Pięknoróg szydłowaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pięknoróg szydłowaty
Calocera cornea pl 01.jpg
Systematyka
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd łzawnikowce
Rodzina łzawnikowate
Rodzaj pięknoróg
Gatunek pięknoróg szydłowaty
Nazwa systematyczna
Calocera cornea (Batsch) Fr.
Stirp. Agri. Femison. 5: 67 (1827)
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Calocera cornea a1 (4).JPG

Pięknoróg szydłowaty (Calocera cornea (Batsch) Fr.) – gatunek grzybów z rodziny łzawnikowatych (Dacrymycetaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Calocera, Dacrymycetaceae, Dacrymycetales, Incertae sedis, Dacrymycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Takson ten po raz pierwszy opisany został w 1873 przez Batscha jako Clavaria cornea, do rodzaju Calocera przeniósł go Elias Magnus Fries w 1827[1]. Synonimów nazwy naukowe ma ponad 20. Niektóre z nich[2]:

  • Calocera cornes (Batsch) Fr. 1827
  • Calocera palmata (Schumach.) Fr. 1838
  • Calocera striata (Hoffm.) Fr. 1838
  • Clavaria aculeiformis Bull. 1785
  • Clavaria cornea Batsch 1783
  • Clavaria medullaris Holmsk. 1790
  • Clavaria striata Hoffm. 1796
  • Corynoides cornea (Batsch) Gray 1821
  • Tremella aculeiformis (Bull.) Pers. 1822
  • Tremella palmata Schumach. 1803

Nazwę polską nadał Franciszek Błoński w 1896. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był też jako goździeniec wiązkowy, goździeniec bruzdowany i pięknoróg rogowaty[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Owocnik

W postaci zazwyczaj nierozgałęzionej, prostej pałeczki o tępym końcu. Wysokość 1-1,5 cm, grubość około 1 mm. Czasami z jednej wspólnej podstawy wyrasta kilka owocników. Powierzchnia naga, gładka, barwy od żółtej do żółtopomarańczowej. W czasie wilgotnej pogody jest lepki. Miąższ galaretowaty, o łagodnym smaku, bez zapachu[4].

Zarodniki

W kształcie kiełbaski, gładkie. Rozmiar: 7,5-9,5 × 3-4 μm[4].

Występowanie i siedlisko[edytuj | edytuj kod]

Poza Antarktydą występuje na wszystkich kontynentach, także na wielu wyspach[5]. W Polsce jest pospolity, rośnie na martwym drewnie drzew liściastych: na pniach, pniakach i gałęziach. Można go spotkać w lasach liściastych i mieszanych i w parkach[3]. Zazwyczaj występuje grupowo. Owocniki wyrastają przez cały rok, głównie od wiosny do jesieni[4].

Saprotrof[3], grzyb niejadalny.

Gatunki podobne[edytuj | edytuj kod]

W Polsce są 4 gatunki pięknorogów[3], wszystkie mają takie samo ubarwienie, ale różnią się morfologicznie. Podobny jest pięknoróg dwuprzegodowy (Calocybe furcata), który ma zarodniki z 1-3 przegrodami, jest grubszy, krótszy i zwykle widlasto rozgałęziony. Często można spotkać pięknoroga największego (Calocera viscosa), który występuje na martwym drewnie drzew iglastych i jest łatwy do odróżnienia – jest większy i krzaczasto rozgałęziony[6]. Pięknoróg językowaty (Calocera glossoides) jest mały, ale szeroki (w stosunku do swojej wysokości).

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Index Fungorum (ang.). [dostęp 2014-08-23].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2014-08-23].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  4. 4,0 4,1 4,2 Californian Fungi. Calocera cornea. [dostęp 2014-08-23].
  5. Discover Life Maps. [dostęp 2014-08-23].
  6. Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: PWRiL, 1985. ISBN 83-09-00714-0.