Peter Carington, 6. baron Carrington

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Peter Carrington, 6. baron Carrington
Peter, 6th Baron Carrington cropped.JPG
Peter Carrington (1984)
Data i miejsce urodzenia 6 czerwca 1919
Londyn
NATO Sekretarz generalny NATO
Okres urzędowania od 25 czerwca 1984
do 1 lipca 1988
Poprzednik Joseph Luns
Następca Manfred Wörner
Wielka Brytania Minister spraw zagranicznych
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Okres urzędowania od 4 maja 1979
do 5 kwietnia 1982
Poprzednik David Owen
Następca Francis Pym
Wielka Brytania Minister obrony
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Okres urzędowania od 20 czerwca 1970
do 16 października 1974
Poprzednik Denis Healey
Następca Ian Gilmour
Odznaczenia
Order Podwiązki (Wielka Brytania) Krzyż Wielki Orderu Św. Michała i Św. Jerzego (Wielka Brytania) Krzyż Komandorski Orderu Św. Michała i Św. Jerzego (Wielka Brytania) Order Kawalerów Honorowych (Wielka Brytania) Military Cross (Wielka Brytania) Krzyż Wielki Orderu Karola III (Hiszpania) Prezydencki Medal Wolności (Stany Zjednoczone)

Peter Alexander Rupert Carington, 6. baron Carrington KG, GCMG, CH (ur. 6 czerwca 1919 w Londynie) – konserwatywny polityk brytyjski. W latach 1963-1970 i 1974-1979 przewodził konserwatystom w Izbie Lordów. Od 20 czerwca 1970 r. do 8 stycznia 1974 r. był ministrem obrony w rządzie Edwarda Heatha. Od 5 maja 1979 r. do 5 kwietnia 1982 r. był ministrem spraw zagranicznych w rządzie Margaret Thatcher. Następnie – do 1988 r. – był sekretarzem generalnym NATO.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Ruperta Caringtona, 5. barona Carrington, i Sybil Colville, córki 2. wicehrabiego Colville of Culross. Wykształcenie odebrał w Eton College oraz w Royal Military Academy w Sandhurst. Po śmierci ojca w 1938 r. odziedziczył tytuł barona Carrington i zasiadł w Izbie Lordów. Miejsce w Izbie objął po ukończeniu 21 roku życia w 1940 r. Podczas II wojny światowej walczył w szeregach Grenadierów Gwardii we Francji i krajach Beneluksu, i został odznaczony Military Cross w 1945 r. Wojnę ukończył w stopniu majora.

Po wojnie Carrington rozpoczął karierę polityczną. W 1951 r. został parlamentarnym sekretarzem w ministerstwie rolnictwa, rybołówstwa i żywności. Mając 32 lata był najmłodzym członkiem rządu. W latach 1954-1956 był parlamentarnym sekretarzem w ministerstwie obrony. W 1956 r. został Wysokim Komisarzem w Australii i był nim do 1959 r. Po powrocie do Wielkiej Brytanii został pierwszym lordem Admiralicji. Na tym stanowisku popierał politykę premiera Macmillana modernizacji Royal Navy. W 1962 r. został dodatkowo wiceprzewodniczącym Izby Lordów.

Kiedy premierem został Alec Douglas-Home (październik 1963 r.) Carrington został członkiem gabinetu jako przewodniczący Izby Lordów i minister bez teki. Po wyborczej porażce konserwatystów w 1964 r. Carrington został liderem Opozycji w izbie wyższej. Po powrocie Partii Konserwatywnej do władzy w 1970 r. Carrington objął stanowisko ministra obrony i pozostał na nim do 1974 r. Od 1972 r. był równocześnie przewodniczącym Partii Konserwatywnej. Od stycznia do marca 1974 r. był ministrem energii. W latach 1974-1979 ponownie był liderem Opozycji w Izbie Lordów. W 1979 r. został ministrem spraw zagranicznych w gabinecie Margaret Thatcher. W tym samym roku przewodniczącym konferencji w Lancaster House, która doprowadziła do zakończenia wojny domowej w Rodezji i wyborów w lutym 1980 r. Ze stanowiska ministra zrezygnował w kwietniu 1982 r. po inwazji Argentyńczyków na Falklandy.

W latach 1984-1988 był sekretarzem generalnym NATO. W 1991 r. prowadził dyplomatyczne rozmowy na temat rozpadu Jugosławii. Oprócz stanowisk politycznych Carrington był również kanclerzem uniwersytetu w Reading oraz przewodniczącym wielu firm (np. Christie's) oraz dyrektorem m.in. Barclays Bank, Schweppes oraz Daily Telegraph. Kiedy reforma Izby Lordów z 1999 r. usunęła z Izby parów dziedzicznych Carrington został kreowany parem dożywotnim jako baron Carrington of Upton. Obecnie jest najdłużej zasiadającym w Izbie parem, a także drugim najdłużej zasiadającym członkiem Tajnej Rady (po księciu Edynburga).

Carrington jest kawalerem Orderu Kawalerów Honorowych (1983 r.), Orderu Podwiązki (1985 r.) oraz Krzyża Wielkiego Orderu św. Michała i św. Jerzego (1988 r.). Od 1959 r. jest członkiem Tajnej Rady.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

25 kwietnia 1942 r. poślubił Ionę McClean, córkę podpułkownika sir Francisa McCleana. Peter i Iona mają razem syna i dwie córki:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Rupert Carington, 4. baron Carrington
Baron Carrington
1938-
Następca
-
Poprzednik
Stephen Holmes
Australia Brytyjski Wysoki Komisarz w Australii
1956-1959
Australia Następca
Charles Hepburn Johnston