Pięknoróg szydłowaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pięknoróg szydłowaty
Pięknoróg szydłowaty: zdjęcie
Systematyka
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd łzawnikowce
Rodzina łzawnikowate
Rodzaj pięknoróg
Gatunek pięknoróg szydłowaty
Nazwa systematyczna
Calocera cornea (Batsch) Fr.
Stirp. Agri. Femison. 5: 67 (1827)
Calocera cornea a1 (4).JPG

Pięknoróg szydłowaty (Calocera cornea (Batsch) Fr.) – gatunek grzybów z rodziny łzawnikowatych (Dacrymycetaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Calocera, Dacrymycetaceae, Dacrymycetales, Incertae sedis, Dacrymycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Takson ten po raz pierwszy opisany został w 1873 przez Batscha jako Clavaria cornea, do rodzaju Calocera przeniósł go Elias Magnus Fries w 1827[1]. Synonimów nazwy naukowe ma ponad 20. Niektóre z nich[2]:

  • Calocera cornes (Batsch) Fr. 1827
  • Calocera palmata (Schumach.) Fr. 1838
  • Calocera striata (Hoffm.) Fr. 1838
  • Clavaria aculeiformis Bull. 1785
  • Clavaria cornea Batsch 1783
  • Clavaria medullaris Holmsk. 1790
  • Clavaria striata Hoffm. 1796
  • Corynoides cornea (Batsch) Gray 1821
  • Tremella aculeiformis (Bull.) Pers. 1822
  • Tremella palmata Schumach. 1803

Nazwę polską nadał Franciszek Błoński w 1896. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był też jako goździeniec wiązkowy, goździeniec bruzdowany i pięknoróg rogowaty[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Owocnik

W postaci zazwyczaj nierozgałęzionej, prostej pałeczki o tępym końcu. Wysokość 1-1,5 cm, grubość około 1 mm. Czasami z jednej wspólnej podstawy wyrasta kilka owocników. Powierzchnia naga, gładka, barwy od żółtej do żółtopomarańczowej. W czasie wilgotnej pogody jest lepki. Miąższ galaretowaty, o łagodnym smaku, bez zapachu[4].

Zarodniki

W kształcie kiełbaski, gładkie. Rozmiar: 7,5-9,5 × 3-4 μm[4].

Występowanie i siedlisko[edytuj | edytuj kod]

Poza Antarktydą występuje na wszystkich kontynentach, także na wielu wyspach[5]. W Polsce jest pospolity, rośnie na martwym drewnie drzew liściastych: na pniach, pniakach i gałęziach. Można go spotkać w lasach liściastych i mieszanych i w parkach[3]. Zazwyczaj występuje grupowo. Owocniki wyrastają przez cały rok, głównie od wiosny do jesieni[4].

Saprotrof[3], grzyb niejadalny.

Gatunki podobne[edytuj | edytuj kod]

W Polsce są 4 gatunki pięknorogów[3], wszystkie mają takie samo ubarwienie, ale różnią się morfologicznie. Najbardziej do pięknoroga szydłowatego podobny jest pięknoróg dwuprzegodowy (Calocybe furcata), który ma zarodniki z 1-3 przegrodami, jest grubszy, krótszy i zwykle widlasto rozgałęziony, ponadto rośnie na drzewach iglastych. Często można spotkać pięknoroga największego (Calocera viscosa), który występuje na martwym drewnie drzew iglastych i jest łatwy do odróżnienia – jest większy i krzaczasto rozgałęziony[6]. Pięknoróg językowaty (Calocera glossoides) jest mały, ale szeroki (w stosunku do swojej wysokości).

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Index Fungorum (ang.). [dostęp 2014-08-23].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2014-08-23].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  4. 4,0 4,1 4,2 Californian Fungi. Calocera cornea. [dostęp 2014-08-23].
  5. Discover Life Maps. [dostęp 2014-08-23].
  6. Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: PWRiL, 1985. ISBN 83-09-00714-0.