Peter Snell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Peter Snell
Data i miejsce urodzenia 17 grudnia 1938
Opunake
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy

Peter George Snell (ur. 17 grudnia 1938 w Opunake) – nowozelandzki lekkoatleta, średniodystansowiec, trzykrotny mistrz olimpijski.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pomnik Petera Snella
w Opunake

W 1949 rodzina Snellów przeniosła się do regionu Waikato. Peter w latach szkolnych był wszechstronnym sportowcem. Oprócz biegów lekkoatletycznych uprawiał także tenis, krykiet, rugby, badminton i golf. W wieku 19 lat skoncentrował się na bieganiu za namową trenera Artura Lydiarda.

Nie będąc zawodnikiem znanym z międzynarodowych sukcesów zdobył złoty medal w biegu na 800 m na Igrzyskach Olimpijskich w 1960 w Rzymie bijąc dotychczasowy rekord olimpijski czasem 1.46,3. W 1962 w Christchurch ustanowił rekord świata na tym dystansie wynikiem 1.44,3. W tym samym biegu poprawił rekord świata na 880 jardów. Rekord na 800 m przetrwał aż do 1973, podczas gdy 880 jardów został poprawiony przez samego Snella kilka miesięcy później, gdy zdobył złoty medal na tym dystansie podczas Igrzysk Imperium Brytyjskiego i Wspólnoty Brytyjskiej w Perth. Na tych samych igrzyskach wygrał także bieg na milę. W 1963 otrzymał Order Imperium Brytyjskiego.

Dokonał niezwykłego wyczynu, zwyciężając podczas Igrzysk Olimpijskich w 1964 w Tokio zarówno w biegu na 800 m, jak i na 1500 m. Poprzednio na igrzyskach olimpijskich udało się to Albertowi Hillowi na Igrzyskach w 1920 w Antwerpii. Po 1964 dopiero Rashid Ramzi wygrał na obu dystansach na zawodach najwyższej rangi ma Mistrzostwach Świata w 2005 w Helsinkach.

Snell był pięciokrotnym rekordzistą świata indywidualnie i raz w sztafecie. Jego rekordy na 800 m (1.44,3 w 1962) i na 1000 m (2.16,6 w 1964) są ciągle rekordami Nowej Zelandii.

Zakończył wyczynowe uprawianie lekkiej atletyki w 1965 w wieku 26 lat. W 1971 wyjechał do Stanów Zjednoczonych w celu odbycia studiów i tam pozostał. Uzyskał doktorat z medycyny sportowej. Zajmował się praca naukową. Uprawiał także biegi na orientację, osiągając w tej dyscyplinie sukcesy w kategorii weteranów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]