Pieśń duchowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Pieśń duchowa – ostatnie z czterech wielkich dzieł św. Jana od Krzyża, Doktora Kościoła i mistyka. Napisana została w 1584 roku, w 1622 roku opublikowano w Paryżu jej francuskie tłumaczenie. Książka opisuje historię miłości duszy i Boga. Podobnie jak w pozostałych ważnych pracach św. Jana tekst przybiera charakter interpretacji własnego wiersza o tym samym tytule. Różnica jest taka, że poemat Pieśń duchowa jest dłuższy (39 strof), a autor w większym stopniu skupia się na jego interpretacji, zamiast traktować go głównie jako pretekst do szerszych rozważań.

Pieśń duchowa jest częściowo zainspirowana biblijną Pieśnią nad pieśniami.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Pieśń duchową można podzielić na następujące części tematyczne:

  • poszukiwanie Umiłowanego-Oblubieńca z tęsknotą w sercu (strofy 1-12)
  • radosne spotkanie (13-15)
  • przeszkody i opóźnienia w całkowitym oddaniu się Oblubieńcowi (16-21)
  • pełne zjednoczenie protagonistów (22-23)
  • pieśń triumfalna Oblubienicy z powodu nowej sytuacji (24-30)
  • zestawienie porównawcze czasu obecnego z minionym (31-35)
  • radość zjednoczenia i tęsknota za chwała ostateczną (36-40)[1]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. J. W. Gogola OCD, Pieśń duchowa, Wprowadzenie, [w:] Dzieła św Jana od Krzyża, Wydawnictwo Karmelitów Bosych, Kraków 2010, s. 637

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]