Philip Lutley Sclater

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Philip Lutley Sclater
Philip Lutley Sclater
Data urodzenia 4 listopada 1829
Data śmierci 27 czerwca 1913
Zawód prawnik, zoolog
Rodzice Wiliam Lutley Sclater
Dzieci William Lutley Sclater Jnr.
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Philip Lutley Sclater (ur. 4 listopada 1829, zm. 27 czerwca 1913) – angielski prawnik i zoolog[1][2]. W zoologii specjalizował się w ornitologii, wydzielił główne regiony zoogeograficzne. Należał do Royal Society, Royal Geographical Society, Zoological Society of London oraz Linnean Society of London. Był sekretarzem Zoological Society of London przez 42 lata, od 1860 do 1902 r.

Wczesne życie[edytuj | edytuj kod]

Sclater urodził się w Tangier Park, w Wootton St Lawrence, Hampshire, gdzie jego ojciec William Lutley Sclater posiadał wiejski domek. Jego starszym bratem był George Sclater-Booth. Philip wychowywał się w Hoddington House, jako dziecko zaczął interesować się ptakami. Uczył się w szkole w Twyford, w wieku 13 lat podjął edukację w Winchester College i potem w Christ Church w Oksfordzie, gdzie uczył się ornitologii od Hugh Edwina Stricklanda.

W 1851 rozpoczął naukę prawa law i został przyjęty do Corpus Christi College. W 1856 wyjechał do Ameryki, gdzie odwiedził jezioro Lake Superior oraz rzekę Saint Croix, którą spłynął do Missisipi. Podróż opisał w Illustrated travels. W Filadelfii poznał się z Johnem Cassinem oraz Josephem Leidy w Academy of Natural Sciences. Po powrocie do Anglii nadal zajmował się prawem i uczęszczał na spotkania Zoological Society.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W 1858, Sclater opublikował w Proceedings of the Linnean Society jego pracę na temat podziału zoogeograficznego, wydzielił rejon palearktyczny, krainę etiopską, krainę orientalną, krainę australijską, nearktykę oraz krainę neotropikalną. Te krainy zoogeograficzne są nadal wyróżniane. Rozwinął również ideę istnienia Lemurii w trakcie podróży (1864) mającej na celu znalezienie podobieństw łączących faunę Madagaskaru z fauną Indii.

W 1874 został sekretarzem swojego brata George'a Sclater-Bootha. Otrzymał propozycję pracy w służbie cywilnej, której nie przyjął. W 1875 został prezydentem British Association for the Advancement of Science, do którego przyłączył się w 1847.

Sclater był założycielem The Ibis, czasopisma wydawanego przez British Ornithologists' Union. Pełnił funkcję sekretarza w Zoological Society of London od 1860 do 1902.

W 1901 opisał okapi zachodnim naukowcom, mimo że nie widział żadnego na żywo. Jego biuro mieszczące się pod adresem at 11 Hanover Square stało się miejscem spotkań londyńskich naturalistów. Pisał z wieloma osobami, zarówno osiadłymi jak i podróżnikami.

W swojej kolekcji ptaków posiadał 9000 okazów, przeniósł je do British Museum w 1886. Mniej więcej w tym samym czasie kolekcja muzeum poszerzyła się o kolekcje Goulda, Salvina i Godman, Hume'a oraz innych osób, co uczyniło ją największą na świecie. Najważniejszą pracą Sclatera jest Exotic Ornithology (1866–69) oraz Nomenclator Avium (1873), obie prace napisał wspólnie z Osbertem Salvinem. Prócz tego współautorem Argentine Ornithology (1888–89) jest William Henry Hudson, a współautorem The Book of Antelopes (1894–1900) Oldfield Thomas.

W czerwcu 1901 otrzymał stopień Sc.D. na Uniwersytecie Oksfordzkim[3].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

16 października 1862 poślubił Jane Anne Eliza Hunter Blair, mieli 1 córkę i 4 synów[4]. Najstarszy syn, William Lutley Sclater, także był ornitologiem. Ich trzeci syn, kpt. Guy Lutley Sclater, zmarł 1914 w eksplozji pancernika HMS Bulwark.

Zwierzęta nazwane na cześć P. L. Sclatera[edytuj | edytuj kod]

Mimo że praca P.L. Sclatera nie była tak dostrzegana jak praca innych zoologów żyjących w podobnym okresie (jak Charles Darwin i Alfred Russel Wallace), Sclater może być uznany za prekursora biogeografii i kladystyki.

Przypisy

  1. SCLATER, Philip Lutley. „Who's Who”. 59, s. 1568, 1907. 
  2. PHILIP LUTLEY SCLATER. „Science”. New Series, Vol. IV (88), s. 293–298, 1896. 
  3. University intelligence. „The Times”. 36487, s. 11, 21 czerwca 1901. 
  4. Jane Hunter Blair's father was Sir David Hunter Blair, 3rd Baronet Hunter Blair.
  • Obituary. Ibis 1913:642-686
  • Elliot, D. G. 'In memoriam. Auk 1914:31(1)