Philippe d'Alençon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Philippe d'Alençon
Kardynał biskup
Philippe d'Alençon
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 1338
Meaux
Data i miejsce śmierci 16 sierpnia 1397
Rzym
Dziekan Kolegium Kardynalskiego
Okres sprawowania 1381-1397
arcybiskup Reims
Okres sprawowania 1359-1375
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Kreacja kardynalska 18 września 1378
Urban VI
Kościół tytularny Santa Maria in Trstevere (18 września 178)
biskup Sabiny (1380)
biskup Ostia e Velletri (ok. 1387)

Philippe d'Alençon de Valois (ur. 1338 – zm. 16 sierpnia 1397) – francuski kardynał okresu wielkiej schizmy zachodniej, reprezentujący (jako jeden z niewielu ówczesnych francuskich duchownych) obediencję rzymską.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z diecezji Meaux i był spokrewniony z francuską rodziną królewską. Jego rodzicami byli Karol II d'Alençon i jego druga żona – Maria de La Cerda Kastylijska (zm. 1375). Jego dziadkami od strony ojca byli Karol de Valois i jego pierwsza żona – Małgorzata Andegaweńska.

W wieku 18 lat został wybrany biskupem Beauvais (1356-59), a następnie arcybiskupem Reims (1359-75), tytularnym patriarchą Jerozolimy (1375-81) i administratorem archidiecezji Auch (1375-79). We wrześniu 1378 papież Urban VI mianował go kardynałem prezbiterem Santa Maria in Trastevere. Służył jako legat Urbana VI we Flandrii w 1379. W 1380 uzyskał promocję do rangi kardynała biskupa Sabiny. Gubernator Spoleto od czerwca do sierpnia 1380 oraz administrator apostolski patriarchatu Akwileja 1381-86. Około 1387 (przed 17 marca 1388) został przeniesiony z diecezji suburbikarnej Sabina do Ostia e Velletri. Nie uczestniczył w konklawe 1389, gdyż przebywał wówczas w Niemczech jako legat papieski (1387-1390). Brał udział w kanonizacji Brygidy Szwedzkiej w 1391. Korespondował z Uniwersytetem Paryskim w sprawie zakończenia schizmy. Sprawował funkcje archiprezbitera Bazyliki Watykańskiej i dziekana Kolegium Kardynałów. Zmarł w Rzymie w wieku 59 lat; jego śmierci towarzyszył podobno tzw. "zapach świętości".

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]