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]