POPiS
 |
Ten artykuł od 2010-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: brakuje szerszych informacji o koalicji w wyborach samorządowych w 2002 roku. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
POPiS – popularna nazwa, stosowana na określenie przewidywanej koalicji dwóch zwycięskich partii wyborów parlamentarnych w 2005: PO (Platforma Obywatelska) i PiS (Prawo i Sprawiedliwość). Określenie to pojawiło się w mediach po raz pierwszy w trakcie kampanii wyborczej przed wyborami samorządowymi w roku 2002.
[edytuj] Rozmowy koalicyjne
Po wyborach parlamentarnych w 2005 rozpoczęły się negocjacje przedstawicieli obu ugrupowań na temat utworzenia wspólnego rządu.
27 września 2005 Prawo i Sprawiedliwość zaproponowało Kazimierza Marcinkiewicza na stanowisko premiera. Pierwsza runda negocjacji, która odbyła się 29 września nie przyniosła rezultatu. Kierownictwo PiS zażądało od PO podania nazwiska kandydata na stanowisko wicepremiera. Po kilku dniach PO podała, że jest nim Jan Rokita.
19 października 2005 w dniu pierwszego posiedzenia Sejmu V kadencji i dymisji rządu Marka Belki prezydent Aleksander Kwaśniewski desygnował Kazimierza Marcinkiewicza na stanowisko prezesa rady ministrów. W tym samym czasie doszło do kilku spotkań między Marcinkiewiczem i Rokitą na temat umowy koalicyjnej i utworzenia gabinetu.
Rozmowy utrudniały konflikty pomiędzy obiema stronami w związku z prowadzoną w tym samym czasie kampanią prezydencką. Jednak po zwycięstwie Lecha Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich negocjacje stały się trudniejsze w związku ze zmianą sytuacji potencjalnych koalicjantów. Obie strony zaznaczały, że zawarcie porozumienia nie jest przesądzone.
26 października 2005 w Sejmie doszło do konfrontacji obu partii. PO wystawiło niepopieranego przez PiS Bronisława Komorowskiego jako kandydata na marszałka Sejmu, ale w efekcie wybrany został jego kontrkandydat z ramienia PiS, poseł Marek Jurek, a Komorowski został wicemarszałkiem.
30 października 2005 w Kurii Biskupiej w Gdańsku odbyło się spotkanie liderów obu partii (Jarosława Kaczyńskiego, Kazimierza Marcinkiewicza, Marka Jurka oraz Donalda Tuska i Jana Rokity). Była to ostatnia szansa na stworzenie rządu koalicyjnego, jednak ostatecznie zakończyła się fiaskiem. Zasadnicza różnica zdań między PO i PiS dotyczyła stanowiska wicepremiera - szefa MSWiA. Prawo i Sprawiedliwość jako zwycięzca wyborów nie zgodził się, by został nim Rokita i funkcję tę objął Ludwik Dorn.
W efekcie 31 października 2005 prezydent Aleksander Kwaśniewski powołał rząd Kazimierza Marcinkiewicza, w którym znaleźli się też ministrowie popierający PO (Zyta Gilowska, Zbigniew Religa, Grażyna Gęsicka). W listopadzie 2005 rząd otrzymał wotum zaufania od Sejmu V kadencji. W lutym 2006 z inicjatywy Prawa i Sprawiedliwości podpisano tzw. pakt stabilizacyjny mający cechy umowy koalicyjnej, a na przełomie kwietnia i maja 2006 właściwą umowę koalicyjną z Samoobroną i LPR.
5 maja 2006 wicepremierami w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza (obok Zyty Gilowskiej i Ludwika Dorna) zostali Andrzej Lepper i Roman Giertych.
