Philippe Busquin
| Philippe Busquin | |
| Data i miejsce urodzenia | 6 stycznia 1941 Feluy |
| Przewodniczący Partii Socjalistycznej | |
| Przynależność polityczna | Partia Socjalistyczna |
| Okres urzędowania | od 1992 do 1999 |
| Poprzednik | Guy Spitaels |
| Następca | Elio Di Rupo |
Philippe Busquin (ur. 6 stycznia 1941 w Feluy) – belgijski i waloński polityk, fizyk, minister w kilku rządach, w latach 1992–1999 przewodniczący Partii Socjalistycznej, od 1999 do 2004 członek Komisji Europejskiej.
Życiorys[edytuj]
W 1962 ukończył studia z zakresu fizyki na Université Libre de Bruxelles (ULB). Na tej samej uczelni w 1971 uzyskał dyplom z filozofii, a w 1976 z ochrony środowiska. Od 1962 do 1977 był wykładowcą na Wydziale Medycyny ULB, w tym samym okresie prowadził zajęcia w szkole kształcenia nauczycieli w Nivelles.
W 1978 po raz pierwszy uzyskał mandat posła do Izby Reprezentantów, wykonywał go do 1995. W latach 1995–1999 był członkiem belgijskiego Senatu, w tym samym okresie piastował stanowisko burmistrza Seneffe.
W latach 1980–1982 po raz pierwszy pełnił funkcje rządowe na szczeblu federalnym jako minister edukacji narodowej i minister spraw wewnętrznych. Następnie do 1985 był ministrem budżetu i energii w gabinecie Regionu Walońskiego. W 1988 krótko sprawował urząd regionalnego ministra spraw gospodarczych, następnie do 1992 zajmował stanowisko ministra spraw społecznych w centralnym rządzie Wilfrieda Martensa. W 1992 powołano go na przewodniczącego walońskiej Partii Socjalistycznej, był nim przez siedem lat. Jednocześnie od 1995 do 1997 pełnił funkcję wiceprezydenta Partii Europejskich Socjalistów.
W 1999 przez dwa miesiące był europosłem. W tym samym roku został nominowany na członka Komisji Europejskiej. W KE Romano Prodiego do 2004 odpowiadał za sprawy badań naukowych.
W 2004 ponownie uzyskał mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego. Zasiadał w grupie socjalistycznej, a także w Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii[1]. W 2007 objął ponownie obowiązki burmistrza Seneffe. W 2009 bez powodzenia kandydował w wyborach europejskich.
W 2003 uhonorowany tytułem doktora honoris causa Politechniki Wrocławskiej[2].
Przypisy
- ↑ Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 23 lutego 2011].
- ↑ Tytuły doktora honoris causa nadane przez Politechnikę Wrocławską . pwr.wroc.pl. [dostęp 23 lutego 2011].
Bibliografia[edytuj]
- Curriculum vitae na stronie Komisji Europejskiej (ang.). [dostęp 23 lutego 2011].
|
|||||||
