Phil Jackson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Phil Jackson
Philip Jackson
Phil Jackson
silny skrzydłowy / środkowy
Pełne imię i nazwisko Philip Douglas Jackson
Pseudonim „Zen Master”[1], „Jax”[2], „The Lord of The Rings”[3], „Head'n'Shoulders”[4], „Bones”[4], „PJ”[4], „Action Jackson”[4]
Data i miejsce urodzenia 17 września 1945
Deer Lodge, USA
Obywatelstwo USA
Wzrost 203 cm
Masa ciała 100 kg
Kariera
Aktywność 1962–1980
Szkoła średnia Williston HS
Williston Dakota Północna
College North Dakota
Draft 1967, numer: 17
New York Knicks
  1. Mecze w lidze aktualne na 9 lipca 2012[5].
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Phil Jackson, właściwie Philip Douglas Jackson (ur. 17 września 1945 w Deer Lodge w stanie Montana) – amerykański trener koszykarski - jedenastokrotny mistrz NBA z Chicago Bulls i Los Angeles Lakers oraz koszykarz New York Knicks i New Jersey Nets pod koniec lat 60. i w latach 70. XX wieku. Obecnie jest prezydentem klubu New York Knicks.

Po karierze na uniwersytecie North Dakota, został wybrany w drafcie przez New York Knicks, z którymi dwukrotnie zdobywał mistrzostwo NBA, w 1970 i 1973 roku. Pod koniec lat 70. trafił do New Jersey Nets, gdzie po zakończeniu kariery zawodniczej kontynuował pracę, jako asystent trenera. W 1989 roku objął funkcję głównego trenera Chicago Bulls, z którymi przez dekadę sześciokrotnie zdobywał mistrzowski tytuł. Po roku przerwy został trenerem Los Angeles Lakers, z którymi w trzech kolejnych sezonach zdobywał mistrzowskie pierścienie. Dwa lata później wrócił do Lakers i wygrał kolejne dwa tytuły mistrzowskie. W 2011 roku zakończył karierę trenerską. W 2014 roku został prezydentem New York Knicks.

Uważany jest za najlepszego trenera w historii National Basketball Association[6][7][8]. Zdobył łącznie 13 tytułów mistrzowskich, 11 jako trener (6 z Chicago Bulls, 5 z Los Angeles Lakers) i 2 jako zawodnik z New York Knicks[9]. Wygrywając mistrzostwo NBA w 2009 roku, pobił rekord Billa Russella w liczbie łącznie zdobytych mistrzowskich pierścieni (jako zawodnik i trener). Jest liderem wszech czasów w stosunku zwycięstw do rozegranych meczów (70,4 procent)[10].

Jackson znany jest ze stosowania w trenowanych zespołach taktyki ofensywnych trójkątów. Wiedzę na ich temat posiadł od Texa Wintera, kiedy był asystentem trenera w Chicago Bulls. Podczas treningów stosuje metody zen[11], stąd też pseudonim „Zen Master”[12]. Jest autorem wielu koszykarskich bestsellerów, m.in. Sacred Hoops: Spiritual Lessons of a Hardwood Warrior. W 1996 roku wybrano go do NBA's 50th Anniversary All-Time Team, jako jednego z dziesięciu najlepszych trenerów w historii. W 2007 roku został włączony do koszykarskiej galerii sław.

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Uczęszczał do szkoły średniej w Williston w Dakocie Północnej, gdzie był reprezentantem szkolnej drużyny koszykówki, z którą dwukrotnie zdobył mistrzostwo stanu[13]. W drugim finałowym meczu zdobył 48 punktów, czym zainteresował media[14]. Po udanym sezonie juniorskim został zauważony przez Billa Fitcha, który, obejmując w 1962 roku posadę trenera drużyny koszykarskiej uniwersytetu North Dakota, postanowił sprowadzić go do swojej drużyny[15].

Jackson w czasie pierwszego roku studiów, z powodu obowiązujących wówczas przepisów, zabraniających takim osobom gry w NCAA, nie mógł występować w rozgrywkach akademickich. Podczas drugiego roku studiów Jacksona, drużyna uniwersytetu North Dakota, Fighting Sioux, w której grał, zajęła trzecie miejsce w drugiej dywizji NCAA. Sezon później byli blisko powtórzeniu wyniku sprzed roku, lecz tym razem zajęli czwarte miejsce[16]. W obu przypadkach zostali wyeliminowani przez drużynę koszykarską uniwersytetu Southern Illinois[17]. Przez całą karierę na uniwersytecie North Dakota Jackson zdobywał średnio prawie 20 punktów na mecz[18], a w dwóch ostatnich sezonach był wybierany do najlepszej piątki drugiej dywizji[19].

Kariera zawodnicza (1967-1980)[edytuj | edytuj kod]

Po karierze na uniwersytecie Północnej Dakoty, w 1967 roku został wybrany z 17. numerem w drugiej rundzie draftu NBA przez New York Knicks[20]. Po przeprowadzce do metropolii Nowego Jorku życie Jacksona znacznie się zmieniło[21]. Rozwiódł się z żoną, zaczął eksperymentować z marihuaną i LSD[22][17][23][24][25]. Wtedy właśnie zainspirował się książką pt. Zen i sztuka oporządzania motocykla[17], która była jego drogowskazem w dalszej karierze[21]. W pierwszym sezonie gry w NBA został wybrany do najlepszej piątki debiutantów[26]. Wówczas zyskał swój pseudonim „Head'n'Shoulders”[13]. Rok później doznał bardzo poważnej kontuzji kręgosłupa, która wyeliminowała go całkowicie z gry w sezonie 1969/1970[16]. Wtedy właśnie uczył się sztuki prowadzenia zespołu, będąc nieoficjalnie asystentem ówczesnego trenera Knicks Williama Holzmana[27]. Znacznie zmienił się jego styl gry i z zawodnika grającego dla wyników indywidualnych, stał się obrońcą poświęcając się na rzecz zespołu. W sezonie 1972/1973 był już kluczowym rezerwowym, a Knicks po raz drugi od czasu wybrania w drafcie Jacksona zdobyli mistrzowski tytuł[19]. Następny sezon był dla niego najlepszy w karierze pod względem statystycznym[28]. Po jedenastu sezonach spędzonych w zespole Knicks, Jackson trafił do New Jersey Nets, gdzie dwa lata później zakończył karierę[21].

Kariera trenerska (1982-2011)[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery koszykarskiej, został asystentem trenera w New Jersey Nets[29], jego ostatnim zespole w karierze zawodniczej. Potem pracował w niższej lidze CBA i portorykańskiej BSN[30]. Obejmując w 1982 roku Albany Patroons, chciał stworzyć zespół idealny, w którym każdy koszykarz jest nie tylko tak samo istotny dla drużyny, ale ma nawet taką samą pensję. Dzielił drużynę na piątki, które grały po równo, i dopiero na ostatnie minuty wprowadzał na boisko graczy, którzy wcześniej spisywali się najlepiej[21]. Wówczas nauczył się jak radzić sobie z zawodnikami grającymi tylko dla wyników indywidualnych i przemieniać ich w graczy poświęcających się dla drużyny. Tych, którzy nie chcieli słuchać, wyrzucał z zespołu. Przykładem jest Michael Graham, który był jednym z lepszych zawodników Patroons, ale nie chciał przyjąć filozofii Jacksona[29][31]. Ostatecznie w sezonie 1983/1984 doprowadził zespół do mistrzostwa CBA, dzięki czemu zdobył tytuł trenera roku tejże ligi[32]. Następnie jednak zrezygnował z prowadzenia zespołu, ponieważ uważał, że zepsuł karierę Grahamowi[31]. Podczas pracy w Portoryko z zespołami Piratas de Quebradillas i Gallitos de Isabela nauczył się panować nad emocjami, gdyż nie raz dochodziło tam do bójek pomiędzy zawodnikami i kibicami[21].

Gdy skończył pracę w CBA, próbował zostać asystentem trenera w New York Knicks, ale jego były klub nie wyraził zainteresowania[33]. Wtedy zaczął rozważać zmianę branży na prawniczą[21]. Gdy zarejestrował się jako bezrobotny, zadzwonił do niego Jerry Krause z propozycją dołączenia do sztabu szkoleniowego Chicago Bulls[33].

Chicago Bulls (1987-1998)[edytuj | edytuj kod]

Jackson podczas ostatniego sezonu w Bulls

Ostatecznie do NBA trafił w 1987 roku, gdzie pełnił funkcję asystenta Douga Collinsa, trenera Chicago Bulls[34]. Spotkał wtedy Texa Wintera, od którego nauczył się taktyki ofensywnych trójkątów[35]. W zespole znajdowali się wówczas tacy zawodnicy, jak Michael Jordan czy Scottie Pippen[36], a mimo to Bulls przedwcześnie kończyli sezon. Winą obarczono głównego trenera, który ostatecznie stracił swoje stanowisko[37]. Po zwolnieniu Collinsa w 1989 roku, to właśnie Jackson przejął funkcję głównego trenera Bulls[38]. Od razu zaczął korzystać z systemu ofensywnych trójkątów.

Już w pierwszym sezonie prowadzony przez niego zespół dotarł do finału konferencji wschodniej[39], gdzie jednak przegrał po siedmiu meczach z późniejszymi mistrzami NBA Detroit Pistons[40]. W kolejnych trzech latach Bulls pod jego dowodzeniem byli już nie do pokonania i trzykrotnie wywalczyli mistrzowski tytuł[41][42]. Wtedy właśnie zauważono niebywałe umiejętności Phila Jacksona, co sprawiło, że zdobył reputację, która pomogła mu działać jeszcze swobodniej[43]. W następnych dwóch sezonach zespół, osłabiony brakiem najlepszego koszykarza w historii, Michaela Jordana[44], który zaczął grać w baseball[45], docierał tylko do drugiej rundy playoffs[46][47], ale mimo wszystko Jackson pozostawał na swoim stanowisku.

W sezonie 1995-1996 Jordan postanowił skończyć z baseballem i znów wrócił na parkiet[48]. Od jego powrotu szanse Bulls na kolejne mistrzostwa odżyły[49]. Okazali się fenomenem ligi, a Jackson po raz pierwszy i jedyny w karierze zdobył nagrodę dla trenera roku[50][51]. Dotarli do finału, gdzie pokonali, prowadzonych przez Gary Paytona i Shawna Kempa, Seattle SuperSonics[52]. W tym też roku wybrano go do NBA's 50th Anniversary All-Time Team, jako jednego z dziesięciu najlepszych trenerów w historii[53]. W dwóch kolejnych sezonach Bulls grali w finale z Utah Jazz[54], oba wygrali i tym samym po raz drugi zdobyli trzy tytuły mistrzowskie z rzędu[55][56].

Mimo sukcesów zespołu iskrzyło na linii pomiędzy Jacksonem a generalnym managerem Bulls Jerrym Krause[57]. Niektórzy wierzyli, że Krause był zazdrosny o to, że media Jacksonowi przypisywały całkowity sukces drużyny z Chicago[17]. Po negocjacjach przedłużono jednak kontrakt z Jacksonem tylko na sezon 1997-1998[57]. Na konferencji prasowej Krause ogłosił przedłużenie kontraktu, ale również poinformował, że po jego zakończeniu Jackson rozstanie się z drużyną, nawet jeśli Bulls zdobędą tytuł[57]. Po sezonie karierę zakończył Michael Jordan, a solidaryzujący się z Jacksonem kolejni zawodnicy tacy, jak Scottie Pippen czy Dennis Rodman, na własne życzenie opuścili Chicago[58].

Los Angeles Lakers (1999-2011)[edytuj | edytuj kod]

Po roku przerwy od trenowania, Jackson podpisał pięcioletnią umowę z Los Angeles Lakers opiewającą na sumę 30 milionów dolarów[59]. Zarząd Lakers widział w nim lidera grupy młodych i utalentowanych zawodników, na czele z Kobem Bryantem i Shaquille O'Nealem[59]. Na wyniki nie trzeba było długo czekać, bowiem już w pierwszym sezonie dotarli do finałów NBA[60], gdzie ostatecznie pokonali Indianę Pacers[61]. Po tym zwycięstwie Lakers wrócili na mistrzowski tron po jedenastu latach przerwy[62].

Rok później Lakers, z Jacksonem jako trenerem, również dotarli do finałów NBA, nie przegrywając wcześniej w playoffs ani jednego meczu[63]. Pierwsza porażka przyszła w finale z Philadelphią 76ers[64], ale wygrali kolejne cztery spotkania i po raz drugi z rzędu zdobyli mistrzowski tytuł[65], mając w rozgrywkach posezonowych bilans 15-1[66]. W playoffs 2002 Sacramento Kings postawili drużynie Jacksona duży opór, lecz ci mimo wszystko wygrali serię po siedmiu meczach[67]. W finale NBA Lakers zagrali z New Jersey Nets, których pokonali w czterech meczach i po raz trzeci z rzędu zdobyli mistrzowskie pierścienie[68]. Był to trzeci przypadek w karierze Jacksona, gdy prowadzony przez niego zespół trzykrotnie na przestrzeni trzech lat zdobywał mistrzostwo NBA[69].

W zespole coraz częściej dochodziło do spięć pomiędzy Kobem Bryantem i Shaquille O'Nealem[70][71]. W końcu atmosfera udzieliła się też Jacksonowi, który nie mógł znaleźć z Bryantem wspólnego języka[72], gdyż ten krytykował jego taktykę ofensywnych trójkątów[73]. Zła atmosfera w drużynie spowodowała porażkę Lakers w półfinale konferencji zachodniej 2003 z San Antonio Spurs[74].

Po sezonie do składu Lakers dołączyli weterani, Gary Payton i Karl Malone[75][76], przez co zespół z Los Angeles stał się kandydatem do mistrzostwa[77][78]. Przez cały sezon towarzyszyły im jednak co chwile nowe scysje. Wszystko zaczęło się, gdy Kobe Bryant został oskarżony o molestowanie seksualne i został postawiony przed sądem, przez co musiał co jakiś czas latać do Kolorado[79]. Trwające przez cały sezon publiczne złośliwe docinki pomiędzy Bryantem i Shaquille O'Nealem pogarszały tylko sytuacje w zespole[71]. Mimo tylu przeszkód Jacksonowi udało się wyciągnąć z zespołu resztkę sił i zakończyć sezon zasadniczy z 56 zwycięstwami na koncie[80]. Przegrali jednak w finale NBA z Detroit Pistons[81]. Niedługo po zakończeniu finałów Jackson ustąpił ze stanowiska[82][83].

Podczas jednorocznej przerwy od NBA, jesienią 2004 roku wydał książkę The Last Season: A Team in Search of Its Soul, w której szczegółowo opisał zdarzenia z sezonu 2003-2004[84]. Najwięcej krytyki spadło na Bryanta, którego Jackson nazwał „niemożliwym do wytrenowania[85][86][87].

„Zen Master” podczas drugiej przygody z Lakers

Jackson wrócił do Lakers w sezonie 2005-2006[88][89]. Pogodził się z Bryantem i, podpisując 3 letnią umowę opiewającą się na kwotę 30 milionów dolarów, stał się najlepiej zarabiającym trenerem w NBA[90]. Miał przed sobą duże wyzwanie, bowiem raptem rok wcześniej Lakers po raz pierwszy od ośmiu lat nie awansowali do playoffs[91]. W sezonie zasadniczym udało im się wygrać 45 spotkań, co było 11 procentowym progresem w porównaniu z poprzednim sezonem[92]. W rozgrywkach posezonowych Lakers sobie nie poradzili i już w pierwszej rundzie odpadli po siedmiu meczach z Phoenix Suns[93]. Dla Jacksona była to pierwsza porażka w pierwszej rundzie w całej karierze[94].

7 stycznia 2007 roku Jackson wygrał swój dziewięćsetny mecz w sezonie regularnym, osiągając to przy najmniejszej liczbie rozegranych spotkań w historii[95][96]. W sezonie 2006-2007 Lakers spisywali się jeszcze gorzej niż przed rokiem i zakończyli sezon z bilansem 42-40[97], co było najgorszym osiągnięciem w karierze Jacksona[98]. W playoffs znów przegrali w pierwszej rundzie z Phoenix Suns[99], lecz mimo to przedłużono z Jacksonem kontrakt na kolejne dwa lata[100]. Po sezonie został włączony do koszykarskiej galerii sław[101].

Odkąd 2 lutego 2008 Lakers sprowadzili z Memphis Grizzlies Pau Gasola[102], wygrali w sezonie zasadniczym 2007-2008 27 spotkań, przegrywając 10[103]. Już w tym samym sezonie Lakers po czteroletniej przerwie awansowali do finałów NBA[104], gdzie grali z Boston Celtics[105], którzy ostatecznie zdobyli tytuł mistrza NBA[106]. Tym samym zapobiegli wyprzedzeniu przez Jacksona ich legendarnego trenera Reda Auerbacha, w liczbie zdobytych mistrzowskich pierścieni, jako trener[107].

25 grudnia 2008 roku Jackson stał się najszybszym zwycięzcą 1000 meczów w NBA[108], a prowadzeni przez niego Lakers po raz drugi z rzędu dostali się do finałów NBA[109]. Pokonali w nich 4-1 Orlando Magic[110], dając tym samym Jacksonowi 10 tytuł mistrzowski w karierze[111]. Po sezonie 2008-2009 Jackson z powodu problemów zdrowotnych planował przejść na emeryturę[112], jednak ostatecznie powrócił do trenowania Lakers w następnym roku[113], zarabiając rekordowe 12 milionów dolarów za sezon[114]. 3 lutego 2010, wyprzedzając Pata Rileya, stał się najbardziej zwycięskim trenerem w historii Lakers[115]. W tym też sezonie po raz kolejny zespół z Los Angeles dostał się do finałów NBA[116], gdzie znów czekali na nich Boston Celtics[117]. Tym razem jednak pokonali Celtics po siedmiu meczach[118]. Dla Jacksona był to 11 tytuł mistrzowski w karierze[119].

Po zdobyciu mistrzostwa w 2010 roku, Jackson znów rozważał przejście na emeryturę[120]. 1 lipca 2010 roku ogłosił, że jednak powróci na stanowisko trenera Lakers w kolejnym sezonie[121]. W sierpniu podpisał roczny kontrakt[122], oświadczając, że jest to jego ostatni sezon w karierze[122]. Prowadzeni przez niego Lakers zajęli w sezonie zasadniczym drugie miejsce w konferencji zachodniej[123], będąc jednymi z faworytów do mistrzowskiego tytułu[124]. W drugiej rundzie playoffs przegrali jednak 4-0 z późniejszymi mistrzami NBA Dallas Mavericks[125], co było pierwszą porażką w czterech meczach w jego karierze[126]. Po sezonie Jackson, tak jak zapowiadał, nie przedłużył kontraktu i zakończył karierę trenerską[127][128].

Kariera działacza[edytuj | edytuj kod]

New York Knicks (od 2014)[edytuj | edytuj kod]

Przez wiele miesięcy New York Knicks prowadzili z Jacksonem negocjacje na temat jego dołączenia do organizacji[129]. Zakończyły się one 18 marca 2014, kiedy to na konferencji prasowej został oficjalnie przedstawiony jako prezydent klubu[130]. Funkcję tę ma zgodnie z kontraktem sprawować przez pięć lat, podczas których zarobi 60 milionów dolarów[131].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest synem pastora, Charlesa oraz kaznodziejki Elisabeth Funk Jackson[19][132]. Początkowo wraz z rodzicami był członkiem wspólnoty Zgromadzenia Bożego[17]. Gdy po drafcie przeprowadził się do Nowego Jorku zmienił swoje podejście do życia i poznał zen[21]. Rozstał się wówczas z żoną June Jackson, z którą miał czwórkę dzieci[17]. Oprócz gry w koszykówkę uprawiał także futbol amerykański i baseball, oraz startował w zawodach lekkoatletycznych[21]. Pomysłem Phila Jacksona na motywowanie graczy było wykorzystywanie filmów – przed prestiżowym starciem w playoffach z Sacramento Kings odtwarzał zawodnikom fragmenty kontrowersyjnego filmu Więzień nienawiści[133]. W 2008 roku otrzymał doktorat honoris causa na uniwersytecie North Dakota[134][19]. Jest związany z Jeanie Buss, córką właściciela Los Angeles Lakers Jerry’ego Bussa, z którą ma córkę Elizabeth[135][136]. Ma siedmioro wnuków[135]. Mieszka w dzielnicy Playa del Rey w Los Angeles[137].

Autor książek[edytuj | edytuj kod]

Sacred Hoops: Spiritual Lessons of a Hardwood Warrior[edytuj | edytuj kod]

Książkę tę napisał po zdobyciu wraz z zespołem Chicago Bulls tytułów mistrza NBA w latach 1991–1993. Jej współautorem jest Hugh Delehanty[138]. Opowiada o tym jak zmotywować zawodników do kolektywnego myślenia i porzucenia indywidualnych ambicji na rzecz zespołu, czyniąc z niego koszykarską drużynę mistrzów[139].

Pozostałe książki[edytuj | edytuj kod]

  • Take It All! (1970, współautor George Kalinsky)
  • Maverick (1975, współautor Charley Rosen)
  • More Than a Game (2001, współautor Charley Rosen)
  • The Last Season: A Team in Search of Its Soul (2004, współautor Michael Arkush)
  • The Los Angeles Lakers: 50 Amazing Years in the City of Angels (2009, słowo wstępne)
  • Journey to the Ring: Behind the Scenes with the 2010 NBA Champion Lakers (2010)

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Stan na 11 lipca 2012 roku

Statystyki zawodnicze[edytuj | edytuj kod]

Źródło[140].

Legenda
   M Mecze   S5  Pierwsza piątka  MPG  Minuty na mecz
 FG%  Celność rzutów z pola  3P%  Celność rzutów "za 3"  FT%  Celność rzutów wolnych
 RPG  Zbiórki na mecz  APG  Asysty na mecz  SPG  Przechwyty na mecz
 BPG  Bloki na mecz  PPG  Punkty na mecz
Sezon Drużyna M S5 MPG FG% 3P% FT% RPG APG SPG BPG PPG
1967/1968 New York Knicks 75 nie liczono 14,6 40,0% 58,9% 4,5 0,7 nie liczono nie liczono 6,2
1968/1969 New York Knicks 47 nie liczono 19,7 42,9% 67,2% 5,2 0,9 nie liczono nie liczono 7,1
1970/1971 New York Knicks 71 nie liczono 10,9 44,9% 71,4% 3,4 0,4 nie liczono nie liczono 4,7
1971/1972 New York Knicks 80 nie liczono 15,9 44,0% 73,2% 4,1 0,9 nie liczono nie liczono 7,1
1972/1973 New York Knicks 80 nie liczono 17,4 44,3% 79,0% 4,3 1,2 nie liczono nie liczono 8,1
1973/1974 New York Knicks 82 nie liczono 25,0 47,7% 77,6% 5,8 1,6 0,5 0,8 11,1
1974/1975 New York Knicks 78 nie liczono 29,3 45,5% 76,3% 7,7 1,7 1,1 0,7 10,8
1975/1976 New York Knicks 80 nie liczono 18,3 47,8% 73,3% 4,3 1,3 0,5 0,3 6,0
1976/1977 New York Knicks 76 nie liczono 13,6 44,0% 76,8% 3,0 1,1 0,4 0,2 3,4
1977/1978 New York Knicks 63 nie liczono 10,4 47,8% 76,8% 1,7 0,7 0,5 0,2 2,4
1978/1979 New Jersey Nets 59 nie liczono 18,1 47,5% 81,9% 3,0 1,4 0,8 0,4 6,3
1979/1980 New Jersey Nets 16 nie liczono 12,1 63,0% 0,0% 70,0% 1,5 0,8 0,3 0,3 4,1
Kariera 807 17,6 45,3% 0,0% 73,6% 4,3 1,1 0,6 0,4 6,7

Statystyki trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Źródło[141].

Legend
Sezon regularny M Mecze Z Zwycięstwa P Porażki Z–P % Procent zwycięstw do porażek
Playoffs MP Mecze w PO ZP Zwycięstwa w PO PP Porażki w PO PZ–P % Procent zwycięstw do porażek w PO
Zespół Sezon M Z P Z-P% Miejsce MP ZP PP PZ-P% Wynik
Bulls 1989/90 82 55 27 67,1 2 w dywizji Centralnej 16 10 6 62,5 Porażka w finale konferencji
Bulls 1990/91 82 61 21 74,4 1 w dywizji Centralnej 17 15 2 88,2 Mistrzostwo NBA
Bulls 1991/92 82 67 15 81,7 1 w dywizji Centralnej 22 15 7 68,2 Mistrzostwo NBA
Bulls 1992/93 82 57 25 69,5 1 w dywizji Centralnej 19 15 4 78,9 Mistrzostwo NBA
Bulls 1993/94 82 55 27 67,1 2 w dywizji Centralnej 10 6 4 60,0 Porażka w półfinale konferencji
Bulls 1994/95 82 47 35 57,3 3 w dywizji Centralnej 10 5 5 50,0 Porażka w półfinale konferencji
Bulls 1995/96 82 72 10 87,8 1 w dywizji Centralnej 18 15 3 83,3 Mistrzostwo NBA
Bulls 1996/97 82 69 13 84,1 1 w dywizji Centralnej 19 15 4 78,9 Mistrzostwo NBA
Bulls 1997/98 82 62 20 75,6 1 w dywizji Centralnej 21 15 6 71,4 Mistrzostwo NBA
Lakers 1999/00 82 67 15 81,7 1 w dywizji Pacyfiku 23 15 8 65,2 Mistrzostwo NBA
Lakers 2000/01 82 56 26 68,3 1 w dywizji Pacyfiku 16 15 1 93,8 Mistrzostwo NBA
Lakers 2001/02 82 58 24 70,7 2 w dywizji Pacyfiku 19 15 4 78,9 Mistrzostwo NBA
Lakers 2002/03 82 50 32 61,0 2 w dywizji Pacyfiku 12 6 6 50,0 Porażka w półfinale konferencji
Lakers 2003/04 82 56 26 68,3 1 w dywizji Pacyfiku 22 13 9 59,1 Porażka w finale NBA
Lakers 2005/06 82 45 37 54,9 3 w dywizji Pacyfiku 7 3 4 42,9 Porażka w pierwszej rundzie
Lakers 2006/07 82 42 40 51,2 2 w dywizji Pacyfiku 5 1 4 20,0 Porażka w pierwszej rundzie
Lakers 2007/08 82 57 25 69,5 1 w dywizji Pacyfiku 21 14 7 66,7 Porażka w finale NBA
Lakers 2008/09 82 65 17 79,3 1 w dywizji Pacyfiku 23 16 7 69,6 Mistrzostwo NBA
Lakers 2009/10 82 57 25 69,5 1 w dywizji Pacyfiku 23 16 7 69,6 Mistrzostwo NBA
Lakers 2010/11 82 57 25 69,5 1 w dywizji Pacyfiku 10 4 6 40,0 Porażka w półfinale konferencji
Kariera 1640 1155 485 70,4 333 229 104 68,8

Przypisy

  1. Peter Vecsey: Think twice before hoping Zen Master rescues the Knicks (ang.). New York Post, 2012-03-18. [dostęp 2012-05-05].
  2. Alan Hahn: Phil Jax: The elephant in the room (ang.). Newsday, 2011-02-11. [dostęp 2012-05-05].
  3. Mitch Kunzier: Phil Jackson: The Lord of the Rings (ang.). Bleacher Report, Inc., 2010-07-26. [dostęp 2012-05-05].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Shana Ting Lipton: Long-Time Former LA Lakers Coach Phil Jackson, Fact Sheet (ang.). about.com. [dostęp 2012-05-05].
  5. Phil Jackson (ang.). [dostęp 2012-07-09].
  6. Four Corners: Is Phil Jackson the best coach in NBA history? (ang.). Chicago Tribune, 2010-07-04. [dostęp 2012-07-10].
  7. Chris Broussard: X marks the spot of greatest NBA coach (ang.). ESPN, 2009-06-15. [dostęp 2012-07-10].
  8. Cliff Potter: NBA Playoffs 2011: Phil Jackson, the Greatest Coach of All Time (ang.). Bleacher Report, Inc., 2011-04-14. [dostęp 2012-05-05].
  9. Arash Markazi: Jackson had no choice but to stay (ang.). ESPN Internet Ventures, 2010-07-01. [dostęp 2012-05-06].
  10. Mike Trudell: The Men who Led the Lakers Phil Jackson (1999-2004, 2005-2011) (ang.). NBA Media Ventures, LLC, 2011-12-02. [dostęp 2012-05-06].
  11. Tomasz Wiśniowski: Władcy pierścieni z Miasta Aniołów (ang.). TVN. [dostęp 2012-05-06].
  12. Dennis D’Agostino: Zen Master in Training (ang.). nyknicks.com. [dostęp 2012-05-06].
  13. 13,0 13,1 Biography for Phil Jackson (ang.). imdb.com. [dostęp 2012-05-06].
  14. Leanna Ihry: The Zen Master (ang.). [dostęp 2012-05-06].
  15. Phil Jackson (ang.). [dostęp 2012-05-06].
  16. 16,0 16,1 Phil Jackson biography (ang.). biography.com. [dostęp 2012-05-06].
  17. 17,0 17,1 17,2 17,3 17,4 17,5 David Halberstam: Playing for Keeps: Michael Jordan and the World He Made. Nowy Jork: Random House, 1999, s. 252–53. ISBN 0679415629.
  18. Phil Jackson Statistics (ang.). W: College [on-line]. Sports Reference LLC. [dostęp 2012-05-06].
  19. 19,0 19,1 19,2 19,3 Phil Jackson (ang.). ESPN Internet Ventures. [dostęp 2012-05-06].
  20. Phil Jackson, Dick McGuire and Walt Frazier (ang.). Sports Illustrated. [dostęp 2012-05-06].
  21. 21,0 21,1 21,2 21,3 21,4 21,5 21,6 21,7 Łukasz Cegliński: Phil Jackson kończy karierę. Jak stał się ikoną NBA (pol.). Agora SA, 2011-05-15. [dostęp 2012-05-06].
  22. Roland Lazenby: Phil Jackson Ate The LSD For Breakfast (ang.). 2010-05-27. [dostęp 2012-05-06].
  23. Rick Gillispie: A Hippie that Advocates LSD Consumption Makes his Mark in the NBA. (ang.). 2007-08-12. [dostęp 2012-05-06].
  24. Phil Jackson: Maverick. 1975. ISBN 0872234398.
  25. Maciej Kwiatkowski: Phil Jackson kończy karierę. NBA traci wielkiego wizjonera (pol.). Wirtualna Polska, 2011-05-09. [dostęp 2012-05-06].
  26. All-Rookie Teams (ang.). NBA Media Ventures, LLC. [dostęp 2012-05-06].
  27. Red Holzman, Phil Jackson (ang.). Los Angeles Times. [dostęp 2012-05-06].
  28. Phil Jackson Statistics (ang.). W: Per game [on-line]. Sports Reference LLC. [dostęp 2012-05-06].
  29. 29,0 29,1 DeAntae Prince: To the surprise of some, Phil Jackson became a basketball lifer (ang.). Los Angeles Times, 2010-10-18. [dostęp 2012-06-23].
  30. Ira Berkow: SPORTS OF THE TIMES; Phil Jackson Deserves A Shot (ang.). New York Times, 1989-06-03. [dostęp 2012-06-23].
  31. 31,0 31,1 Mike Dyer: Patroons Started Pulling Together After Graham's Departure:Moore (ang.). Schenectady Gazette, 1987-01-29. [dostęp 2012-06-23].
  32. Joshua Sexton: Phil Jackson vs. Pat Riley: Comparing Their Careers as Coach of the Lakers (ang.). W: 16. How Did Phil Jackson Become Coach of the Los Angeles Lakers? [on-line]. Bleacher Report, Inc, 2011-08-12. [dostęp 2012-06-23]. s. 3.
  33. 33,0 33,1 Marc Stein: Jackson: No desire to return to Bulls (ang.). ESPN, 2010-05-27. [dostęp 2012-06-23].
  34. Easy to Explain Jordan, Difficult to Guard Him (ang.). Los Angeles Times, 1988-05-09. [dostęp 2012-06-23].
  35. Phil Jackson (ang.). New York Times. [dostęp 2012-05-06].
  36. 1988-1989 Chicago Bulls Roster and Statistics (ang.). Bleacher Report, Inc. [dostęp 2012-06-23].
  37. Why was Collins fired?/Speculation abounds, but Bulls refuse to detail reasons (ang.). Houston Chronicle, 1989-07-07. [dostęp 2012-06-23].
  38. Bulls Elevate Phil Jackson to Head Coach (ang.). New York Times, 1989-07-11. [dostęp 2012-06-23].
  39. Tim Crothers: A Roundup Of The Week May 14-20 (ang.). Time Inc. A Time Warner Company. [dostęp 2012-06-23].
  40. Sam Smith: Pistons Shut Off Jordan And Bulls (ang.). Chicago Tribune, 1989-06-01. [dostęp 2012-06-23].
  41. William Oscar Johnson: The Agony Of Victory (ang.). Time Inc. A Time Warner Company, 1993-07-05. [dostęp 2012-06-23].
  42. Michael Jordan takes Chicago Bulls to third NBA championship – Cover Story (ang.). CBS Interactive, 1993-07-12. [dostęp 2012-06-23].
  43. Jack McCallum: Who's Running The Bulls? (ang.). Time Inc. A Time Warner Company, 1993-02-15. [dostęp 2012-06-23].
  44. Michael Jordan (ang.). NBA. [dostęp 2012-07-20].
  45. Dan Shaughnessy: Michael Jordan The Baseball Player (ang.). Orlando Sentinel, 1994-02-12. [dostęp 2012-06-23].
  46. 1993-1994 Chicago Bulls Schedule and Results (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-06-23].
  47. 1994-1995 Chicago Bulls Schedule and Results (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-06-23].
  48. Phil Taylor: Resurrection (ang.). Time Inc. A Time Warner Company, 1995-03-27. [dostęp 2012-06-23].
  49. Thumbs Up for Jordan (ang.). NBA Media Ventures, LLC. [dostęp 2012-06-23].
  50. Richard Hoffer: Sitting Bull (ang.). Time Inc. A Time Warner Company, 1996-05-1=27. [dostęp 2012-06-23].
  51. Phil Jackson holds up the Red Auerbach Trophy (ang.). Chicago Tribune, 1996-05-04. [dostęp 2012-06-23].
  52. Dobie Holland: Chicago rocks with joy as Bulls celebrate championship (ang.). CBS Interactive, 1996-07-08. [dostęp 2012-06-23].
  53. Top 10 Coaches in NBA History (ang.). nba.com. [dostęp 2012-05-06].
  54. Jordan, Pippen and Kerr lead Chicago Bulls to fifth NBA Championship (ang.). CBS Interacitve, 1997-06-30. [dostęp 2012-06-23].
  55. Rick Weinberg: 24: Jordan's jumper secures 6th NBA title (ang.). ESPN, 1998-06-14. [dostęp 2012-06-23].
  56. Michael Jordan leads the Chicago Bulls to win 6th NBA championship title (ang.). CBS Interactive, 1998-06-28. [dostęp 2012-06-23].
  57. 57,0 57,1 57,2 Flashback #33: Bulls Offseason Drama: Will They Return? (1997) (ang.). CBS. [dostęp 2012-06-23].
  58. Phil Jackson (ang.). NBA.com. [dostęp 2012-05-06].
  59. 59,0 59,1 Phil Taylor: Shaq and Kobe say that all is well, but Phil Jackson still has personnel issues (ang.). Time Inc. A Time Warner Company, 1999-11-01. [dostęp 2012-06-24].
  60. Pacers vs. Lakers in Finals (ang.). Indystar, 2000-06-20. [dostęp 2012-06-24].
  61. Lakers vs. Pacers Head-to-Head in the NBA Playoffs (ang.). Lakersuniverse.com. [dostęp 2012-06-24].
  62. 1999-2000 Los Angeles Lakers (ang.). NBA Media Ventures, LLC. [dostęp 2012-06-24].
  63. 2000-01 Los Angeles Lakers Schedule and Results (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-07-09].
  64. Philadelphia 76ers at Los Angeles Lakers Box Score, June 6, 2001 (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-07-09].
  65. Lakers celebrate another title with downtown parade (ang.). CNN/Sports Illustrated, 2001-06-18. [dostęp 2012-07-09].
  66. Lakers grab title, make history with Game 5 win (ang.). CNN/Sports Illustrated, 2011-06-15. [dostęp 2012-07-09].
  67. David DuPree: L.A. survives OT in Game 7 to keep Kings off throne (ang.). USA Today, 2002-06-03. [dostęp 2012-07-09].
  68. David DuPree: Lakers sweep up Nets, complete three-peat (ang.). USA Today, 2002-06-13. [dostęp 2012-07-09].
  69. David DuPree: Phil Jackson: Zen and now (ang.). USA Today, 2002-06-06. [dostęp 2012-07-09].
  70. Mitch Lawrence: Share on emailShare on printShare on redditMore Sharing Services It's Kobe Beef Slams Shaq As Feud Grows (ang.). NY Daily News.com, 2003-10-28. [dostęp 2012-07-11].
  71. 71,0 71,1 Marc Stein: Shaq calls Lakers 'my team' (ang.). ESPN, 2003-10-26. [dostęp 2012-07-11].
  72. John Nadel: Shaq Wants Trade as Lakers Argue (ang.). ABC News Network, 2003-01-13. [dostęp 2012-07-11].
  73. Charley Rosen: Like father, like Kobe (ang.). ESPN. [dostęp 2012-07-11].
  74. Spurs' rout ends Lakers' three-year reign (ang.). CNN/Sports Illustrated, 2003-05-15. [dostęp 2012-07-11].
  75. Lakers Sign Free Agents Gary Payton and Karl Malone (ang.). NBA, 2003-07-16. [dostęp 2012-07-11].
  76. 2003-07-16: Lakers start signing period by adding two Hall of Famer (ang.). CNN/Sports Illustrated. [dostęp 2012-07-11].
  77. Mike Wise: PRO BASKETBALL; With Bryant Absent, Lakers Begin Practicing (ang.). New York Times, 2003-10-04. [dostęp 2012-07-11].
  78. Peter May: Lakers are a lock -- for turmoil (ang.). Boston Globe, 2003-10-28. [dostęp 2012-07-11].
  79. Kobe Bryant charged with sexual assault (ang.). Cable News Network. Turner Broadcasting System, Inc., 2003-07-22. [dostęp 2012-07-11].
  80. 2003-04 Los Angeles Lakers Roster and Statistics (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-07-11].
  81. Pistons Send Lakers Packing, Win Third NBA Title (ang.). NBA, 2004-06-15. [dostęp 2012-07-11].
  82. Coach could move to another Lakers job (ang.). ESPN, 2004-06-21. [dostęp 2012-07-11].
  83. Jackson Will Not Return as Coach of Lakers (ang.). NBA, 2004-06-18. [dostęp 2012-07-11].
  84. The Last Season: A Team in Search of Its Soul (ang.). Google Books. [dostęp 2012-07-11].
  85. Mitch Lawrence: Share on emailShare on printShare on redditMore Sharing Services Jackson scorches Kobe in new tell-all book (ang.). NY Daily News.com, 2004-10-17. [dostęp 2012-07-11].
  86. Michael Wilbon: Bryant Gets Dunked On By Jackson (ang.). Washington Post, 2004-10-10. [dostęp 2012-07-11].
  87. David DuPree: Jackson in book: Kobe never wanted to be a sidekick (ang.). USA Today, 2004-10-27. [dostęp 2012-07-11].
  88. Phil Jackson znów w Lakers (pol.). Interia, 2005-06-14. [dostęp 2012-07-11].
  89. Michał Pacuda: Phil Jackson wraca do Lakers ! (pol.). Probasket, 2005-06-14. [dostęp 2012-07-11].
  90. Jackson, Lakers reunite with three-year deal (ang.). ESPN, 2005-06-16. [dostęp 2012-06-24].
  91. Los Angeles Lakers Franchise Index (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-07-11].
  92. 2005-06 Los Angeles Lakers Roster and Statistics (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-07-11].
  93. Phoenix Suns (2) vs. Los Angeles Lakers (7) (ang.). NBA. [dostęp 2012-07-11].
  94. Bryant Fades, Suns Rout Lakers in Game 7 (ang.). NBA, 2006-06-06. [dostęp 2012-07-11].
  95. J.A. Adander: Jackson takes recent play over No. 900 (ang.). Los Angeles Times, 2007-01-08. [dostęp 2012-07-11].
  96. Phil Jackson (ang.). [dostęp 2012-07-11].
  97. 2006-07 Los Angeles Lakers Roster and Statistics (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-07-11].
  98. Phil Jackson (ang.). W: Coaching Record [on-line]. Sports Reference LLC. [dostęp 2012-07-11].
  99. SUNS: 2007 Playoffs: Opening Round – Suns Defeat Lakers, 4-1 (ang.). NBA. [dostęp 2012-07-11].
  100. Jackson finally agrees to two-year extension to coach Lakers (ang.). ESPN, 2007-11-30. [dostęp 2012-07-11].
  101. 2007-04-01: Lakers' Jackson reportedly headed to Hall of Fame (ang.). ESPN Internet Ventures. [dostęp 2012-05-06].
  102. Lakers Acquire Gasol From Grizzlies (ang.). NBA. [dostęp 2012-07-11].
  103. 2007-08 Los Angeles Lakers Team Game Log (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-07-11].
  104. NBA Playoffs 2008- Western Conference Final – Los Angeles Lakers vs. San Antonio Spurs – ESPN (ang.). ESPN. [dostęp 2012-07-11].
  105. Celtics Vs. Lakers : Analysis & Predictions For The 2008 NBA Finals (ang.). Bleacher Report Inc., 2008-06-04. [dostęp 2012-07-11].
  106. Marc Spears: Ring it up! (ang.). Boston Globe, 2008-06-18. [dostęp 2012-07-11].
  107. Jackson can't pass Auerbach when Celtics roll (ang.). ESPN, 2008-06-18. [dostęp 2012-07-11].
  108. This Date In The NBA: December (ang.). NBA. [dostęp 2012-07-11].
  109. Kobe's 35 points, 10 assists lead Lakers back to NBA Finals (ang.). ESPN, 2009-05-29. [dostęp 2012-07-11].
  110. Click here to find out more! Magic prove no match as Kobe, Lakers claim 15th NBA crown (ang.). ESPN, 2009-06-14. [dostęp 2012-07-11].
  111. J.A. Adande: Journey Complete: Kobe Leads Lakers To NBA Championship (ang.). ESPN. [dostęp 2012-07-11].
  112. J.A. Adande: Master plan: Who succeeds Jackson? (ang.). ESPN, 2009-08-18. [dostęp 2012-07-11].
  113. L.A. Lakers head coach Phil Jackson commits to another season (ang.). NY Daily News.com, 2009-06-03. [dostęp 2012-07-11].
  114. Phil Jackson: The NBA's First Part-Time, $12 Million Coach (ang.). Bleacher Report Inc.. [dostęp 2012-07-11].
  115. J.A. Adande: Phil Jackson makes Pat Riley Irrelevant (ang.). ESPN, 2010-02-04. [dostęp 2012-07-11].
  116. Click here to find out more! Behind Bryant's 37, Lakers withstand Suns' surge (ang.). ESPN, 2010-05-29. [dostęp 2012-07-11].
  117. J.A. Adande: Kobe And The Drive For Five (ang.). ESPN, 2010-05-30. [dostęp 2012-07-11].
  118. J.A. Adande: Lakers Capture Franchise Title No. 16 (ang.). ESPN, 2010-06-13. [dostęp 2012-07-11].
  119. HISTORY OF THE LAKERS (ang.). W: 2009-10: Back-to-Back [on-line]. NBA. [dostęp 2012-07-11].
  120. Dave McMenamin: Jackson 'leaning towards retiring' (ang.). ESPN. [dostęp 2012-07-11].
  121. David McMenamin: Jackson will return to Lakers (ang.). ESPN, 2010-06-02. [dostęp 2012-07-11].
  122. 122,0 122,1 Ramona Shelburne: Source: Phil Jackson signs new deal (ang.). ESPN, 2010-08-02. [dostęp 2012-07-11].
  123. 2010-11 NBA Season Summary (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-07-11].
  124. Miami Heat i Los Angeles Lakers faworytami do mistrzostwa NBA (pol.). Sport.pl, 2010-10-26. [dostęp 2012-07-11].
  125. Jason Terry ties NBA playoff record as Mavs sweep defending champions (ang.). ESPN. [dostęp 2012-07-11].
  126. Phil Jackson Stats (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-07-11].
  127. Brian Kamenetzky: One last press conference for Phil Jackson (ang.). ESPN, 2011-05-11. [dostęp 2012-07-11].
  128. Jakub Wojczyński: Phil Jackson zakończył karierę trenerską – Smutne pożegnanie legendy (pol.). Przegląd Sportowy. [dostęp 2012-07-11].
  129. Phil Jackson signs with Knicks (ang.). espn.go.com. [dostęp 18 marca 2014].
  130. Jackson returns to Knicks as team president (ang.). nba.com. [dostęp 18 marca 2014].
  131. Zen Era: Phil Jackson Comes Home, Is Introduced As Knicks President At MSG (ang.). newyork.cbslocal.com. [dostęp 18 marca 2014].
  132. Phil Jackson – Biography (ang.). netglimse.com. [dostęp 2012-05-06].
  133. Jose Klein: Phil Jackson (ang.). salon.com, 29 maja 2001. [dostęp 17 listopada 2009].
  134. Phil Jackson (pol.). [dostęp 2012-05-06].
  135. 135,0 135,1 Jenna Goudreau: LA Lakers' Jeanie Buss Doesn't Play By The Rules (ang.). Forbes.com LLC, 2011-01-24. [dostęp 2012-05-06].
  136. Phil Jackson, Jeanie Buss say love will survive his retirement (ang.). [dostęp 2012-07-11].
  137. Mike Bresnahn: Retirement can't come soon enough for Phil Jackson (ang.). Los Angeles Times, 2011-04-07. [dostęp 2012-05-06].
  138. Sacred Hoops: Spiritual Lessons of a Hardwood Warrior (ang.). Goodreads Inc. [dostęp 2012-07-10].
  139. Sacred Hoops – Overview (ang.). [dostęp 2012-07-13].
  140. Phil Jackson (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-07-10].
  141. Phil Jackson (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-07-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]