Peterloo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Peterloo, masakra Peterloo (Peterloo Massacre) - wydarzenia w dniu 16 sierpnia 1819 r. w Manchesterze w Anglii, w wyniku których zginęło 11 osób, a 400 zostało rannych. W tłum manifestantów na publicznym mityngu wjechała szarża kawalerii.

Zgromadzenie zorganizowała lokalna grupa polityczna (Manchester Patriotic Union Society), agitująca przeciwko reformom politycznym oraz celnym. Władze miejskie, spodziewając się zamieszek, zorganizowały grupę wojsk dla ochrony porządku (w sumie powyżej tysiąca jeźdźców i drugie tyle piechoty).

Manifestanci z całego hrabstwa Lancashire, w liczbie szacowanej ówcześnie na 30 000 aż do 150 000 ludzi, a obecnie na 60 000 - 80 000 byli nastawieni pokojowo. Zaproszeni mówcy, m.in. Henry Hunt i Richard Carlile, przybyli dopiero po godz. 13.00, co spowodowało zniecierpliwienie oczekujących. Nadzorujący wiec przedstawiciele władz miasta postanowili przerwać go ok. 13.30. Gdy próby zakończenia manifestacji nie powiodły się, wydano rozkaz aresztowania jej przywódców.

Sześćdziesięciu, najprawdopodobniej pijanych, jeźdźców zaczęło na oślep pacyfikować tłum, raniąc wielu przypadkowych ludzi. Udało im się aresztować m.in. Hunta. Następnie zaczęli atakować grupki manifestantów, łamiąc drzewce ich flag i transparentów. Próby obrony zostały odebrane jako atak i w tłum wjechała kolejna szarża jeźdźców. Zginęło 11 osób, w tym kobieta i dziecko, a 400 innych, w tym 100 kobiet, zostało rannych - część z nich stratowały konie, część ucierpiała od ciosów szabel.

Wydarzenia zostały opisane w prasie jako "Masakra Peterloo", w odniesieniu do bitwy pod Waterloo. Dziennikarze, którzy przedstawili masakrę z pozycji przychylnej manifestantom, zostali później aresztowani.

Rząd poparł wojskowe działania lokalnych władz, otrzymały one nawet oficjalne gratulacje od sekretarza stanu, Lorda Sidmoutha. W kilka miesięcy później rząd wprowadził akty prawne zabraniające radykalnych wieców i publikacji.

Wydarzenia w Manchesterze i reakcja władz na nie spowodowały wzrost gniewu w społeczeństwie i zaowocowały poparciem dla ruchu reformatystycznego.