Pięciobój antyczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Trzy najważniejsze dyscyplin pięcioboju: rzut dyskiem, rzut oszczepem oraz skok w dal w tle.

Pięciobój antyczny, pentatlon (gr. πένταθλον, pentathlon) – dyscyplina sportowa w starożytnej Grecji. Od 708 r. p.n.e. stanowił dyscyplinę olimpijską.

Uczestnicy musieli wykazać się sprawnością w pięciu dyscyplinach sportowych. W skład pięcioboju wchodziły: bieg na jeden stadion olimpijski (192 m), skok w dal, rzut dyskiem, rzut oszczepem oraz zapasy. Aby wygrać należało zwyciężyć w dwóch dowolnych dyscyplinach oraz w zapasach. Zwycięzcy pięcioboju cieszyli się największą sławą. Na cześć najlepszych uczestników w pięcioboju budowano posągi.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Słownik Kultury Antycznej. Lidia Winniczuk (red.). Wyd. VI. Warszawa: Wiedza Powszechna. ISBN 8321404065.