Pianino cyfrowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Pianino cyfrowe - instrument muzyczny zaliczany do elektrofonów. Jest on często mylony z keyboardem, choć obecnie różnice między tymi instrumentami są coraz mniejsze. Pianino cyfrowe wyróżnia się dokładniejszym i bardziej realistycznym niż w przypadku keyboardu odwzorowaniem dźwięku klasycznego pianina oraz tzw. ważoną klawiaturą o właściwościach fizycznych i dynamice bardziej zbliżonych do klasycznego pierwowzoru. W obecnych czasach wiele keyboardów także posiada realistyczne brzmienie i ważoną klawiaturę, a pianina cyfrowe możliwości używania ich także jako keyboardów. Pianino cyfrowe, w przeciwieństwie do keyboardu zawsze powinno posiadać pedały (lub choćby jeden pedał)

Pianino cyfrowe często spełnia również rolę klawiatury sterującej.

Różnice w działaniu[edytuj | edytuj kod]

Zasadniczą różnicą między keyboardem, pomijając klawiaturę, jest sposób generowania dźwięku. W klasycznych keyboardach dźwięk był generowany poprzez cyfrowy generator i modulator - co sprawiało wrażenie sztucznego, "plastikowego" brzmienia. Ideą pianina cyfrowego było zaś jak najdokładniejsze odwzorowanie dźwięku, stąd stosowano wiele generatorów i modulatorów fali dźwiękowej, a z czasem zaczęto wykorzystywać nagrane próbki wprowadzane do pamięci urządzenia, oraz modele fizyczne opisujące np. czas czy głośność drgania struny.[potrzebne źródło] Mimo że coraz więcej keyboardów bazuje na dźwięku odtwarzanym z próbek, niemal wszystkie posiadają lekką plastikową obudowę i relatywnie małe głośniki wbudowane, natomiast pianina cyfrowe, z wyjątkiem najtańszych modeli, są wyposażone w masywną obudowę z materiałów drewnopochodnych oraz bardziej zaawansowany, często wielodrożny system głośników. Pozwala to na nieporównanie wierniejsze odtwarzanie dźwięku oryginalnego instrumentu.

Większość pianin cyfrowych ma funkcjonalność o wiele mniejszą od keyboardów (brak automatycznego akompaniamentu, sekwencera itp.). Najprostsze modele mają tylko możliwość wyboru spośród kilku dostępnych zestawów próbek, pobranych z kilku instrumentów i w różnych warunkach akustycznych (kilka fortepianów, pianin, czasami klawesyn lub wybrane brzmienie organowe) oraz regulację głośności. Dzięki temu posiadają dość zachowawczy wygląd, pozbawiony świecących wskaźników, ekranów, dużej liczby przycisków. Wadą takiego podejścia jest konieczność posługiwania się skomplikowanymi kombinacjami nielicznych przycisków funkcyjnych oraz klawiszy muzycznych, które na chwilę stają się dodatkowymi przyciskami funkcyjnymi. Niemniej jednak istnieją modele wyposażone w wiele dodatkowych funkcji czy wręcz pełną funkcjonalność keyboardów, z rozbudowanym panelem sterowania nad klawiaturą. Możliwości większości modeli plasują się w środku tej skali, pomiędzy minimum i bogactwem funkcji dodatkowych.

Przykładowe instrumenty[edytuj | edytuj kod]

  • Yamaha P120[1]
  • Yamaha Clavinova CLP-320[2]
  • Korg SP-250[3]
  • Roland RD-700GX[4]
  • Casio AL-100R[5]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy