Petro Mirczuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Petro Mirczuk ps. „Zalizniak” (ur. 26 czerwca 1913 w Dobrowlanach koło Stryja, zm. 16 maja 1999 w Filadelfii[1]) – doktor filozofii, ukraiński działacz społeczny i nacjonalistyczny, historyk, dziennikarz.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W latach 30. XX wieku studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim.

Był członkiem Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów od jej powstania. Brał udział w wydawaniu „Biuletynu Krajowej Egzekutywy OUN na ziemiach zachodnioukraińskich”, jak również czasopism „Mołode Seło” i „Nasz switohljad”. Był referentem Krajowej Egzekutywy OUN.

W latach 1933-1939 był kilkakrotnie aresztowany przez polską policję za działalność w ukraińskim ruchu nacjonalistycznym.

Po agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę i rozpoczęciu okupacji niemieckiej w Polsce wyjechał do Pragi, gdzie do 1941 kontynuował studia na Ukraińskim Wolnym Uniwersytecie.

Aresztowany przez Gestapo, skierowany do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz (nr oboz. 49734). 25 stycznia 1945 ewakuowany do obozu w Mauthausen, został wyzwolony 6 maja 1945.

W latach 1945-1946 był przewodniczącym emigracyjnego Centralnego Związku Studentów Ukraińskich, w latach 1948-1952 członkiem zarządu Zagranicznych Oddziałów OUN.

W 1950 wyemigrował do USA, był nauczycielem w kilku college’ach. W 1969 uzyskał doktorat z filozofii na Wolnym Uniwersytecie Ukraińskim w Monachium.

Oskarżenie o mistyfikację[edytuj | edytuj kod]

W 1957 r. Mirczuk przedrukował w zbiorze: W szeregach UPA: zbiór wspomnień b. żołnierzy Ukraińskiej Powstańczej Armii rzekome wspomnienia Stelli Krenzbach pod tytułem: Dzięki UPA jeszcze żyję (Живу ще завдяки УПА). Tekst, opublikowany po raz pierwszy 10 października 1954 w gazecie Ukrainske Slovo (Buenos Aires) i listopadzie-grudniu 1954 w gazecie Наша мета w Toronto pod nazwiskiem Stella Krenzbach opisuje historię Żydówki, która wstąpiła do UPA. W lipcu 1944 z rozkazu dowództwa UPA została sekretarką naczelnika milicji w Rożniatowie, współpracowała w dalszym ciągu z ukraińskim podziemiem. Aresztowana, była więziona i torturowana przez NKWD, skazana na karę śmierci. Została odbita przez oddziały UPA – Rożniatów został zajęty przez UPA na 4 dni. Po wojnie przedostała się do Izraela, gdzie pracowała w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, zastrzelona na ulicy po publikacji jej wspomnień w Washington Post. Cała ta historia miała być odpowiedzią na zarzuty antysemityzmu wobec OUN i UPA. Próby odnalezienia Krenzbach w Izraelu przez Filipa Friedmana zakończyły się niepowodzeniem. Ministerstwo Spraw Zagranicznych Izraela w odpowiedzi na zapytanie zaprzeczyło, że miało pracownika o takim imieniu i nazwisku, ponadto żaden pracownik ministerstwa nie zginął w opisywanych okolicznościach. Również zgodnie z kwerendą Per Andersa Rudlinga Ministerstwo Spraw Zagranicznych Izraela w odpowiedzi na skierowane do niego zapytanie zaprzeczyło zatrudnieniu osoby nazwiskiem Stella Krenzbach a Per Anders Rudling nie odnalazł w Washington Post wspomnień Stelli Krenzbach. Bohdan Kordiuk w 1958 w recenzji książki Filipa Friedmana opublikowanej na łamach ukraińskiej prasy emigracyjnej (Suchasna Ukraina, Monachium), określił tę historię jako mistyfikację i stwierdził, że żaden ze znanych mu członków UPA nigdy o niej nie słyszał[2][3] .

Przypisy

  1. http://www.ukrweekly.com/old/archive/1999/229912.shtml OBITUARY: Petro Mirchuk, member of liberation movement (The Ukrainian Weekly).
  2. "The questionable source mentioned here is the ‘memoir,’ allegedly by a Jewish woman named Stella Kreutzbach, in Nasha Meta, Toronto 27 and December 4, 1954; Ukrainske Slovo (Buenos Aires), October 10, 1954; Kalendar Almanakh na 1957 Rik (Calendar Almanac for 1957) (Buenos Aires): 92–97. Kalendar also features an article by Dmitry Andreyewsky (pp. 88–91), in which he statesthat Stella Kreutzbach went to Palestine after the war, where she was later employed as a secretary in the foreign ministry, and that several weeks after the publication of her memoirs in the Washington Post (which the Ukrainian publication credited for first releasing the memoirs) she was mysteriously shot and killed. I checked the Washington Post of that period and did not find the memoirs. At my request, Dr. N. M. Gelber of Jerusalem made inquiry in the foreign ministry there; the reply was that the ministry had never had an employee by that name and that such a case of homicide was entirely unknown. Moreover, a careful analysis of the text of the ‘memoirs’ has led me to the conclusion that the entire story is a hoax. Similarly, the Ukrainian writer B. Kordiuk labels the story ‘a mystification’; he states that ‘none of the members of the UPA’ known to him ‘ever met or heard of her.’” Philip Friedman, Roads to Extinction: Essays on the Holocaust, ed. Ada June Friedman, introduction by Salo Wittmeyer Baron (New York: Conference on Jewish Social Studies, Jewish Publication Society"Per A. Rudling, The OUN, the UPA and the Holocaust: A Study in the Manufacturing of Historical Myths, The Carl Beck Papers in Russian & East European Studies, No. 2107, November 2011, ISSN 0889-275X, s. 63, przypis 263 do s. 25
  3. Bohdan Kordiuk: "The careful historian Friedman give the story of Dr. Stella Krentsbakh, who ‘Thanks UPA for her Life,’ which has been re-printed so many times, his attention, but finds nothing about her. And rightly so, since none of the UPA veterans, known by the author of these lines, either heard or knew of this legendary Stella Krentsbakh. Neither have any Jews heard of her. Hardly any one of the tens of thousands of Ukrainians refugees claim to have met this Stella Krentsbakh. The biography, attributed to her in certain places, does not hold up to critical scrutiny; claims that she would have been working in the Ministry of Foreign Affairs do not correspond to the truth. And some were nonsensical claims—that she would have been killed on the streets of Jerusalem from a shot to the nape of her neck, supposedly due to her favorable memories of the UPA. That nonsense constitutes a jungle of the prejudices which so burden Ukrainian-Jewish relations. It seems to us, that as long as there is still no independent evidence, the stories of Dr. Stella Krentsbakh need to be regarded as a mystification.” Bohdan Kordiuk, Retsenzii: Pro liudei, spovnennykh samoposviaty: Their Brother’s Keepers by Philip Friedman. With a Foreword by Father John A. O’Brien. Crown Publishers, Inc. New York, 1957, pp. 224,” Suchasna Ukraina (Munich) 15 (194), July 20, (1958): 7. Per A. Rudling, The OUN, the UPA and the Holocaust: A Study in the Manufacturing of Historical Myths, The Carl Beck Papers in Russian & East European Studies, No. 2107, November 2011, ISSN 0889-275X, s. 64., przypis 264 do s. 25

Prace[edytuj | edytuj kod]

  • Коли горять ліси [б. м.]: Заграва, 1947.
  • Українська Повстанська Армія 1942—1952. Мюнхен, 1953.
  • Акт відновлення Української Державности 30 червня 1941 року: (його ґенеза та політичне й історичне значення). – wyd. II Мюнхен 1953
  • Трагічна перемога. Торонто 1954 wyd. Ліга визволення України, .
  • Під Покров Богородиці: свято УПА. Філядельфія 1954
  • Українська визвольна справа і українська еміграція Торонто 1954 wyd. Ліга визволення України,
  • За чистоту позицій українського визвольного руху. Мюнхен – Лондон 1955.
  • Зі святим Миколаєм у рідному краю: сценічна картина на 2 відслони. Вінніпеґ – Филаделфія 1955 wyd. Мій приятель, .
  • Від Другого до Четвертого Універсалу. Торонто 1955 wyd. Ліґа визволення України, .
  • У німецьких млинах смерти: спомини з побуту в німецьких тюрмах і концлагерах 1941-1945. Нью-Йорк – Лондон: Український Союз Політичних В’язнів, 1957. 236 с.
  • Українсько-московська війна (1917-1919). 1957.
  • На історії закруті. Торонто 1959 wyd. Ліґа визволення України,
  • Микола Міхновський. Апостол української державності. Філадельфія, 1960.
  • Степан Бандера. Символ революційної безкомпромісовості. Нью-Йорк - Торонто 1961.
  • В революційному змагу. 1964.
  • Українська державність 1917-1920. Філадельфія, 1967.
  • «Нарис історії Організації Українських Націоналістів» (1968).
  • Роман Шухевич (Ґенерал Тарас Чупринка): командир армії безсмертних. Нью-Йорк 1970.
  • Коліївщина. Гайдамацьке повстання 1768 р. // Бібліотека Українознавства, ч. 41. wyd. Наукове Товариство ім. Тараса Шевченка New York 1973.
  • In the German mills of death, 1941-1945. New York 1976, Vantage Press
  • Зустрічі й розмови в Ізраїлю(Чи українці "традиційні антисеміти"). Нью-Йорк – Торонто – Лондон 1982 Союз Українських Політв'язнів.
  • Революційний змаг за УССД : хто такі «бандерівці», «мельниківці», «двійкарі». Т. 1. Нью-Йорк – Торонто – Лондон 1985, Союз Українських Політв’язнів
  • Євген Коновалець, Львів 1990.
  • Українська Повстанська Армія (1942-1952): Документи і матеріали. – Львів 1991 wyd. Основа
  • Against the invaders. Taras Chuprynka – Roman Shuhevych. Commander-in-Chief of the UPA, New York, 1997.

Bibliografia, literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Мірчук Петро w: Енциклопедія історії України: Т. 6. Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. - Київ 2009, Wyd. «Наукова думка». ISBN 966-00-0632-2