Piąty gabinet Billy'ego Hughesa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Premier Billy Hughes
Edward Millen, jedyny członek gabinetu, który przez całą kadencję pełnił to samo stanowisko
Walter Massy-Green, który w czasie jednej kadencji zdążył kierować trzema resortami

Piąty gabinet Billy'ego Hughesa (ang. Fifth Hughes Ministry) - szesnasty gabinet federalny Australii, urzędujący od 4 lutego 1920 do 9 lutego 1923, i zarazem ostatni z gabinetów kierowanych przez premiera Billy'ego Hughesa. Był gabinetem jednopartyjnym tworzonym przez Nacjonalistyczną Partię Australii (NPA). Został sformowany po zwycięstwie tego stronnictwa w wyborach w 1919 i utrzymał się przez całą kadencję Izby Reprezentantów, aż do wyborów w grudniu 1922. Tymczasowo administrował krajem jeszcze przez blisko dwa miesiące po wyborach, do lutego 1923, w czasie negocjacji koalicyjnych między NPA a Partią Wiejską, które ostatecznie doprowadziły do powstania pierwszego gabinetu Stanleya Bruce'a.

Spis treści

Skład [edytuj]

W chwili zaprzysiężenia [edytuj]

Późniejsze zmiany [edytuj]

  • 15 czerwca 1920: William Watt opuścił stanowisko ministra skarbu, pozostało ono nieobsadzone do 28 lipca.
  • 28 lipca 1920:
    • Joseph Cook został ministrem skarbu;
    • Nowym ministrem marynarki wojennej na miejsce Cooka został William Laird Smith.
    • Arthur Rodgers został wiceministrem ds. repatriacji w randze członka gabinetu
  • 10 lutego 1921: Walter Massy-Greene objął nowe stanowisko ministra zdrowia, zachowując jednocześnie dotychczasowy urząd ministra handlu i ceł.
  • 11 listopada 1921: Joseph Cook opuścił stanowisko ministra skarbu, pozostało nieobsadzone do 21 grudnia.
  • 21 grudnia 1921:
    • Graville Ryrie, Edward Russell i George Wise opuścili skład gabinetu.
    • Stanowisko wiceprzewodniczącego Federalnej Rady Wykonawczej w miejsce Russella objął John Earle.
    • Nowym ministrem poczty w miejsce Wise'a został Alexander Poynton
    • Nowym ministrem spraw wewnętrznych i terytoriów w miejsce Poyntona został George Pearce.
    • Walter Massy-Green zastąpił Pearce'a w roli ministra obrony, pozostał natomiast równolegle ministrem zdrowia.
    • Zwolnione przez Massy-Greena stanowisko ministra handlu i ceł objął Arthur Rodgersa.
    • Następcą Rodgersa na stanowisku wiceministra ds. repatriacji (w randze członka gabinetu) został Hector Lamond.
    • Premier Billy Hughes przestał pełnić obowiązki prokuratora generalnego, zajął natomiast przywrócone po dłuższej przerwie stanowisko ministra spraw zagranicznych.
    • Nowym prokuratorem generalnym w miejsce Hughesa został Littleton Groom.
    • Nowym ministrem robót publicznych i kolei w miejsce Grooma został Richard Foster.
    • Stanley Bruce został nowym ministrem skarbu.

Bibliografia [edytuj]